Πατερικές αναφορές στο ΝΑΟΥΜ 1:5

Φαίνεται σε κάποιους ότι το νόημα των προκειμένων εδαφίων προσεγγίζεται και με έναν άλλον τρόπο. Διότι, αν, λέει, ο Δεσπότης των όλων επιλέξει να κάνει την επίθεση εναντίον της Νινευή, θα την κάνει οπωσδήποτε με πλήρη καταστροφή και με συγκλονισμό· διότι θα την αφανίσει και θα την συνταράξει εύκολα· και αν και είναι εκτεταμένη, και σαν θάλασσα σηκώνει κύματα πολέμου εναντίον των άλλων εθνών, θα την αποξηράνει αμέσως. Και ακόμη και αν τα έθνη που προέρχονται από αυτήν, λέει, ξεχύνονται σαν χείμαρροι, θα ερημωθούν εντελώς και με κάθε τρόπο. Ως θάλασσα δε και ποταμούς που κατακλύζουν και πνίγουν, λέμε ότι εξίσου νοούνται οι πονηρές και αντίθετες δυνάμεις, και πρωτίστως ο σατανάς. Αλλά όλη τους τη δύναμη την αποξήρανε ο Χριστός, και αν και παλαιότερα ήταν ακατανίκητη, την υπέταξε κάτω από τα πόδια αυτών που τον σέβονται. <Μαράθηκε η Βασανίτιδα και ο Κάρμηλος, και τα άνθη του Λιβάνου εξέλιπαν. Τα όρη σείστηκαν από αυτόν, και οι λόφοι σαλεύτηκαν, και αναστατώθηκε όλη η γη από το πρόσωπό του, και όλοι όσοι κατοικούν σε αυτήν.> Και με άλλες αμέσως αποδείξεις προχωρά ο λόγος, επιμαρτυρώντας στη θεία φύση την παντοδυναμία και το ακατανίκητο της εξουσίας. Διότι η Βασανίτιδα είναι χώρα εύφορη και πλούσια· ο δε Κάρμηλος και ο Λίβανος, το μεν όρος της Φοινίκης, το δε της Ιουδαίας, είναι και τα δύο κατάφυτα από δέντρα, και καλυμμένα με πυκνά δάση.

Και γιατί τα λέγω αυτά, λέει, όταν πάρα πολύ εύκολα, εάν το θελήσει ο Θεός, θα μπορούσαν να συνταραχθούν ακόμη και αυτά τα ίδια τα όρη και οι βουνοί θα μετακινηθούν και σύμπασα η γη μαζί με τους κατοίκους της θα συσταλεί, δηλαδή θα μεταβεί στο μη ον και θα γίνει πάλι σαν να μην υπάρχει; Διότι Εκείνος που τα δημιούργησε στην αρχή, ασφαλώς και θα τα εξαφανίσει πάρα πολύ εύκολα, και τα μεγάλα δεν αποτελούν απολύτως κανένα εμπόδιο για Αυτόν. Φαίνεται δε ότι και ο μακάριος Δαβίδ έχει σκεφθεί και έχει πει πράγματα σύμφωνα με τα προκείμενα: «Τι σου συμβαίνει, θάλασσα, που έφυγες; Και σε σένα, Ιορδάνη, που στράφηκες προς τα πίσω; Τα όρη, γιατί σκιρτήσατε σαν κριάρια, και οι βουνοί σαν τα αρνιά των προβάτων; Από το πρόσωπο του Κυρίου σαλεύτηκε η γη». Διότι, όπως ήδη προείπε: «Μέσα σε σεισμό είναι η οδός Του». Το ότι δε σύμπασα η γη δεν είναι τίποτα, και ότι τα όσα υπάρχουν σε αυτήν θα θεωρούνταν εντελώς ανάξια λόγου, εάν κάποιος επέλεγε να τα αναμετρήσει με τη θεία και ανέκφραστη δόξα, το επιμαρτυρεί και ο προφήτης Ησαΐας λέγοντας: «Εάν όλα τα έθνη θεωρήθηκαν σαν σταγόνα από κάδο, και σαν κλίση ζυγαριάς, και θα λογαριαστούν σαν σταγόνα σιέλου· ο δε Λίβανος δεν είναι αρκετός για καύση, και όλα τα τετράποδα δεν είναι αρκετά για ολοκαύτωμα, και όλα τα έθνη είναι σαν το τίποτα, και λογαριάστηκαν ως τίποτα· με ποιον παρομοιάσατε τον Κύριο, και με ποιο ομοίωμα Τον συγκρίνατε;». Φαίνεται όμως πάλι σε κάποιους άλλους ορθό, να θεωρηθεί ότι τα λόγια αυτά ειπώθηκαν εμμέσως και για την ίδια τη Νινευή.

Σας παρακάλεσα θερμά, σας επέπληξα, πολλές φορές σας υπέδειξα τη στάχτη των Σοδόμων και τον κατακλυσμό που προηγήθηκε από αυτήν, όταν η γη κατακλύστηκε από τα ύδατα και συντελέστηκε ο παγκόσμιος όλεθρος του ανθρώπινου γένους. Πολλές φορές σας παρουσίασα τον ισραηλιτικό λαό, τον περιούσιο, τον αγαπημένο, το βασίλειο ιεράτευμα, να μαστιγώνεται εξαιτίας γογγυσμού, αντιλογίας, αχαριστίας, εξαιτίας παρόμοιου σφάλματος, να ταπεινώνεται από τους ηττημένους εχθρούς και, απέναντι σε αυτούς που ο ίδιος κατατρόπωνε, να ελαττώνεται, να πέφτει, να καταστρέφεται. Πολλές φορές σας συμβούλευσα: προφυλαχθείτε, διορθωθείτε, επιστρέψτε. Μην περιμένετε να ακονιστεί η ρομφαία. Το τόξο ήδη τεντώνεται. Μην εκλαμβάνετε τη μακροθυμία ως αφορμή καταφρόνησης. Μη γίνεστε πονηροί απέναντι στην πολλή χρηστότητα. Αλλά πώς να ξύσω τις καρδιές σας που ήδη φλεγμαίνουν; Είναι άραγε καλύτερο τώρα που υποφέρετε να σας επιπλήξω, παρά να σας παραπέμψω να υποστείτε την κρίση εκεί χωρίς να έχετε ελεγχθεί προηγουμένως, και να χρησιμοποιήσω την παρούσα συμφορά ως συνεργό στον έλεγχό μου προς εσάς, ή, δειλιάζοντας μπροστά στον πόνο σας, να αφήσω ανεξέλεγκτο αυτόν που απείθησε και αμάρτησε; Τι λοιπόν; Νουθετήσαμε, απειλήσαμε, λέγοντας για τον Θεό ότι ο Θεός μας είναι ζηλωτής και μακρόθυμος, αλλά εάν οργιστεί, ποιος θα μπορέσει να αντέξει;