Οὐ γὰρ σαρκικῆς ἀνθεξόμεθα περιτομῆς, οὐδὲ βόας ἢ πρόβατα καταθύσομεν, παρωσόμεθα δὲ μᾶλλον τὸ παχὺ τῶν τύπων, αὐτὴν ἔχοντες τὴν ἀλήθειαν, τουτέστι Χριστόν. δʹ. Ἀποχρῶν μὲν οὗν, καθάπερ ἐγᾦμαι, καὶ σαφὴς ἔν γε τοῖς προκειμένοις ἡμῖν πεποίηται λόγος. Ἐπειδὴ δέ περ ἐν βιβλίῳ τῷ ἐπίκλην Ἀριθμοῖς, καὶ ἑτέραις δὲ διηγημάτων προσθήκαις ἔχοντες εὑρίσκομεν τὸ κεφάλαιον, δεῖν ᾠήθην ἀναγκαίως, οὐκ ἀβασάνιστα παρελθεῖν τὰ ἐν τῇ Ἐξόδῳ σεσιγημένα. Εἴη γὰρ ἂν ὡδὶ τοῖς ἐντευξομένοις ἀμφιλαφεστέρα μᾶλλον ἡ νόησις. Γέγραπται τοίνυν· «Ὅτι καὶ ὁ ἐπίμικτος ὁ ἐν αὐτοῖς ἐπεθύμησεν ἐπιθυμίαν, καὶ καθίσαντες ἔκλαιον καὶ οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ, καὶ εἶπαν· Τίς ἡμᾶς ψωμιεῖ κρέα; Ἐμνήσθημεν ἰχθύας οὓς ἠσθίομεν ἐν Αἰγύπτῳ δωρεὰν, καὶ τοὺς σικυοὺς, καὶ τοὺς πέπονας, καὶ τὰ πράσα, καὶ τὰ κρόμμυα, καὶ τὰ σκόροδα. Νυνὶ δὲ ἡ ψυχὴ ἡμῶν κατάξηρος, οὐδὲν πλὴν εἰς τὸ μάννα οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν.» Εἶτα τούτοις ἐπιφέρει· «Καὶ ἤκουσεν Μωσῆς κλαιόντων αὐτῶν κατὰ δήμους αὐτῶν, ἕκαστον ἐπὶ τῆς θύρας αὐτοῦ. Καὶ ἐθυμώθη ὀργῇ Κύριος σφόδρα, καὶ ἔναντι Μωσῇ ἦν πονηρόν.» Ἄθρει δὴ οὖν ὅπως εὐπαρακόμιστος λίαν ὁ Ἰσραὴλ, καὶ οὐχ ὅπερ (sic) ἑτέροις ὠφελεῖν οἷός τε· νοσεῖ δὲ τὸ ἄναλκι καὶ ἐν μόνοις τοῖς καθ᾽ ἑαυτόν.
Μετάφραση
Διότι δεν θα προσκολληθούμε στη σαρκική περιτομή, ούτε θα θυσιάσουμε βόδια ή πρόβατα, αλλά θα απομακρύνουμε μάλλον το παχύ στρώμα των τύπων, έχοντας την ίδια την αλήθεια, δηλαδή τον Χριστό. Δ'. Επαρκής, λοιπόν, όπως νομίζω, και σαφής έχει γίνει ο λόγος μας για τα προκείμενα ζητήματα. Επειδή όμως στο βιβλίο που ονομάζεται Αριθμοί βρίσκουμε το κεφάλαιο να περιλαμβάνει και άλλες προσθήκες διηγήσεων, θεώρησα αναγκαίο να μην προσπεράσω χωρίς εξέταση όσα αποσιωπώνται στην Έξοδο. Διότι έτσι ίσως γίνει πιο ολοκληρωμένη η κατανόηση για όσους διαβάζουν το κείμενο. Έχει γραφτεί, λοιπόν: «Ότι και ο ανάμικτος όχλος που βρισκόταν ανάμεσά τους κυριεύτηκε από επιθυμία, και κάθισαν και έκλαιγαν και οι υιοί του Ισραήλ, και είπαν: Ποιος θα μας ταΐσει κρέας; Θυμηθήκαμε τα ψάρια που τρώγαμε στην Αίγυπτο δωρεάν, και τα αγγούρια, και τα πεπόνια, και τα πράσα, και τα κρεμμύδια, και τα σκόρδα. Τώρα όμως η ψυχή μας είναι κατάξερη, τα μάτια μας δεν βλέπουν τίποτα άλλο παρά μόνο το μάννα». Έπειτα προσθέτει σε αυτά: «Και άκουσε ο Μωυσής αυτούς να κλαίνε κατά τις οικογένειές τους, ο καθένας στην πόρτα της σκηνής του. Και οργίστηκε σφοδρά ο Κύριος, και στα μάτια του Μωυσή αυτό ήταν κακό». Παρατήρησε, λοιπόν, πόσο εύκολα παρασύρεται ο Ισραήλ, και δεν είναι σε θέση να ωφελήσει άλλους· νοσεί δε από αδυναμία ακόμη και στα καθαρά δικά του ζητήματα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες