Πατερικές αναφορές στο ΝΑΟΥΜ 2:8

Ερμηνεύεται δε ο Σιλωάμ ως απεσταλμένος. Τον εκλαμβάνει, λοιπόν, ως εικόνα και τύπο της παρουσίας του Σωτήρα μας, η οποία έγινε αθόρυβα, όπως μόλις ανέφερα. Και απεσταλμένος είναι αληθινά ο Χριστός. Απόστολο, εξάλλου, και Αρχιερέα της ομολογίας μας τον ονομάζει και ο σοφός Παύλος. Δέχεται δε ομοίως και γενικά τον Σιλωάμ ως τύπο της βασιλείας υπό τον Θεό. Επομένως, επειδή ακριβώς αυτός ο σκληροτράχηλος και ανυπότακτος λαός δεν θέλει να έχει το νερό του Σιλωάμ που ρέει ήσυχα (διότι αποτινάσσει τον ζυγό του Θεού), αλλά επιθυμεί μάλλον να βρίσκεται υπό την εξουσία ανθρώπων και να επικρατήσουν πάνω του εκείνοι που θέλουν να τον πλεονεκτήσουν, ο Ραασσών, εννοώ, και ο Φακεέ· γι' αυτή την αιτία θα εξαπολύσω εναντίον τους το νερό του ποταμού, δηλαδή του Ευφράτη. Επειδή όμως ο λόγος ήταν κάπως ασαφής, προσθέτει αμέσως και λέει: τον βασιλιά των Ασσυρίων, και τη δόξα του· δηλαδή, όλους όσοι βρίσκονται υπό την εξουσία του, και κάθε έθνος που του έχει υποτάξει τον αυχένα. Παρομοιάζει δε τα πλήθη με νερό. Και αυτό αποτελεί συνήθεια της θεόπνευστης Γραφής. Γι' αυτό και για τη Νινευή, και για το αναρίθμητο πλήθος που βρισκόταν σε αυτήν, λέει μέσω της φωνής των προφητών: «Και η Νινευή, σαν δεξαμενή νερών είναι τα νερά της.»

Και τάραζαν το νερό, δηλαδή έγιναν πάλι αφορμή σύγχυσης για το πλήθος του λαού. Διότι η Αγία Γραφή συνηθίζει να παρομοιάζει το αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων με νερό. Έτσι, επειδή η πόλη των Βαβυλωνίων και η Νινευή είχαν υπερβολικά μεγάλο πληθυσμό, λέει: «Σαν κολυμβήθρα νερού είναι τα νερά της», αντί να πει, όπως μια κολυμβήθρα είναι γεμάτη από νερά, έτσι είναι και το πλήθος της.

Ηττήθηκαν δε και οι πονηρές δυνάμεις από τη μεγαλειότητα του Χριστού, και μην έχοντας τη δύναμη να αντιπράξουν στα θεία του προστάγματα, δηλαδή προφανώς σε αυτά που γίνονται υπέρ ημών, συντρίβονταν από τους φόβους και τράπηκαν αληθινά σε φυγή, χωρίς πλέον να διασώζονται από καμία ασφάλεια. Διότι, όταν ο Θεός επιβάλλει τις δίκαιες τιμωρίες του, ποιος θα μπορούσε να διαφύγει; Ή με ποιον τρόπο θα ωφεληθούν αυτοί που έχουν προσκρούσει απέναντί του; «Οι πύλες των πόλεων ανοίχθηκαν, και τα βασίλεια κατέπεσαν, και η υπόσταση αποκαλύφθηκε· και αυτή ανέβαινε, και οι δούλες της οδηγούνταν σαν περιστέρια που θρηνούσαν στις καρδιές τους». Οι άρχοντες, λοιπόν, λέει, βρίσκοντας αδύνατη τη φυγή, θα σπεύσουν στα τείχη και θα ετοιμάσουν τις προφυλακές τους. Όμως η σκέψη τους θα αποβεί ανώφελη, επειδή ο Θεός θα ανοίξει στους εχθρούς τις πύλες των πόλεων και θα παραδώσει τα βασίλεια, δηλαδή τους οίκους των βασιλέων, ξεσκεπάζοντας τα όσα είναι κρυμμένα μέσα σε αυτούς, και παραδίδοντάς τους την υπόσταση προς διαρπαγή. Ως υπόσταση δε αποκαλεί τον πλούτο, αυτόν δηλαδή που έχει συγκεντρωθεί από διαρπαγή και πλεονεξία εις βάρος άλλων. Έπειτα πάλι, σαν να βρέθηκε σε θεωρία αυτού που πρόκειται να συμβεί, βλέπει να σύρονται ήδη προς την αιχμαλωσία, τόσο η βασιλεύουσα πόλη, εννοώ δηλαδή η Νινευή, όσο και αυτές που βρίσκονται υπό την εξουσία της και γύρω από αυτήν, τις οποίες και ονομάζει δούλες, λόγω του ότι είναι υποταγμένες και υποτελείς και ίσως βέβαια την υπηρετούν.

Λέει δε ότι αυτές φθέγγονται σαν περιστέρια μέσα στις καρδιές τους, δηλαδή όχι φανερά αλλά κρυφά. Διότι είναι συνήθεια στο πτηνό να θρηνεί μέσα στην καρδιά του με έναν βαρύ και δυσβάσταχτο ήχο. Σε όσους βέβαια έχουν πέσει στα χέρια των εχθρών και σύρονται πλέον στην αιχμαλωσία, το να συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου απίθανο. Διότι θρηνούν για τη συμφορά τους, σχεδόν καταπνίγοντας μέσα τους τους θρήνους, επειδή μερικές φορές ούτε καν το να κλαίνε δεν τους επιτρέπεται ελεύθερα. <Και η Νινευή, τα νερά της είναι σαν κολυμβήθρα νερού, και αυτοί φεύγοντας δεν στάθηκαν, και δεν υπήρχε κανείς που να κοιτάξει. Διήρπαζαν το ασήμι, διήρπαζαν το χρυσάφι, και δεν υπήρχε τέλος στον πλούτο της· φορτώθηκαν περισσότερο από όλα τα πολύτιμα σκεύη της.> Παρομοιάζει τη Νινευή με κολυμβήθρα που έχει γεμίσει και ξεχειλίζει, εξαιτίας του ότι είχε πάρα πολύ μεγάλο πλήθος κατοίκων και αμέτρητα γένη εθνών που συνέρρεαν προς βοήθειά της. Εκπλήσσεται δε τρόπον τινά, ή μάλλον για την ακρίβεια χλευάζει, αυτούς που φεύγουν, επειδή, αν και ήταν πάρα πολλοί και υπερτερούσαν σε αριθμό, χάθηκαν από τη δειλία τους, παρόλο που παλαιότερα, λόγω του πολυάριθμου στρατού τους, αντιμετώπιζαν με θάρρος κάθε πόλεμο και διακατέχονταν από μεγάλη υπεροψία. Αλλά ήταν ο Θεός των όλων, Εκείνος που καταφόρτωσε τον νου τους με δειλία και τους οδήγησε στην ανανδρία, παραλύοντας τη μαχητικότητά τους.