Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 11:23

Κάτι παρόμοιο θα βρούμε στην έρημο και σχετικά με την ολιγοπιστία του πάνσοφου Μωυσή. Διότι έκλαιγαν οι Ισραηλίτες και, ερεθισμένοι από τη βδελυρή επιθυμία των τραπεζιών της Αιγύπτου, φαντάζονταν ακάθαρτα καζάνια με κρέατα, ενώ με τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και τις παρόμοιες χυδαιότητες εξέκλιναν προς εντελώς άτοπες ηδονές και, έχοντας αδιαφορήσει για τα θεία αγαθά, επιτίθονταν τρόπον τινά και στον μεσίτη και παιδαγωγό τους, τον Μωυσή. Αλλά ο Θεός δεν αγνοούσε εκείνα για τα οποία το πλήθος έσπευδε να θρηνεί, και μάλιστα τους υποσχέθηκε ότι θα τους δώσει κρέατα. Επειδή όμως η υπόσχεση αυτής της γενναιοδωρίας έγινε στην έρημο και το πράγμα φαινόταν κάπως ακατόρθωτο για τον ανθρώπινο νου, πλησιάζει φωνάζοντας ο Μωυσής: «Εξακόσιες χιλιάδες πεζοί είναι ο λαός ανάμεσα στον οποίο βρίσκομαι, και εσύ είπες: Κρέας θα τους δώσω, και θα τρώνε για έναν ολόκληρο μήνα. Μήπως θα σφαχτούν γι' αυτούς πρόβατα και βόδια για να τους φτάσουν;» Και τι απαντά σε αυτά ο Θεός; «Μήπως το χέρι του Κυρίου δεν θα αρκέσει;» Διότι, σε τι θα μπορούσε να αδυνατεί ο Θεός;

Επομένως, θα μπορούσε κάποιος να πει εύλογα, και με αφορμή τα λόγια του Φιλίππου και του Ανδρέα: Μήπως το χέρι του Κυρίου δεν είναι αρκετό; Λαμβάνοντας, λοιπόν, και εμείς παραδειγματικά τη φύση του ζητήματος, ας θεωρήσουμε την ολιγοπιστία ως την έσχατη των ασθενειών και ως το μεγαλύτερο από κάθε άλλο κακό, και όταν ο Θεός ενεργεί ή υπόσχεται ότι θα ενεργήσει, ας γίνεται οπωσδήποτε δεκτό με απόλυτη και απερίεργη πίστη, και ας μην κατηγορείται το θείο για αδυναμία, εξαιτίας της δικής μας ανικανότητας να κατανοήσουμε πώς θα πραγματοποιηθούν αυτά που μας ξεπερνούν. Θα ταίριαζε, εξάλλου, στον αγαθό και σώφρονα άνθρωπο, που διατηρεί σταθερά ορθή τη σκέψη του, να αναλογιστεί και το εξής: ότι και το σωματικό μάτι δεν θα δει οπωσδήποτε τόσο όσο θα επιθυμούσε κάποιος, αλλά τόσο όσο είναι εφικτό και όσο επιτρέπει το μέτρο της φύσης μας. Και όσα βρίσκονται τοποθετημένα σε πάρα πολύ μεγάλο ύψος, έστω και αν τα διακρίνει αμυδρά, δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει καθαρά, αποκομίζοντας μια ελάχιστη και με δυσκολία συλλαμβανόμενη εικόνα τους.

