Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 11:25

Έτσι και το Πνεύμα συμπαρίσταται μεν πάντοτε στους αξίους, ενεργεί όμως ανάλογα με την ανάγκη, είτε με προφητείες, είτε με ιάσεις, είτε με κάποια άλλα ενεργήματα δυνάμεων. Ακόμη, όπως στα σώματα η υγεία, ή η θερμότητα, ή γενικά οι ευμετάβλητες διαθέσεις, έτσι και στην ψυχή πολλές φορές υπάρχει το Πνεύμα, το οποίο όμως δεν παραμένει σε εκείνους που, εξαιτίας της αστάθειας της γνώμης τους, απωθούν εύκολα τη χάρη που έλαβαν. Τέτοιος ήταν ο Σαούλ και οι εβδομήντα πρεσβύτεροι των υιών του Ισραήλ, με εξαίρεση τον Ελδάδ και τον Μωδάδ —διότι φαίνεται ότι μόνο σε αυτούς από όλους παρέμεινε το Πνεύμα—, και γενικότερα οποιοσδήποτε είναι παρόμοιος με αυτούς ως προς την προαίρεση. Και όπως ο λόγος μέσα στην ψυχή, άλλοτε μεν υπάρχει ως εγκάρδιο νόημα, άλλοτε δε ως προφερόμενος μέσω της γλώσσας, έτσι συμβαίνει και με το Άγιο Πνεύμα: άλλοτε μεν όταν συμμαρτυρεί με το πνεύμα μας και όταν κράζει μέσα στις καρδιές μας «Αββά ο Πατήρ», άλλοτε δε όταν ομιλεί υπέρ ημών, σύμφωνα με το ρητό ότι «Δεν είστε εσείς που ομιλείτε, αλλά το Πνεύμα του Πατρός που ομιλεί μέσα σας».

Σχετικά με το Λουκ. 10, 1. Η αιτία της αποστολής των εβδομήκοντα είναι αυτή: το πλήθος αυτών που επρόκειτο να πιστέψουν σε αυτόν θα ήταν πολύ μεγάλο. Διότι δεν σαγηνευόταν μόνο ο Ισραήλ, αλλά και τα πλήθη των εθνών. Για το ότι δηλαδή το σωτήριο κήρυγμα επρόκειτο να κυριεύσει όλη την οικουμένη, μας διαβεβαίωσε ο Θεός των όλων λέγοντας γι' αυτό μέσω των αγίων προφητών: «Θα ανατείλει σαν την αγριάδα το κρίμα πάνω σε χέρσο αγρό». Διότι, όπως ακριβώς στα χέρσα μέρη των αγρών φυτρώνει η αγριάδα, και κυριεύει και εξαπλώνεται σε κάθε τόπο προχωρώντας διαρκώς προς τα εμπρός, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο το κρίμα, δηλαδή η χάρις που δικαιώνει την οικουμένη, ήτοι το ευαγγελικό και σωτήριο κήρυγμα, κατέλαβε κάθε πόλη και χώρα. Αναδείχθηκαν, λοιπόν, από τον Χριστό, εκτός από τους δώδεκα, και άλλοι εβδομήκοντα στον αριθμό. Και αυτού του γεγονότος ο τύπος πάλι είχε καταγραφεί στα λόγια του Μωυσή. Διότι, με προσταγή του Θεού, επέλεξε και αυτός εβδομήκοντα, και ο Θεός έστειλε το Πνεύμα στους επιλεγμένους. Και με άλλον, επίσης, τρόπο θα βρούμε ότι και οι δώδεκα μαθητές και οι ίδιοι οι εβδομήκοντα υποδηλώνονται μέσω της σκιάς του νόμου.

