Ἔθος δὲ τοῦτο τῇ γραφῇ ἀπεριέργως καὶ ἁπλῶς τὰς λέξεις ἐκφράζειν· οὕτως γὰρ καὶ ἐν τοῖς Ἀριθμοῖς τις εὑρήσει· «εἶπε» γάρ, φησι, «Μωσῆς τῷ Ῥαγουὴλ τῷ Μαδιανίτῃ, γαμβρῷ Μωσῆ». Οὐ γὰρ ἄλλος Μωσῆς ὁ λέγων, καὶ ἄλλος οὗ ἦν γαμβρὸς ὁ Ῥαγουήλ, ἀλλ᾽ εἷς ἦν ὁ Μωσῆς. Εἰ γὰρ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ καὶ σοφία ὁμοίως χρηματίζει καὶ δύναμις καὶ δεξιὰ καὶ βραχίων καὶ ὅσα τοιαῦτα (ἥνωται δὲ φιλανθρώπως ἡμῖν τὴν ἀπαρχὴν ἡμῶν περιθέμενος καὶ ταύτῃ ἀνακραθείς), ἄρα αὐτὸς ὁ λόγος καὶ τὰ λοιπὰ εἰκότως εἴληχεν ὀνόματα. Τὸ γὰρ εἰρηκέναι τὸν Ἰωάννην» ἐν ἀρχῇ μὲν εἶναι τὸν λόγον, καὶ τοῦτον πρὸς τὸν θεόν, καὶ αὐτὸν θεόν, καὶ πάντα δι᾽ αὐτοῦ, καὶ χωρὶς αὐτοῦ γεγενῆσθαι μηδέν«, πλάσμα τοῦ θεοῦ λόγου σαφῶς καὶ τὸν ἄνθρωπον δείκνυσιν ὑπάρχειν.
Μετάφραση
Είναι δε συνήθεια της Γραφής να εκφράζει τις λέξεις ανεπιτήδευτα και απλά· διότι έτσι θα το βρει κανείς και στο βιβλίο των Αριθμών: «είπε», αναφέρει, «ο Μωυσής στον Ραγουήλ τον Μαδιανίτη, τον πεθερό του Μωυσή». Διότι δεν ήταν άλλος ο Μωυσής που μιλούσε, και άλλος εκείνος του οποίου πεθερός ήταν ο Ραγουήλ, αλλά ένας ήταν ο Μωυσής. Διότι εάν ο Λόγος του Θεού ονομάζεται ομοίως και σοφία και δύναμη και δεξιά και βραχίονας και όλα τα παρόμοια (και έχει ενωθεί μαζί μας φιλάνθρωπα, έχοντας περιβληθεί την απαρχή μας και έχοντας ανακραθεί με αυτήν), άρα ο ίδιος ο Λόγος εύλογα έχει λάβει και τα υπόλοιπα ονόματα. Διότι το γεγονός ότι ο Ιωάννης έχει πει πως «εν αρχή ήταν ο Λόγος, και αυτός ήταν προς τον Θεό, και ο ίδιος ήταν Θεός, και τα πάντα έγιναν δι' αυτού, και χωρίς αυτόν δεν έγινε τίποτα», δείχνει σαφώς ότι και ο άνθρωπος είναι πλάσμα του Θεού Λόγου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες