Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 10:4

Επομένως, το να είναι κανείς μαζί με τον Θεό και να πράττει τα πάντα μαζί Του, θα μπορούσε να υποδηλώνει αινιγματωδώς το να αναχωρεί τότε μαζί με τη νεφέλη όταν αυτή αναχωρούσε, και να σταματά όταν αυτή σταματούσε. Όμως, «κατόπιν προστάγματος του Κυρίου», λέει, «αναχωρούν»· και αυτό, νομίζω, φανερώνει ότι εκείνοι που θεωρούν ότι πρέπει να ακολουθούν τον Χριστό έχουν ανάγκη και από τον λόγο που τους παροτρύνει προς την πνευματική ανδρεία και προς την ευπρέπεια που αρμόζει στους αγίους. «Διότι τα πάντα», λέει, «ας γίνονται με ευσχημοσύνη και με τάξη». Προτύπωση λοιπόν και αυτού του πράγματος πάλι, είναι αυτό που γράφεται στη συνέχεια. Διότι έτσι είπε ο Θεός προς τον ιεροφάντη Μωυσή: «Κατασκεύασε για τον εαυτό σου δύο σφυρήλατες σάλπιγγες· αργυρές θα τις φτιάξεις, και θα σου χρησιμεύουν για να συγκεντρώνεις τη συναγωγή και για να μετακινείς τις στρατοπεδείες. Και θα σαλπίσεις με αυτές, και θα συναχθεί όλη η συναγωγή στη θύρα της σκηνής του μαρτυρίου. Εάν δε σαλπίσουν με τη μία, θα έλθουν προς εσένα όλοι οι άρχοντες, οι αρχηγοί του Ισραήλ. Και θα σαλπίσετε δίνοντας σύνθημα, και θα αναχωρήσουν οι στρατοπεδείες που είναι στρατοπεδευμένες ανατολικά· και θα σαλπίσετε δίνοντας δεύτερο σύνθημα, και θα αναχωρήσουν οι στρατοπεδείες που είναι στρατοπεδευμένες προς νότο. Και θα σαλπίσετε δίνοντας τρίτο σύνθημα, και θα αναχωρήσουν οι στρατοπεδείες που είναι στρατοπεδευμένες προς τη θάλασσα. Και θα σαλπίσετε δίνοντας τέταρτο σύνθημα, και θα αναχωρήσουν οι στρατοπεδείες που είναι στρατοπεδευμένες προς βορρά. Με σύνθημα θα σαλπίσουν κατά την αναχώρησή τους, και όταν θα συνάξετε τη συναγωγή, θα σαλπίσετε, αλλά όχι με σύνθημα».

Ή μήπως ο λόγος δεν οδηγεί στην δογματική ορθότητα και στην διόρθωση των ηθών τον επιεική και γνήσιο εραστή της εν Χριστώ ζωής; ΠΑΛΛ. Έτσι λέω κι εγώ. ΚΥΡ. Επομένως, δύο είναι οι σάλπιγγες, αυτές που συγκεντρώνουν τον λαό στη σκηνή. Εάν όμως, λέει, σαλπίσουν με τη μία, θα προσέλθουν προς εσένα όλοι οι άρχοντες, οι αρχηγοί των υιών Ισραήλ. Διότι υποθέτω ότι υπάρχει ανάγκη από παράκληση και προτροπή, ακόμη και σε αυτούς που είναι πιο τέλειοι στην πνευματική τους κατάσταση, αλλά όχι τόσης όσης θα είχε ανάγκη και το πλήθος των υπολοίπων. Γι' αυτό, όλους τους άλλους τούς καλούν οι δύο σάλπιγγες, ενώ τους εκλεκτούς η μία. Διότι λίγο αρκεί στον σοφό, και αν λάβει αφορμή, θα προσθέσει αυτό που λείπει, σύμφωνα με το ρητό: «Δίνε στον σοφό αφορμή, και θα γίνει σοφότερος· μετάδιδε γνώση στον δίκαιο, και θα αυξήσει τη μάθησή του». Έπειτα διέταξε να γίνονται τέσσερις διαφορές στα σήματα, ώστε μέσω αυτών να ξεκινούν και να αναχωρούν αυτοί που βρίσκονται προς την ανατολή και τη δύση, τον βορρά και τον νότο. Νομίζω, λοιπόν, ότι με αυτό μάς υποδηλώνονται οι τέσσερις συγγραφές των Ευαγγελίων, μέσω των οποίων ολόκληρος ο κόσμος παιδαγωγείται ταυτόχρονα προς τη δογματική και ηθική επιστήμη. Εάν όμως πρέπει να πούμε και κάτι άλλο σκεπτόμενοι περαιτέρω, δεν θα διστάσουμε καθόλου, θεωρώντας την αναζήτηση του ωφέλιμου ανώτερη από τον ύπνο και τον κόπο.

Και ο λαός γόγγυζε και έλεγε πονηρά λόγια ενώπιον του Κυρίου. Και άναψε ανάμεσά τους φωτιά από τον Κύριο, και κατέφαγε ένα μέρος της παρεμβολής. Διότι αυτούς που βλασφημούν ενώπιον του Χριστού και τον αποστρέφονται, τους κατατρώγει το πυρ της γεέννης. Ανέφερε δε «μέρος», διότι πολλοί από αυτούς, αφού μετανοήσουν, θα εξαιρεθούν από την κόλαση. Και σε άλλον πάλι καιρό, όταν γόγγυζαν κατά του Θεού και αποκαλούσαν το μάννα κούφιο άρτο, θανατώνονταν από τα δαγκώματα των φιδιών. Διότι εκείνοι που με την αχαριστία τους ατιμάζουν τον ευεργέτη Θεό, περιπίπτουν στα δαγκώματα του νοητού δράκοντα. Ο Θεός πρόσταξε τον Μωυσή να κατασκευάσει δύο σφυρήλατες ασημένιες σάλπιγγες, για να συγκαλεί τη συναγωγή και να μετακινεί τις παρεμβολές· και όταν έπρεπε να συγκεντρωθούν προς αυτόν μόνο οι ηγέτες του λαού, σάλπιζαν με τη μία, ενώ όταν επρόκειτο για τον λαό, με τις δύο. Για δε τις μετακινήσεις των παρεμβολών, όρισε τέσσερα είδη σημάτων μέσω αυτών των σαλπίγγων. Οι σάλπιγγες λοιπόν είναι δύο, διότι διττός είναι ο λόγος της εκκλησιαστικής διδασκαλίας, αφενός ρυθμίζοντας τον βίο, αφετέρου επιμελούμενος τα δόγματα. Είναι δε και οι δύο σφυρήλατες και ασημένιες, λόγω του εύηχου, του λαμπρού και του αψεγάδιαστου και του ενός και του άλλου λόγου. Και τους μεν ηγέτες τους συγκαλούσε η μία σάλπιγγα. Διότι υπάρχει ανάγκη από διορθωτικό λόγο και για τους καθοδηγητές· επειδή είναι άνθρωποι, χρειάζονται όμως λίγο· «Δώσε, λέει, αφορμή στον σοφό, και θα γίνει σοφότερος». Τον δε λαό τον συγκαλούσαν οι δύο.