Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 11:15

Και ο θεσπέσιος Μωυσής αγανακτεί όχι σε μικρό βαθμό, και είπε καθαρά προς τον Θεό των όλων, ότι δεν θα μπορούσε μόνος του να υποφέρει τον τόσο βαρύ και δυσβάσταχτο κόπο. Ως απόδειξη δε του πράγματος, παρέθετε το πόσο πολύ αδύνατο και δυσκατόρθωτο ήταν λέγοντας: «Από πού μπορώ εγώ να δώσω σε αυτόν τον λαό κρέας να φάει;». Έχοντας δε περιέλθει ήδη σε τέτοιο βαθμό απογοήτευσης, ώστε να θέλει πλέον να πεθάνει, λέει: «Διότι αν έτσι πράττεις σε εμένα, σκότωσέ με εξολοθρεύοντάς με, για να μην βλέπω την κακοπάθειά μου». Ο Θεός τον ανέχεται και του παραγγέλλει να επιλέξει από όλη τη συναγωγή άνδρες, εβδομήντα τον αριθμό, για να τον βοηθήσουν και να συμμετάσχουν στη φροντίδα. «Διότι είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Συγκέντρωσέ μου εβδομήντα άνδρες από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ, τους οποίους εσύ γνωρίζεις ότι αυτοί είναι πρεσβύτεροι του λαού, και γραμματείς τους, και θα τους οδηγήσεις προς τη σκηνή του μαρτυρίου, και θα σταθούν εκεί μαζί σου, και θα κατέβω, και θα μιλήσω εκεί μαζί σου. Και θα αφαιρέσω από το πνεύμα που είναι επάνω σου, και θα το θέσω επάνω τους, και θα σε βοηθήσουν να αντιμετωπίσεις την ορμή του λαού, και δεν θα τους αντέξεις εσύ μόνος σου». Όταν δε έγινε αυτό (διότι παρουσίασε αμέσως τους πιο διαπρεπείς από τους άλλους), ο Θεός των όλων τους γεμίζει με Άγιο Πνεύμα. Έπειτα μετά από αυτό, ενδίδοντας στις επιθυμίες εκείνων που έκλαιγαν, κατεβάζει σε αυτούς τα ορτύκια.

Ή δεν θεωρείς ότι είναι άξιο της θείας οργής, αλλά και της καταδίκης των αγίων ανδρών, το να φτάσουν σε τέτοιο βαθμό μαλθακότητας και ανανδρίας των λογισμών εκείνοι που ήδη έχουν γυμναστεί πνευματικά, ώστε να νοσήσουν ακράτητα επιθυμώντας να επιστρέψουν σε τέτοιες άτοπες ακαθαρσίες, και να παραλύσουν τόσο πολύ από την ακρασία, ώστε να οδύρονται σαν παιδιά, μη αντέχοντας δήθεν τη σφοδρή προσβολή της επιθυμίας; ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά λέγεις. ΚΥΡ. Επειδή όμως ο πάνσοφος Μωυσής βρισκόταν σε απόγνωση, έχοντας δεινή θλίψη για το γεγονός αυτό, και φώναζε φανερά ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να αντέξει μόνος του έναν λαό που τόσο εύκολα οδηγείται στην παραφορά και την αποστασία, ο Θεός ανέδειξε ως συνεργούς και βοηθούς στη μέριμνα αυτή εβδομήντα άνδρες στον αριθμό, τους οποίους και κατέστησε λαμπρότερους με τη δωρεά του Πνεύματος· διότι προφήτευσαν μέσα στην παρεμβολή. Και προς τον Μωυσή είπε: «Και στον λαό να πεις: Αγνιστείτε για αύριο, και θα φάτε κρέας, διότι κλάψατε ενώπιον του Κυρίου, λέγοντας: Ποιος θα μας θρέψει με κρέας; Διότι περνούσαμε καλά στην Αίγυπτο. Και θα σας δώσει ο Κύριος να φάτε κρέας, και θα φάτε κρέας».

Τι σημαίνει λοιπόν αυτό; «Ας χαθεί», λέει, «η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκα»; Αυτό λέει και ο Εκκλησιαστής: «Επαίνεσα τους πεθαμένους, αυτούς που ήδη έχουν πεθάνει, περισσότερο από τους ζωντανούς». Και καλύτερος και από τους δύο αυτούς είναι εκείνος που δεν γεννήθηκε ακόμη. Ας μην εξετάζουμε όμως αυτά τα λόγια επιφανειακά, αλλά ας δούμε από ποια ψυχική διάθεση λέγονται, η οποία είναι αποθαρρυμένη και ταραγμένη, επειδή και ο Δαβίδ λέει: «Εγώ δε είπα μέσα στην έκστασή μου», αλλά τα είπε ευρισκόμενος σε έκσταση. Και αλλού λέει: «Εγώ δε είπα στην ευημερία μου: δεν θα κλονιστώ ποτέ». Έτσι και αυτός, είπε αυτά τα λόγια βρισκόμενος μέσα στη συμφορά. Δεν βλέπεις, αγαπητέ, αυτούς που υφίστανται τομές να φωνάζουν δυνατά; Μήπως λοιπόν τους επιπλήττουμε; Σε καμία περίπτωση, αλλά τους δείχνουμε κατανόηση. Αν δεν ξεστόμιζε αυτά τα λόγια, θα έδινε την εντύπωση ότι δεν μετέχει καν στην κοινή ανθρώπινη φύση. Δεν ακούς τι λέει ο Μωυσής; «Σκότωσέ με, αν πρόκειται να μου φερθείς έτσι». Τι διαφέρει, πες μου, το να πει «σκότωσέ με» από το να πει «ας χαθεί η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκα»; Αυτό είπε και ο Ιερεμίας: «Επικατάρατη η ημέρα κατά την οποία γεννήθηκα». Μην κοιτάς απλώς τα λόγια, αλλά εξέταζε τη διάνοια. Διότι, το ότι δεν αμάρτησε ούτε με τα χείλη του, το έχεις ακούσει πολλές φορές· και το ότι δεν αμάρτησε ούτε μετά από αυτά, θα ακούσεις πάλι τον ίδιο τον Θεό να λέει: «Νομίζεις ότι σου συμπεριφέρθηκα έτσι για άλλο λόγο, παρά μόνο για να αναδειχθείς δίκαιος;». Δεν θα ελάμβανε τα διπλάσια από τα προηγούμενα, εάν δεν είχε επιδείξει διπλάσια αρετή.

Και για να μην τα απαριθμούμε όλα και μακρηγορούμε, άκουσε τι λέει για ολόκληρη τη ζωή του: «Λίγες και θλιβερές είναι οι ημέρες μου, και δεν έφτασαν τις ημέρες των πατέρων μου». Καίτοι ποιος, βλέποντας τον υιό του να κάθεται σε βασιλικό θρόνο και να απολαμβάνει τόσο μεγάλη δόξα, δεν θα λησμονούσε τις παρελθούσες συμφορές; Αλλά όμως εκείνος ήταν τόσο καταπονημένος, ώστε ούτε σε τόσο μεγάλη ευημερία δεν λησμόνησε τα δεινά που του είχαν συμβεί. Και τι να πούμε για τον Δαβίδ; Πόσες τραγωδίες υπέμεινε; Δεν διακηρύττει και αυτός τα ίδια, λέγοντας: «Οι ημέρες των ετών μας είναι εβδομήντα έτη· εάν δε υπάρχει ευρωστία, ογδόντα έτη, και το μεγαλύτερο μέρος αυτών είναι κόπος και πόνος»; Και τι να πούμε για τον Ιερεμία; Δεν καταράται και αυτός την ημέρα της γεννήσεώς του εξαιτίας των αλλεπάλληλων δεινών; Και τι να πούμε για τον Μωυσή; Δεν λέει και αυτός απηυδισμένος: «Σκότωσέ με, αν πρόκειται να μου συμπεριφερθείς με αυτόν τον τρόπο»; Ο δε Ηλίας, η ουρανομήκης ψυχή, αυτός που έκλεισε τον ουρανό, μήπως μετά τα πολλά θαύματα δεν εξακολουθούσε να θρηνεί προς τον Θεό λέγοντας: «Πάρε την ψυχή μου από εμένα, διότι δεν είμαι καλύτερος από τους πατέρες μου»; Και τι χρειάζεται να τα εξετάζουμε ένα προς ένα;

Και όχι μόνο τότε, αλλά και αργότερα, όταν ανέλαβε την ηγεσία, θα προτιμούσε ευχαρίστως να πεθάνει προκειμένου να απαλλαγεί από αυτήν. «Σκότωσέ με», λέει, «εάν πρόκειται να μου συμπεριφερθείς με αυτόν τον τρόπο». Τι συνέβη λοιπόν; Επειδή αμάρτησε στο ύδωρ, μήπως μπόρεσαν αυτές οι συνεχείς του παραιτήσεις να αποτελέσουν απολογία υπέρ αυτού και να πείσουν τον Θεό να του παραχωρήσει συγχώρεση; Και για ποιον άλλον λόγο στερήθηκε τη Γη της Επαγγελίας; Για κανέναν άλλον, όπως όλοι γνωρίζουμε, παρά μόνο εξαιτίας αυτής της αμαρτίας, εξαιτίας της οποίας εκείνος ο θαυμαστός άνδρας δεν μπόρεσε να αξιωθεί τα ίδια αγαθά με αυτούς που κυβερνούσε· αντιθέτως, μετά από τόσα χρόνια και ταλαιπωρίες, μετά από εκείνη την ανείπωτη περιπλάνηση, τους πολέμους και τα τρόπαια, πέθανε έξω από τη γη για την οποία τόσο πολύ μόχθησε, και αφού υπέμεινε τα δεινά του πελάγους, δεν απόλαυσε τα αγαθά του λιμανιού.