Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 9:47

Μάλλον δε, για να χρησιμοποιήσω ένα πιο κατάλληλο παράδειγμα, όσο πιο πολύτιμη είναι σε όλα η ψυχή από το σώμα, τόσο μεγάλη είναι και η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών τρόπων ζωής. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι, εξαιτίας του χωρίου: «Ο μεν θα δαρεί με πολλές, ο δε με λίγες», ισχυρίζονται ότι υπάρχει τέλος της κολάσεως για τους κολαζομένους. Πράγμα το οποίο δεν έγκειται στην παράταση ή στη συμπλήρωση του χρόνου, αλλά στη διαφορά της κολάσεως. Διότι, ενώ ο Κύριος άλλοτε μεν αποφαίνεται ότι «θα απέλθουν αυτοί εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον»· άλλοτε δε αποστέλλει κάποιους στο αιώνιο πυρ «το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού», και άλλοτε την ονομάζει γέεννα του πυρός, και προσθέτει: «Όπου ο σκώληκας αυτών δεν πεθαίνει, και το πυρ δεν σβήνει»· και επιπλέον πάλι έχει πει μέσω του προφήτη για κάποιους ότι «ο σκώληκας αυτών δεν θα πεθάνει, και το πυρ αυτών δεν θα σβήσει»· ενώ αυτά και άλλα παρόμοια αναφέρονται σε πολλά σημεία της θεόπνευστης Γραφής, αποτελεί οπωσδήποτε και αυτό μία από τις μεθοδείες του διαβόλου το να επινοούν οι περισσότεροι άνθρωποι για τον εαυτό τους ένα τέλος της κολάσεως, σαν να ξεχνούν τις τόσες και τέτοιου είδους αποφάσεις του Κυρίου, ώστε να αποτολμούν ευκολότερα την αμαρτία. Διότι, εάν πρόκειται να υπάρξει ποτέ τέλος της αιώνιας κολάσεως, οπωσδήποτε θα έχει τέλος και η αιώνια ζωή. Εάν όμως δεν καταδεχόμαστε ούτε να το διανοηθούμε αυτό για τη ζωή, πώς θα ήταν λογικό να θέσουμε ένα τέλος στην αιώνια κόλαση;

Τι θλίψη και στενοχώρια θα έχει το πνεύμα τους, όταν ακουστεί η κραυγή όλων που θα λένε: ας αποστραφούν οι αμαρτωλοί στον άδη, όλα τα έθνη που λησμονούν τον Θεό. Αλίμονο, με τι πένθιμο μέλος θα αλαλάξουν χτυπώντας τα στήθη τους και θρηνώντας, καθώς θα οδηγούνται για να κολαστούν πικρά στους ατελεύτητους αιώνες! Τι λογής είναι ο τόπος, όπου υπάρχει ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων· ο αποκαλούμενος τάρταρος, για τον οποίο φρίττει και ο ίδιος ο Σατανάς! Αλίμονο, τι φοβερή είναι η γέεννα του άσβεστου πυρός και ο ακοίμητος και ιοβόλος σκώληκας! Αλίμονο, πόσο φρικτό είναι εκείνο το σκοτάδι το αιώνιο και εξώτερο, που παραμένει παντοτινά! Αλίμονο, πόσο άσπλαχνοι και ανελέητοι είναι οι Άγγελοι των κολάσεων! Διότι ονειδίζουν και επιπλήττουν δεινά.

Εάν όμως τους αγγίξει ο θεραπευτικός λόγος, σαν μέσω κάποιων θερμών και καυστικών φαρμάκων (εννοώ δηλαδή τις ζοφερές απειλές της μελλούσης κρίσεως), και κεντρίσει βαθιά την καρδιά με τον φόβο των όσων αναμένονται —τον φόβο της γέεννας, το άσβεστο πυρ, τον ατελεύτητο σκώληκα, τον τριγμό των οδόντων, τον αδιάλειπτο κλαυθμό, το εξώτερο σκότος και όλα τα παρόμοια— και, εφαρμόζοντας και αναθερμαίνοντας με αυτά, ως άλλα θερμά και δριμέα φάρμακα, εκείνον που έχει ναρκωθεί από τα πάθη της ηδονής, τον οδηγήσει σε επίγνωση του βίου που διήγε, τότε τον καθιστά μακάριο, έχοντας προκαλέσει στην ψυχή του αυτήν την οδυνηρή αίσθηση.

Σας παρακαλώ, λοιπόν, τέκνα, ελεήστε τους εαυτούς σας. Σας παρακαλώ να κλάψετε, όσο έχετε καιρό, για να μην κλάψουμε εκεί, όπου υπάρχει ο βρυγμός των οδόντων, όπου ο ακοίμητος σκώληκας ποτέ δεν πεθαίνει, όπου το άσβεστο πυρ ρέει ποταμηδόν, όπου οι άγγελοι είναι άσπλαγχνοι και ανελέητοι. Δεν έχουν την εξουσία να ελεήσουν κανέναν ή να σεβαστούν γέροντα ή να λυπηθούν κάποιον ή να τιμήσουν βασιλιά, αλλά να τιμωρούν τον καθένα αφειδώς, σύμφωνα με τις πράξεις του.

Διότι, λέει, ακόμη κι αν δώσεις ένα ποτήρι νερό, το πιο ευτελές, ούτε αυτό δεν θα το χάσεις. Και όπως ακριβώς αν τιμήσεις έναν από τους μικρούς, ευαρεστείς τον Θεό, έτσι και αν σκανδαλίσεις έναν από τους μικρούς, δηλαδή αν τον ατιμάσεις, αν τον υποσκελίσεις, σε συμφέρει να έχει κρεμαστεί μια ογκώδης μυλόπετρα στον λαιμό σου. Διότι, όπως φαίνεται, θα υποστούμε χειρότερη τιμωρία. Και μίλησε για αισθητή τιμωρία, θέλοντας να μας εκφοβίσει μέσω αυτού του αισθητού παραδείγματος. «Και αν το χέρι σου σε σκανδαλίζει, απόκοψέ το. Είναι προτιμότερο για σένα να εισέλθεις στη ζωή μονόχειρας, παρά έχοντας τα δύο σου χέρια να απέλθεις στη γέεννα, στο άσβεστο πυρ, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει. Και αν το πόδι σου σε σκανδαλίζει, απόκοψέ το. Είναι προτιμότερο για σένα να εισέλθεις στη ζωή χωλός, παρά έχοντας τα δύο σου πόδια να ριχτείς στη γέεννα, στο άσβεστο πυρ, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει. Και αν ο οφθαλμός σου σε σκανδαλίζει, βγάλε τον. Είναι προτιμότερο για σένα να εισέλθεις στη βασιλεία του Θεού μονόφθαλμος, παρά έχοντας δύο οφθαλμούς να ριχτείς στη γέεννα του πυρός, όπου το σκουλήκι τους δεν πεθαίνει και η φωτιά δεν σβήνει. Διότι ο καθένας θα αλατιστεί με πυρ. Και κάθε θυσία θα αλατιστεί με αλάτι. Καλό είναι το αλάτι. Εάν όμως το αλάτι χάσει την αλμύρα του, με τι θα του δώσετε νοστιμιά; Έχετε μέσα σας αλάτι, και ειρηνεύετε μεταξύ σας.»