Πατερικές αναφορές στο ΝΑΟΥΜ 1:7

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, για χάρη μας, συνέτριψε και με άλλον τρόπο «τις αρχές και τις εξουσίες και τους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου του αιώνος, καθώς και τα πνεύματα της πονηρίας», για να μας ελευθερώσει και να μας διασώσει. Γνωρίζοντας αυτό, ο μακάριος Δαβίδ ψάλλει: «Εσύ είσαι φοβερός, και ποιος θα μπορέσει να σου αντισταθεί από την ώρα της οργής σου; Από τον ουρανό έκανες να ακουστεί η κρίση, η γη φοβήθηκε και ησύχασε, όταν σηκώθηκε ο Θεός για να κρίνει, για να σώσει όλους τους πράους της γης». Και μας έδωσε την εξουσία «να πατάμε πάνω σε φίδια και σκορπιούς και πάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού». Διότι κατέλυσε τις αρχές, συνέτριψε σαν πέτρες την αλαζονεία των ανόσιων πνευμάτων. Και καθώς οργίστηκε για εμάς και υπέρ ημών απέναντι σε όσους μας αδίκησαν, ήταν ανάγκη αυτοί να υποχωρήσουν, έστω και παρά τη θέλησή τους. «Ο Κύριος είναι αγαθός σε όσους ελπίζουν σε αυτόν σε ημέρα θλίψεως, και γνωρίζει αυτούς που τον σέβονται».

Γίνετε οικτίρμονες, καθώς ο Πατέρας σας ο επουράνιος είναι οικτίρμων. Γίνετε άγιοι, διότι εγώ είμαι άγιος. Και πάλι ο Απόστολος είπε: Γίνετε χρηστοί ο ένας προς τον άλλον. Και λέει ο ψαλμός ότι: Ο Κύριος είναι χρηστός σε αυτούς που τον υπομένουν· και όλα τα παρόμοια. Αυτό σημαίνει το «καθ' ομοίωσιν». Επομένως, εκ φύσεως μας έδωσε ο Θεός τις αρετές· τα πάθη όμως δεν τα έχουμε εκ φύσεως· διότι δεν έχουν καμία απολύτως ουσία ή υπόσταση. Αλλά όπως ακριβώς το σκοτάδι δεν υφίσταται κατ' ουσίαν, αλλά είναι ένα πάθημα του αέρα, όπως λέει ο άγιος Βασίλειος, το οποίο παρυφίσταται με τη στέρηση του φωτός· έτσι συμβαίνει και με τα πάθη. Η ψυχή, έχοντας αποκλίνει από τις αρετές εξαιτίας της φιληδονίας, κατασκεύασε τα πάθη και τα εδραίωσε εναντίον του εαυτού της.

Ο Αβδιού λέγει: Στο όρος Σιών θα υπάρξει σωτηρία· διότι πλησιάζει η ημέρα του Κυρίου για όλα τα έθνη. Ο δε Ιωνάς αρκεί για να καταστήσει φανερό τον τύπο του θανάτου. Και ο Ναούμ λέγει: Αγαθός είναι ο Κύριος σε όσους τον προσμένουν. Διότι ιδού, εγώ έρχομαι εναντίον σου, λέγει ο Κύριος ο Παντοκράτωρ.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΒ΄. — Περί υπομονής και μακροθυμίας. «Είπε ο Δαβίδ: Αφήστε τον να καταριέται, διότι ο Κύριος του το είπε· ίσως ο Κύριος επιβλέψει στην ταπείνωσή μου, και μου ανταποδώσει αγαθά αντί για την κατάρα αυτή.» «Όλοι όσοι σε προσμένουν με υπομονή δεν πρόκειται να ντροπιαστούν.» «Να δείχνεις ανδρεία, και ας κραταιώνεται η καρδιά σου, και να υπομένεις τον Κύριο.» «Ο φρόνιμος άνδρας υποφέρει πολλά. Ο μακρόθυμος άνδρας έχει άφθονη φρόνηση.» — «Ο μακρόθυμος θα κατασιγάσει τις διαμάχες.» «Ο ελεήμων άνδρας είναι μακρόθυμος.» «Θα υποφέρω την οργή του Κυρίου, διότι αμάρτησα ενώπιόν του.» «Αγαθός είναι ο Κύριος σε αυτούς που τον υπομένουν κατά την ημέρα της θλίψης.» «Εάν καθυστερήσει, υπόμεινέ τον, διότι ερχόμενος θα φθάσει, και δεν θα αργήσει.» «Περίμενέ με, λέει ο Κύριος, μέχρι την ημέρα της αναστάσεώς μου ως μαρτυρία· διότι θα επιβάλω την κρίση σε συνάξεις εθνών.» «Στέφανος θα υπάρξει σε όσους υπομένουν, και σε όσους είναι χρήσιμοι σε αυτήν.» «Μακάριοι όλοι όσοι παραμένουν σταθεροί σε αυτόν.» «Εκείνοι που προσμένουν τον Θεό, θα ανανεώσουν τη δύναμή τους, θα βγάλουν φτερά σαν τους αετούς· θα τρέξουν, και δεν θα κοπιάσουν· θα βαδίσουν, και δεν θα πεινάσουν.» «Τέκνα, δείξτε μακροθυμία για την οργή που ήρθε εναντίον σας. Διότι σε καταδίωξε ο εχθρός σου, αλλά γρήγορα θα δεις την καταστροφή του, και θα πατήσεις πάνω στον τράχηλό του.» «Αγαθός είναι ο Κύριος σε όσους τον προσμένουν.» «Μέχρι ενός καιρού θα δείξει ανοχή ο μακρόθυμος, και ύστερα θα του αποδοθεί ευφροσύνη.»

Την επόμενη ημέρα, αφού αναχώρησε από εκεί, επέστρεψε στο παλάτι του. Και διαδόθηκε ότι ο Βαρλαάμ είχε συλληφθεί, με αποτέλεσμα ο γιος του βασιλιά, μόλις το άκουσε, να νιώσει δεινό πόνο στην ψυχή του και να μην μπορεί διόλου να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Με στεναγμούς και θρήνους ικέτευε τον Θεό και Τον επικαλούνταν να βοηθήσει τον γέροντα. Δεν τον παρέβλεψε λοιπόν να οδύρεται ο Αγαθός· διότι είναι χρηστός σε όσους εναποθέτουν την ελπίδα τους σε Αυτόν σε ημέρα θλίψεως, και γνωρίζει εκείνους που Τον ευλαβούνται. Αυτός, μέσω ενός νυχτερινού οράματος, φανέρωσε τα πάντα στον νέο, του ενέσταξε δύναμη και τον ενθάρρυνε για τον αγώνα της ευσέβειας. Ξυπνώντας δε, βρήκε την καρδιά του, που πριν από λίγο ήταν θλιμμένη και πονούσε, να είναι πλέον γεμάτη από χαρά, θάρρος και γλυκύτατο φως. Ο δε βασιλιάς, αφού έπραξε αυτά και τα συλλογίστηκε κατ' αυτόν τον τρόπο, χαιρόταν, θεωρώντας ότι είχε σχεδιάσει σωστά την κατάσταση και απονέμοντας τη μέγιστη ευγνωμοσύνη στον Αραχή. Αλλά η αδικία διέψευσε τον εαυτό της, σύμφωνα με τον λόγο του θείου Δαβίδ, και η δικαιοσύνη νικά την ανομία, καταβάλλοντάς την ολοκληρωτικά και αφανίζοντας τη μνήμη της με πάταγο, όπως θα καταδείξει η συνέχεια του λόγου.