Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 11:12

«Μήπως εγώ μπορώ, λέει, να τους βαστάξω, επειδή μου είπες: "Σήκωσέ τους, όπως ακριβώς θα σήκωνε η τροφός το βρέφος που θηλάζει";» Τι έκανε λοιπόν ο Θεός; Αφαίρεσε από το πνεύμα του και το έδωσε στους άλλους, αποδεικνύοντας ότι, ούτε όταν τους βάσταζε, το χάρισμα αυτό ήταν δικό του, αλλά του Πνεύματος. Αν είχες το χάρισμα, πολλές φορές θα είχες υπερηφανευτεί, πολλές φορές θα είχες εκτραπεί· δεν γνωρίζεις εσύ τον εαυτό σου, όπως σε γνωρίζει ο Θεός. Ας μην λέμε: «Σε τι χρησιμεύει αυτό και γιατί γίνεται αυτό;». Όταν οικονομεί ο Θεός, ας μην Του ζητάμε ευθύνες· διότι αυτό αποτελεί έσχατη ασέβεια και παραφροσύνη. Είμαστε δούλοι, και μάλιστα δούλοι που απέχουμε πολύ από τον Δεσπότη, αφού δεν γνωρίζουμε ούτε καν αυτά που βρίσκονται μπροστά στα πόδια μας. Ας μην περιεργαζόμαστε λοιπόν τη βουλή του Θεού, αλλά αυτό που μας έδωσε, αυτό ας διαφυλάξουμε, έστω κι αν είναι μικρό, έστω κι αν είναι το τελευταίο, και οπωσδήποτε θα ευδοκιμήσουμε· μάλλον δε, καμία από τις δωρεές του Θεού δεν είναι μικρή. Στενοχωριέσαι επειδή δεν έχεις το χάρισμα της διδασκαλίας; Πες μου λοιπόν, τι νομίζεις ότι είναι μεγαλύτερο, το χάρισμα της διδασκαλίας ή το χάρισμα των ιαμάτων; Οπωσδήποτε το δεύτερο. Και δεν νομίζεις ότι από το να απομακρύνεις τις ασθένειες είναι μεγαλύτερο το να χαρίζεις το φως στους τυφλούς; Δεν νομίζεις ότι είναι μεγαλύτερο το να ανασταίνεις νεκρούς;

Και αυτά ο Μωυσής, αναγκασμένος, τα είπε αργότερα, λέγοντας τα εξής: «Μήπως εγώ τους συνέλαβα στην κοιλιά μου, ώστε μου λες: Σήκωσέ τους, όπως θα σήκωνε η παραμάνα το βρέφος που θηλάζει στον κόρφο της;» Αυτά συμβαίνουν και στα σπίτια· και πολλές φορές ο πατέρας επιπλήττει ιδιαιτέρως τον παιδαγωγό που φέρθηκε σκληρά στο παιδί, λέγοντας: «Μην είσαι τραχύς, ούτε σκληρός»· στον νέο όμως λέει τα αντίθετα: «Ακόμη κι αν σε επιπλήττει άδικα, κάνε υπομονή»· αποκομίζοντας μέσα από τα αντίθετα ένα χρήσιμο αποτέλεσμα. Έτσι και ο Παύλος, σε αυτούς που ήταν υγιείς και ζητιάνευαν έλεγε: «Αν κάποιος δεν θέλει να εργάζεται, τότε ούτε να τρώει», για να τους ωθήσει στην εργασία· ενώ σε εκείνους που μπορούσαν να δείξουν έλεος: «Εσείς όμως, κάνοντας το καλό, μην αποκάμνετε», για να τους οδηγήσει στην ελεημοσύνη. Έτσι, και όταν συμβούλευε εκείνους που προέρχονταν από τα έθνη, στην προς Ρωμαίους Επιστολή, να μην υπερηφανεύονται έναντι των Ιουδαίων, και έφερε ως παράδειγμα την αγριελιά, φαίνεται να λέει άλλα σε αυτούς και άλλα σε εκείνους. Ας μην ξεπέσουμε λοιπόν στη σκληρότητα, αλλά ας ακούσουμε τον Παύλο που λέει: «Κάνοντας το καλό, μην αποκάμνετε»· ας ακούσουμε τον Δεσπότη που λέει: «Σε καθέναν που σου ζητάει, δίνε»· και, «Να γίνεστε οικτίρμονες, όπως ο Πατέρας σας». Μολονότι είπε πολλά, πουθενά δεν έθεσε αυτό το μέτρο σύγκρισης, παρά μόνο στην περίπτωση της ευσπλαχνίας.

Άκουσε, λοιπόν, και τα ίδια του τα λόγια: Και είπε ο Μωυσής, αναφέρει, προς τον Θεό: «Γιατί ταλαιπώρησες τον δούλο σου, και γιατί δεν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, ώστε να επιθέσεις το βάρος αυτού του λαού πάνω μου; Μήπως εγώ συνέλαβα στην κοιλιά μου όλον αυτόν τον λαό ή εγώ τον γέννησα, ώστε μου λες: Πάρε τον στην αγκαλιά σου, όπως σηκώνει η τροφός το βρέφος, για να τον πας στη γη που ορκίστηκα στους πατέρες τους; Από πού να βρω εγώ κρέας για να δώσω σε όλον αυτόν τον λαό, αφού κλαίνε μπροστά μου λέγοντας: Δώσε μας κρέας να φάμε; Δεν θα μπορέσω εγώ μόνος μου να σηκώσω το βάρος όλου αυτού του λαού, διότι αυτό το πράγμα είναι πολύ βαρύ για μένα. Αν όμως πρόκειται να μου συμπεριφερθείς έτσι, θανάτωσέ με, αν έχω βρει χάρη ενώπιόν σου». Αυτά τα λόγια τα πρόφερε εκείνος που είχε πει: «Και τώρα, αν μεν τους συγχωρήσεις την αμαρτία, συγχώρησέ την· αν όμως όχι, εξάλειψέ με από το βιβλίο σου που έγραψας». Τόσο πολύ τον κατέβαλε η αθυμία. Αυτό ακριβώς παθαίνουν πολλές φορές και οι γονείς, όταν δυσφορούν με τις πράξεις των παιδιών τους. Διότι, το ότι και μετά από αυτά τα λόγια δεν σταμάτησε να τρέφει συμπάθεια γι' αυτούς, μας είναι φανερό από όσα έπραξε στη συνέχεια.

Για ποιον λόγο, όταν αμαρτάνουν, επιβάλλει αμέσως τις τιμωρίες; Ο νόμος βρισκόταν στην αρχή του. Έπρεπε λοιπόν με την τιμωρία όσων τον παραβίαζαν να συνετιστούν οι υπόλοιποι. Διότι ο φόβος είναι κατάλληλος για αυτούς που κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Ωστόσο, με την τιμωρία ήταν συνδεδεμένη και η φιλανθρωπία. Διότι, όταν μετανοούσαν, απολάμβαναν τη φιλανθρωπία. Αμέσως λοιπόν, όταν το θεόσταλτο πυρ κατέκαψε ένα μέρος του στρατοπέδου, και έπειτα όλοι συνέρρευσαν για ικεσία, ο νομοθέτης ζήτησε τη συγχώρεση, και ο φιλάνθρωπος Θεός την παρείχε. Και ότι οι τιμωρίες τούς επιβάλλονταν αναγκαστικά, το μαρτυρούν τα εξής: διότι, αμέσως μετά την παύση της τιμωρίας, ανανέωσαν τη μνήμη της Αιγύπτου και όσων υπήρχαν στην Αίγυπτο. Πολύ εύλογα λοιπόν ο συγγραφέας συνέδεσε τη θεία δωρεά με την αχαριστία εκείνων, διηγούμενος τα σχετικά με το μάννα και ότι δεν ικανοποιούσε μόνο την ανάγκη για ψωμί, αλλά και για προσφάγι. Διότι «πήγαιναν» λέει «στον μύλο και το έτριβαν στο γουδί και το έβραζαν στη χύτρα και έφτιαχναν ψωμιά ψημένα στη στάχτη». Και καθώς εκείνοι θρηνούσαν, ο Δεσπότης Θεός εξοργίζεται, ενώ ο προφήτης δυσανασχετεί και φωνάζει λέγοντας: «Γιατί κακοποίησες τον δούλο σου και γιατί δεν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, ώστε να επιθέσεις πάνω μου το βάρος όλου αυτού του λαού; Μήπως εγώ συνέλαβα στην κοιλιά μου αυτόν τον λαό;» και τα εξής. Με αυτά φανέρωσε τον ατελή και νηπιώδη χαρακτήρα τους. Διότι τους παρομοίασε με θηλάζον βρέφος, το οποίο δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο, παρά μόνο θέλει να ρουφάει το γάλα.