Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 10:34

Όταν όμως κάποιοι αμαρτάνουν ενάντια στην ίδια τη δόξα του Θεού, συσσωρεύοντας πολέμους και θλίψεις σε όσους ιερουργούν το θείο κήρυγμα, τότε προσερχόμαστε στον Θεό, ζητώντας τη δική του βοήθεια, και καταβοώντας εναντίον εκείνων που μάχονται τη δόξα του. Όπως ακριβώς βεβαίως έκανε και ο μέγας Μωυσής· διότι είπε: «Εξεγέρθητι, Κύριε· ας διασκορπιστούν οι εχθροί σου· ας τραπούν σε φυγή όλοι όσοι μισούν το όνομά σου.» Και αυτό επίσης που ειπώθηκε από τους αγίους αποστόλους, θα μπορούσε να αποδείξει ότι δεν είναι χωρίς όφελος για το θείο κήρυγμα το να εξασθενήσει κάπως το χέρι αυτών που διώκουν: «Επίβλεψε, λέει, στις απειλές τους», δηλαδή ματαίωσε τις επιθέσεις τους· «και δώσε στους δούλους σου να κηρύττουν με παρρησία τον λόγο σου.» Διότι, επειδή κάποιοι επρόκειτο να καπηλευτούν τους λόγους της ορθότητας και να απομακρύνουν πολλούς από την υγιή πίστη, το προανήγγειλε λέγοντας: <Πλην όμως, όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου, άραγε θα βρει την πίστη πάνω στη γη;> (A f. 256, B f. 168, C f. 145, D f. 59) Δεν το αγνοούσε αυτό. Πώς θα μπορούσε; Διότι είναι Θεός που γνωρίζει τα πάντα.

Και όταν σηκωνόταν η κιβωτός, ο Μωυσής έλεγε: Εγέρθητι, Κύριε, και ας διασκορπιστούν οι εχθροί σου, και ας τραπούν σε φυγή όλοι όσοι σε μισούν.

Διότι άλλοι μεν αναχωρούν από το όρος του Κυρίου, ενώ η κιβωτός προπορεύεται αυτών και αναζητά εκ των προτέρων τόπο αναπαύσεως· και ενώ ο Μωυσής προσεύχεται και μεσιτεύει, και μάλιστα ενώ η νεφέλη τους επισκιάζει, άλλοι δε, αποκαλώντας κενό τον άρτον εξ ουρανού, καταφέρονταν με σφοδρότατη κατακραυγή εναντίον του Θεού και του Μωυσή. Εξαιτίας αυτού, οι μεν έγιναν αναγκαστικά βορά του πυρός, οι δε εξολοθρεύτηκαν αμέσως από τα δαγκώματα φαρμακερών φιδιών. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και ποια μπορεί να είναι πάλι η βαθύτερη σημασία και στα δύο; Και τι είναι το όρος του Κυρίου; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Όρος του Κυρίου νομίζω πως ονομάζει το Σινά, στο οποίο κατέβηκε με τη μορφή πυρός ο Δημιουργός των πάντων, και εμφανίστηκε σε όλο τον λαό, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και εξήγγειλε τους νόμους για όσα έπρεπε να πράξουν· «Διότι εκεί έθεσε για τους υιούς του Ισραήλ προστάγματα και κρίσεις». Αλλά και παλαιότερα ο Χριστός ήταν εκείνος που τα νομοθετούσε. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, ονομάζει δικούς του λόγους τους νόμους που δόθηκαν μέσω του Μωυσή. Διότι είπε: «Αλήθεια σας λέω, έως ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα ιώτα ή μία κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, μέχρι να εκπληρωθούν όλα. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, οι δικοί μου λόγοι όμως δεν πρόκειται να παρέλθουν». Εμπρός λοιπόν, αφήνοντας την παχύτητα της ιστορίας, ας εξετάσουμε προσεκτικά τη λεπτότητα των πνευματικών εννοιών.

Ο Χριστός προπορεύεται από εμάς σύμφωνα με τους τρόπους που αναφέραμε μόλις τώρα· και επιπλέον, εκπληρώνοντας την ανάγκη του μεσίτη, γίνεται παράκλητος προς τον Πατέρα και ιλασμός υπέρ ημών, όπως ακριβώς και παλαιά ο Μωυσής· ο οποίος, όταν σήκωνε την κιβωτό, έλεγε: «Εξεγέρθητι, Κύριε, ας διασκορπιστούν οι εχθροί σου, και ας φύγουν όλοι όσοι σε μισούν·» όταν δε την κατέβαζε: «Επίστρεψε, Κύριε, στις χιλιάδες και τις μυριάδες του Ισραήλ.» Διότι, όταν εγέρθηκε για να μας βοηθήσει ο Μονογενής και αυτός που έλεγε παλαιότερα δια της φωνής του Ψαλμωδού: «Εξαιτίας της ταλαιπωρίας των φτωχών και του στεναγμού των πενήτων, τώρα θα αναστηθώ, λέει ο Κύριος·» τότε έπεσαν οι εχθροί, και έφυγαν εκείνοι που αντιστέκονταν και μάχονταν εναντίον της θείας δόξας. Διότι θριάμβευσε στον σταυρό εναντίον των αρχών και των εξουσιών· και με τον θάνατό του κατήργησε τον άρχοντα του αιώνος τούτου, σύμφωνα με τα γεγραμμένα· αναπαύοντας δε, κατά κάποιον τρόπο, και φέρνοντας εις πέρας ολόκληρη την οικονομία δια της εκ νεκρών αναστάσεως και της πορείας του προς τα άνω προς τον Πατέρα, έστρεψε προς τον εαυτό του ολόκληρη τη γη, και έκανε δικούς του προσκυνητές χιλιάδες και μυριάδες ανθρώπους· «Διότι όταν, έλεγε, υψωθώ από τη γη, θα τους ελκύσω όλους προς τον εαυτό μου.» Συνεπώς, η προσευχή του Μωυσή θα μπορούσε να είναι τύπος της μεσιτείας του Χριστού, σύμφωνα τουλάχιστον με την ανθρώπινη φύση, εφόσον προσεύχεται και ζητά για εμάς τα καλύτερα από τον Θεό και Πατέρα.

Διατάσσεται ο Μωυσής να κατασκευάσει αργυρές σάλπιγγες, ώστε μέσω αυτών να δίνει σήμα στον λαό πότε πρέπει να αναχωρήσουν, πότε να συγκεντρώσει τον λαό σε περιόδους πολέμου και κατά τις θυσίες, καθώς και να χρησιμοποιεί αυτές τις σάλπιγγες στις εορτές, στις νουμηνίες και στα ολοκαυτώματα. Όταν δε αναχώρησαν οι υιοί του Ισραήλ, ο Μωυσής παρακαλούσε τον Ιωβάβ, τον υιό του Ραγουήλ (ο οποίος ονομαζόταν και Ιοθόρ), να τους συνοδεύσει στην οδοιπορία, ώστε να γίνει και εκείνος κοινωνός των αγαθών που τους είχαν υποσχεθεί. Και όταν άρχιζε την πορεία της η κιβωτός, ο Μωυσής έλεγε: «Ανάστηθι, Κύριε, και ας διασκορπιστούν οι εχθροί σου, και ας τραπούν σε φυγή όλοι όσοι σε μισούν». Και γόγγυζε ο λαός, και κατακάηκε ένα μέρος του στρατοπέδου, και ο τόπος εκείνος ονομάστηκε Εμπυρισμός. Προσευχήθηκε τότε ο Μωυσής, και σταμάτησε η τιμωρία. Έπειτα ζητούσαν κρέας και έλεγαν: «Θυμηθήκαμε τα ψάρια που τρώγαμε στην Αίγυπτο, τα αγγούρια και τα πεπόνια, τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Τώρα όμως η ψυχή μας έχει καταξεραθεί· δεν βλέπουν τίποτε άλλο τα μάτια μας παρά μόνο το μάννα». Επειδή δε ο Μωυσής βαρύνονταν από την ανταρσία τους και παρακαλούσε τον Θεό, Εκείνος του προσέθεσε εβδομήντα πρεσβυτέρους, ώστε να τον βοηθούν στη διακυβέρνηση. Τότε, όταν ο Ιησούς του Ναυή είπε: «Εμπόδισε τον Ελδάδ και τον Μωδάδ από το να προφητεύουν», ο Μωυσής απάντησε: «Μήπως φθονείς για χάρη μου; Μακάρι να καθιστούσε ο Θεός όλο τον λαό του Κυρίου προφήτες». Ύστερα κατέφθασε κοπάδι από ορτύκια σταλμένο από τον Κύριο, και έφαγαν. Και το κρέας βρισκόταν ακόμη ανάμεσα στα δόντια τους, προτού καν καταναλωθεί.