Ή δεν θεωρείς ότι είναι άξιο της θείας οργής, αλλά και της καταδίκης των αγίων ανδρών, το να φτάσουν σε τέτοιο βαθμό μαλθακότητας και ανανδρίας των λογισμών εκείνοι που ήδη έχουν γυμναστεί πνευματικά, ώστε να νοσήσουν ακράτητα επιθυμώντας να επιστρέψουν σε τέτοιες άτοπες ακαθαρσίες, και να παραλύσουν τόσο πολύ από την ακρασία, ώστε να οδύρονται σαν παιδιά, μη αντέχοντας δήθεν τη σφοδρή προσβολή της επιθυμίας; ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά λέγεις. ΚΥΡ. Επειδή όμως ο πάνσοφος Μωυσής βρισκόταν σε απόγνωση, έχοντας δεινή θλίψη για το γεγονός αυτό, και φώναζε φανερά ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να αντέξει μόνος του έναν λαό που τόσο εύκολα οδηγείται στην παραφορά και την αποστασία, ο Θεός ανέδειξε ως συνεργούς και βοηθούς στη μέριμνα αυτή εβδομήντα άνδρες στον αριθμό, τους οποίους και κατέστησε λαμπρότερους με τη δωρεά του Πνεύματος· διότι προφήτευσαν μέσα στην παρεμβολή. Και προς τον Μωυσή είπε: «Και στον λαό να πεις: Αγνιστείτε για αύριο, και θα φάτε κρέας, διότι κλάψατε ενώπιον του Κυρίου, λέγοντας: Ποιος θα μας θρέψει με κρέας; Διότι περνούσαμε καλά στην Αίγυπτο. Και θα σας δώσει ο Κύριος να φάτε κρέας, και θα φάτε κρέας».

Αυτό το πνεύμα κατήλθε στους εβδομήκοντα πρεσβυτέρους επί Μωυσή. Αλλά το μήκος των λόγων, αγαπητοί, ας μην σας προκαλεί κόπωση. Είθε δε αυτό για το οποίο γίνεται ο λόγος να παράσχει δύναμη στον καθένα, και σε εμάς που ομιλούμε και σε εσάς που ακούτε. Αυτό το πνεύμα κατήλθε, όπως είπα, στους εβδομήκοντα πρεσβυτέρους επί Μωυσή. Και σου τα λέω αυτά, για να σου δείξω τώρα, ότι γνωρίζει τα πάντα και ενεργεί όπως βούλεται. Επιλέχθηκαν οι εβδομήκοντα πρεσβύτεροι, και κατέβηκε ο Κύριος μέσα σε νεφέλη και έλαβε από το πνεύμα που υπήρχε στον Μωυσή και το έθεσε στους εβδομήκοντα άνδρες τους πρεσβυτέρους, όχι επειδή μερίστηκε το πνεύμα, αλλά επειδή μερίστηκε η χάρη ανάλογα με τα δοχεία και τη δύναμη εκείνων που τη δέχονταν. Αλλά εξήντα οκτώ ήταν παρόντες και προφήτευσαν, ενώ ο Ελδάδ και ο Μωδάδ δεν ήταν παρόντες. Για να δειχθεί λοιπόν, ότι δεν ήταν ο Μωυσής αυτός που χορηγούσε τη χάρη, αλλά το πνεύμα που ενεργούσε, ο Ελδάδ και ο Μωδάδ, οι οποίοι αν και είχαν κληθεί, δεν είχαν ακόμη προσέλθει, προφητεύουν.

Έπειτα, μετά από αυτόν, ο Σηθ και όλη η ανθρωπότητα που προήλθε από αυτόν, και ο Ενώς και ο Καϊνάν και ο Μαλελεήλ και ο Ιάρεδ και ο Ενώχ και ο Μαθουσάλας και ο Λάμεχ και ο Νώε· αυτοί οι άγιοι που καταγράφηκαν ονομαστικά και απαριθμήθηκαν με τη σειρά ανά γενεά, ο αριθμός των οποίων καταδεικνύεται στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Διότι εξήντα δύο γενεές και πατριαρχίες αναφέρονται από αυτόν μέσω των ονομάτων των πλέον εξεχόντων ανδρών, οι οποίοι κατείχαν τη γνώση του Θεού ή, λόγω κάποιου άλλου κατορθώματος, μετείχαν στη βασιλική δόξα και το κύρος, των οποίων ο αριθμητικός κατάλογος φθάνει μέχρι την παρουσία του Χριστού. Διότι παρήλθαν δέκα γενεές από τον Αδάμ έως τον Νώε, και από τον Νώε μέχρι τον Αβραάμ άλλες δέκα, από τον Αβραάμ δε μέχρι τον Δαβίδ δεκατέσσερις γενεές, και από τον Δαβίδ έως την αιχμαλωσία δεκατέσσερις γενεές, και από την αιχμαλωσία έως τον Χριστό δεκατέσσερις γενεές, ώστε οι γενεές από τον Αδάμ μέχρι τον Χριστό να είναι εξήντα δύο, οι οποίες για λόγους συντομίας αριθμήθηκαν ως εξήντα. Διότι και στην έρημο, ενώ υπήρχαν εβδομήντα δύο στελέχη φοινίκων, η Γραφή τα ονόμασε εβδομήντα. Και ενώ στο όρος είχαν προσκληθεί εβδομήντα, βρίσκονται εβδομήντα δύο μαζί με τον Ελδάδ και τον Μωδάδ. Και ενώ ήταν εβδομήντα δύο αυτοί που έκαναν τη μετάφραση επί Πτολεμαίου, για λόγους συντομίας έχουμε συνηθίσει να τη λέμε μετάφραση των Εβδομήκοντα.