Σχετικά με το Λουκ. 10, 1. Η αιτία της αποστολής των εβδομήκοντα είναι αυτή: το πλήθος αυτών που επρόκειτο να πιστέψουν σε αυτόν θα ήταν πολύ μεγάλο. Διότι δεν σαγηνευόταν μόνο ο Ισραήλ, αλλά και τα πλήθη των εθνών. Για το ότι δηλαδή το σωτήριο κήρυγμα επρόκειτο να κυριεύσει όλη την οικουμένη, μας διαβεβαίωσε ο Θεός των όλων λέγοντας γι' αυτό μέσω των αγίων προφητών: «Θα ανατείλει σαν την αγριάδα το κρίμα πάνω σε χέρσο αγρό». Διότι, όπως ακριβώς στα χέρσα μέρη των αγρών φυτρώνει η αγριάδα, και κυριεύει και εξαπλώνεται σε κάθε τόπο προχωρώντας διαρκώς προς τα εμπρός, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το κρίμα, δηλαδή η χάρις που δικαιώνει την οικουμένη, ήτοι το ευαγγελικό και σωτήριο κήρυγμα, κατέλαβε κάθε πόλη και χώρα. Αναδείχθηκαν, λοιπόν, από τον Χριστό, εκτός από τους δώδεκα, και άλλοι εβδομήκοντα στον αριθμό. Και αυτού του γεγονότος ο τύπος πάλι είχε καταγραφεί στα λόγια του Μωυσή. Διότι, με προσταγή του Θεού, επέλεξε και αυτός εβδομήκοντα, και ο Θεός έστειλε το Πνεύμα στους επιλεγμένους. Και με άλλον, επίσης, τρόπο θα βρούμε ότι και οι δώδεκα μαθητές και οι ίδιοι οι εβδομήκοντα υποδηλώνονται μέσω της σκιάς του νόμου.

Στο βιβλίο των Αριθμών. Εξακόσιες χιλιάδες πεζοί είναι ο λαός, ανάμεσα στους οποίους βρίσκομαι. Και εσύ είπες, Κύριε: Κρέας θα τους δώσω, και θα τρώνε για έναν μήνα. Μήπως θα σφαχτούν γι' αυτούς πρόβατα και βόδια και θα τους αρκέσουν; Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Μήπως το χέρι του Κυρίου δεν αρκεί; Τώρα θα μάθεις αν θα επαληθευθεί σε εσένα ο λόγος μου.

Ή δεν θεωρείς ότι είναι άξιο της θείας οργής, αλλά και της καταδίκης των αγίων ανδρών, το να φτάσουν σε τέτοιο βαθμό μαλθακότητας και ανανδρίας των λογισμών εκείνοι που ήδη έχουν γυμναστεί πνευματικά, ώστε να νοσήσουν ακράτητα επιθυμώντας να επιστρέψουν σε τέτοιες άτοπες ακαθαρσίες, και να παραλύσουν τόσο πολύ από την ακρασία, ώστε να οδύρονται σαν παιδιά, μη αντέχοντας δήθεν τη σφοδρή προσβολή της επιθυμίας; ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά λέγεις. ΚΥΡ. Επειδή όμως ο πάνσοφος Μωυσής βρισκόταν σε απόγνωση, έχοντας δεινή θλίψη για το γεγονός αυτό, και φώναζε φανερά ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να αντέξει μόνος του έναν λαό που τόσο εύκολα οδηγείται στην παραφορά και την αποστασία, ο Θεός ανέδειξε ως συνεργούς και βοηθούς στη μέριμνα αυτή εβδομήντα άνδρες στον αριθμό, τους οποίους και κατέστησε λαμπρότερους με τη δωρεά του Πνεύματος· διότι προφήτευσαν μέσα στην παρεμβολή. Και προς τον Μωυσή είπε: «Και στον λαό να πεις: Αγνιστείτε για αύριο, και θα φάτε κρέας, διότι κλάψατε ενώπιον του Κυρίου, λέγοντας: Ποιος θα μας θρέψει με κρέας; Διότι περνούσαμε καλά στην Αίγυπτο. Και θα σας δώσει ο Κύριος να φάτε κρέας, και θα φάτε κρέας».

Διότι έτσι προσθέτει η Γραφή λέγοντας: Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Μήπως το χέρι του Κυρίου δεν αρκεί; Τώρα θα γνωρίσεις αν θα εκπληρωθεί σε σένα ο λόγος μου ή όχι. Και πάλι, σε άλλο σημείο λέει τα εξής: Ο Κύριος είπε προς εμένα: Δεν θα διαβείς αυτόν τον Ιορδάνη. Ο Κύριος ο Θεός σου, ο οποίος προπορεύεται ενώπιόν σου, αυτός θα εξολοθρεύσει τα έθνη.