Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 11:31

Και ο θεσπέσιος Μωυσής αγανακτεί όχι σε μικρό βαθμό, και είπε καθαρά προς τον Θεό των όλων, ότι δεν θα μπορούσε μόνος του να υποφέρει τον τόσο βαρύ και δυσβάσταχτο κόπο. Ως απόδειξη δε του πράγματος, παρέθετε το πόσο πολύ αδύνατο και δυσκατόρθωτο ήταν λέγοντας: «Από πού μπορώ εγώ να δώσω σε αυτόν τον λαό κρέας να φάει;». Έχοντας δε περιέλθει ήδη σε τέτοιο βαθμό απογοήτευσης, ώστε να θέλει πλέον να πεθάνει, λέει: «Διότι αν έτσι πράττεις σε εμένα, σκότωσέ με εξολοθρεύοντάς με, για να μην βλέπω την κακοπάθειά μου». Ο Θεός τον ανέχεται και του παραγγέλλει να επιλέξει από όλη τη συναγωγή άνδρες, εβδομήντα τον αριθμό, για να τον βοηθήσουν και να συμμετάσχουν στη φροντίδα. «Διότι είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Συγκέντρωσέ μου εβδομήντα άνδρες από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ, τους οποίους εσύ γνωρίζεις ότι αυτοί είναι πρεσβύτεροι του λαού, και γραμματείς τους, και θα τους οδηγήσεις προς τη σκηνή του μαρτυρίου, και θα σταθούν εκεί μαζί σου, και θα κατέβω, και θα μιλήσω εκεί μαζί σου. Και θα αφαιρέσω από το πνεύμα που είναι επάνω σου, και θα το θέσω επάνω τους, και θα σε βοηθήσουν να αντιμετωπίσεις την ορμή του λαού, και δεν θα τους αντέξεις εσύ μόνος σου». Όταν δε έγινε αυτό (διότι παρουσίασε αμέσως τους πιο διαπρεπείς από τους άλλους), ο Θεός των όλων τους γεμίζει με Άγιο Πνεύμα. Έπειτα μετά από αυτό, ενδίδοντας στις επιθυμίες εκείνων που έκλαιγαν, κατεβάζει σε αυτούς τα ορτύκια.

Διότι εν Χριστώ, το ξύλο της ζωής, γλυκαίνουν τα πικρά και γίνονται ανεκτά τα δυσβάσταχτα. Όπως ακριβώς οι Ισραηλίτες, φέρνοντας στο νου τους τα κρέατα, επιθύμησαν να βρεθούν στην Αίγυπτο και να γίνουν ξανά δούλοι ώστε να τα χορτάσουν, έτσι και τους πιο ανόητους ανάμεσά μας, τους πείθουν πολλές φορές οι έντονες ηδονές των παθών, ώστε να θεωρούν υποφερτή τη δουλεία στον διάβολο, προκειμένου να τις απολαύσουν. Ο Θεός τους αφήνει, εφόσον παραμένουν ασυγκράτητοι. Διότι αυτό ακριβώς εικονίζει η βρώση των ορτυκιών. Αλλά όπως σε εκείνους, επειδή προτίμησαν το κρέας από το μάννα, η τροφή κατέληξε σε αρρώστια, έτσι και σε τούτους, που προτιμούν τη γήινη τρυφή από την επουράνια, και τη σαρκική ηδονή από την πνευματική, η απόλαυση θα καταλήξει σε ψυχικό όλεθρο.

Έπειτα αναφέρονται τα εξής: Και πήγε ο Μωυσής στο στρατόπεδο, αυτός και οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ. Και εξήλθε άνεμος από τον Κύριο, και έφερε ορτύκια από τη θάλασσα, και τα έριξε πάνω στο στρατόπεδο σε απόσταση μιας ημέρας δρόμου ολόγυρα από το στρατόπεδο, σε ύψος περίπου δύο πήχεων από το έδαφος.

Διατάσσεται ο Μωυσής να κατασκευάσει αργυρές σάλπιγγες, ώστε μέσω αυτών να δίνει σήμα στον λαό πότε πρέπει να αναχωρήσουν, πότε να συγκεντρώσει τον λαό σε περιόδους πολέμου και κατά τις θυσίες, καθώς και να χρησιμοποιεί αυτές τις σάλπιγγες στις εορτές, στις νουμηνίες και στα ολοκαυτώματα. Όταν δε αναχώρησαν οι υιοί του Ισραήλ, ο Μωυσής παρακαλούσε τον Ιωβάβ, τον υιό του Ραγουήλ (ο οποίος ονομαζόταν και Ιοθόρ), να τους συνοδεύσει στην οδοιπορία, ώστε να γίνει και εκείνος κοινωνός των αγαθών που τους είχαν υποσχεθεί. Και όταν άρχιζε την πορεία της η κιβωτός, ο Μωυσής έλεγε: «Ανάστηθι, Κύριε, και ας διασκορπιστούν οι εχθροί σου, και ας τραπούν σε φυγή όλοι όσοι σε μισούν». Και γόγγυζε ο λαός, και κατακάηκε ένα μέρος του στρατοπέδου, και ο τόπος εκείνος ονομάστηκε Εμπυρισμός. Προσευχήθηκε τότε ο Μωυσής, και σταμάτησε η τιμωρία. Έπειτα ζητούσαν κρέας και έλεγαν: «Θυμηθήκαμε τα ψάρια που τρώγαμε στην Αίγυπτο, τα αγγούρια και τα πεπόνια, τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Τώρα όμως η ψυχή μας έχει καταξεραθεί· δεν βλέπουν τίποτε άλλο τα μάτια μας παρά μόνο το μάννα». Επειδή δε ο Μωυσής βαρύνονταν από την ανταρσία τους και παρακαλούσε τον Θεό, Εκείνος του προσέθεσε εβδομήντα πρεσβυτέρους, ώστε να τον βοηθούν στη διακυβέρνηση. Τότε, όταν ο Ιησούς του Ναυή είπε: «Εμπόδισε τον Ελδάδ και τον Μωδάδ από το να προφητεύουν», ο Μωυσής απάντησε: «Μήπως φθονείς για χάρη μου; Μακάρι να καθιστούσε ο Θεός όλο τον λαό του Κυρίου προφήτες». Ύστερα κατέφθασε κοπάδι από ορτύκια σταλμένο από τον Κύριο, και έφαγαν. Και το κρέας βρισκόταν ακόμη ανάμεσα στα δόντια τους, προτού καν καταναλωθεί.