Μάλλον δε, για να φράξουμε με το παραπάνω τα αναίσχυντα στόματά τους, εμπρός ας αποδείξουμε και τούτο μέσα από τις ίδιες τις Γραφές, ότι η καταστροφή του ναού δεν είναι η αιτία της κατάργησης της προφητείας, αλλά η οργή του Θεού, και το γεγονός ότι τον παρόξυναν τώρα σε μεγαλύτερο βαθμό με τη μανία τους εναντίον του Χριστού, από ό,τι όταν προσκύνησαν τον μόσχο. Όταν, λοιπόν, ο Μωυσής προφήτευε, ούτε ναός υπήρχε ούτε θυσιαστήριο, αλλά εξακολουθούσαν να διαπράττουν αναρίθμητες ασέβειες, και όμως το χάρισμα της προφητείας δεν εξέλιπε, αλλά και αυτός ο ίδιος ο μέγας και γενναίος άνδρας και επιπλέον άλλοι εβδομήντα αναδείχθηκαν τότε προφήτες μαζί με αυτόν. Και όχι μόνο τότε, αλλά και μετά από αυτά, αφού δόθηκε ο ναός και καθιερώθηκε όλη η υπόλοιπη λατρεία· όταν έπειτα αυτός πυρπολήθηκε και όλοι οδηγήθηκαν στη Βαβυλώνα, πάλι ο Ιεζεκιήλ και ο Δανιήλ, χωρίς να βλέπουν τα Άγια των Αγίων, χωρίς να στέκονται δίπλα στο θυσιαστήριο, αλλά ευρισκόμενοι στο μέσο βαρβαρικής χώρας, ανάμεσα σε παράνομους και ακάθαρτους ανθρώπους, πληρούνταν από το Πνεύμα και προέλεγαν τα μέλλοντα, και είπαν πράγματα κατά πολύ περισσότερα και πιο παράδοξα από τους προηγούμενους, και αντίκρισαν θεία οπτασία, στο μέτρο που τους ήταν δυνατό να δουν. Για ποιον λόγο, λοιπόν, πες μου, δεν έχετε τώρα προφήτες; Δεν είναι ολοφάνερο πως αυτό συμβαίνει επειδή ο Θεός σάς έχει αποστραφεί; Για ποιον λόγο, επομένως, σας αποστράφηκε; Είναι και αυτό πάλι ολοφάνερο: εξαιτίας του Σταυρωθέντος και εξαιτίας εκείνου του παράνομου τολμήματος.

Και δεν είναι καθόλου παράξενο, αφού και στην περίπτωση του Μωυσή ο Θεός, παίρνοντας από το Πνεύμα, το μετέδωσε σε άλλους· στον δε Δεσπότη Χριστό είχε αναπαυθεί όλη η χάρη του Πνεύματος. Διότι ο Θεός δεν του δίνει το Πνεύμα με το μέτρο· γι' αυτό και από αυτή τη χάρη μετέδιδε και μέσω αυτής επιτελούσε τα θαύματα· διότι λέει: «Εγώ με το Πνεύμα του Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια».