Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 14:32

Εάν, λοιπόν, βλέπουμε παντού τον Ισραήλ να χωρίζεται σε δύο μερίδες - διότι άλλοι από αυτούς κατασκευάζουν το μοσχάρι εγκαταλείποντας τον Θεό, ενώ άλλοι τιμωρούν αυτή την αυθάδεια με φόνο και θάνατο, υπηρετώντας την απόφαση του Μωυσή, ή μάλλον τη δικαιοκρισία του Θεού· και άλλοι ιερουργούν στον Θεό, ενώ για άλλους τα χάσματα της γης γίνονται αυτοσχέδιος τάφος· και άλλους τους κατατρώγουν θεόσταλτες φλόγες για να επιβάλουν την τιμωρία του γογγυσμού τους, ενώ άλλοι, καταφεύγοντας στο έλεος και την ευγνωμοσύνη, γίνονται θεατές και μάρτυρες του παράδοξου θεάματος· και των μεν τα σώματα πέφτουν στην έρημο, και κρίνονται ανάξιοι της γης της επαγγελίας, ενώ οι άλλοι δεν στερούνται τις υποσχέσεις, και άλλα αναρίθμητα παρόμοια - έτσι λοιπόν, εφόσον η ισραηλιτική φυλή διαιρείται σε δύο μερίδες, την ευγνώμονα και την αγνώμονα, τίποτα δεν εμποδίζει να λέμε ότι οι σκέψεις και οι ομολογίες των ευγνωμόνων είναι το «πολλή η ανομία μας ενώπιόν σου και οι αμαρτίες μας στάθηκαν εναντίον μας» και το ότι «οι ανομίες μας βρίσκονται μέσα μας και τα αδικήματά μας τα γνωρίσαμε, ασεβήσαμε και ψευσθήκαμε και αποστατήσαμε από τον Θεό μας», και όσα άλλα ανήκουν στην ίδια εξομολόγηση και κατάνυξη. Αντιθέτως, των γογγυστών και των αχάριστων και των αγνωμόνων δυσφημίες είναι το «ιδού οργίστηκες και εμείς αμαρτήσαμε», και, αν θέλεις, και το «γιατί μας πλάνησες από την οδό σου και σκλήρυνες τις καρδιές μας ώστε να μη σε φοβόμαστε;»

Ας μην απορρίπτουμε, λοιπόν, με τις περιπλοκές βεβιασμένων συλλογισμών τις ευσεβείς αντιλήψεις περί Θεού και ας μην τοποθετούμε τις πατερικές διδασκαλίες πίσω από τις δικές μας δοξασίες, αλλά παντού να κατανοούμε τον σκοπό σύμφωνα με τον οποίο οικονομούνται όσα σοφά προστάζονται από τον Θεό. Επειδή και σχετικά με το χάλκινο φίδι δεν πρέπει απλώς να παρασυρόμαστε από τους συλλογισμούς που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά να γνωρίζουμε με ασφάλεια ότι αυτό προστάχθηκε να γίνει ως τύπος του μυστηρίου του Χριστού, και όχι επειδή δήθεν χωρίς αυτό ο Θεός δεν θα μπορούσε να προφυλάξει τον ισραηλιτικό λαό από τη βλάβη των ερπετών. Διότι Εκείνος που επέδειξε τις θαυματουργικές δυνάμεις όσων έπραξε υπερφυώς και πολυτρόπως για αυτούς, τις οποίες το να αναφέρουμε τώρα μία προς μία είναι περιττό και άκαιρο επειδή είναι γνωστές σε όλους, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι θα δυσκολευόταν να προσφέρει στον λαό τη θεραπεία από τον πόνο σε αυτή την περίπτωση. Αλλά όρισε, σύμφωνα με την άρρητη δικαιοσύνη Του, ότι τα σώματα όσων απείθησαν θα έπεφταν οπωσδήποτε στην έρημο, και ας μην θεωρήσουμε ότι αυτό προήλθε από ένα μόνο είδος θανάτου, ούτε ότι συνέβη σε όλους μαζί την ίδια στιγμή.

Αν πάλι είχε οριστεί για τον Αδάμ να ζήσει μια πορεία εννιακοσίων τριάντα ετών, και αν δεν είχε αμαρτήσει, οπωσδήποτε θα την είχε ολοκληρώσει· διότι η ζωή είχε οριστεί από τον Θεό, είχε όμως προγνωστεί και ο θάνατος. Γι' αυτό ο Θεός είναι αναίτιος του θανάτου· διότι δεν προκάλεσε η πρόγνωση τον θάνατο, αλλά η παράβαση της εντολής. Πώς δε ο Ενώχ ζει ακόμη, έχοντας λάβει τη μετάθεση ως έπαθλο ευσέβειας; Τι δε να πει κανείς για τον Νώε, που δικαιώθηκε ως δεύτερος (γενάρχης), διασώζοντας τα σπέρματα του κόσμου που υπέστη τον θάνατο στον βυθό εξαιτίας του πλήθους των αμαρτιών; Τι για τον Λωτ, τον κάτοικο των Σοδόμων, που όμως δεν είχε την προαίρεση Σοδομίτη; Τι για τον Μωυσή σε σχέση με τον ισραηλιτικό λαό, όταν οι Αιγύπτιοι καταταρταρώθηκαν; Τι για εκείνους «των οποίων τα σώματα έπεσαν στην έρημο», σε σύγκριση με εκείνους που δεν έσφαλαν; Και τι για εκείνους τους οποίους η γη κατάπιε ζωντανούς, σε αντίθεση με τους φυλάρχους που δεν στασίασαν; Και τι να πούμε, για να αφήσω κατά μέρος κάθε πανωλεθρία που οφείλεται στην αμαρτία και την εκούσια επιλογή, για το «εάν θέλετε, θα φάτε τα αγαθά της γης· εάν όμως όχι, η μάχαιρα θα σας καταβροχθίσει»; Τι δε για τους άθεους μιαρούς ιερείς και τις δύο πεντηκονταρχίες που ο Ηλίας κατέκαψε με θείο πυρ, σε σχέση με τους «επτά χιλιάδες άνδρες που άφησα για τον εαυτό μου», και εκείνον που ανέστησε εκ νεκρών; Εάν αυτά και άλλα περισσότερα έχουν οριστεί ως ειμαρμένη από τον Θεό, πού είναι το αυτεξούσιο, για να μην αναφέρω το άτοπο; Και τι για την τελική πανωλεθρία των Ισραηλιτών, η οποία αποτέλεσε ανταπόδοση για το κυριακό αίμα και τον φόνο των προφητών μέσω της ιταλικής λόγχης· συνέβη από προκαθορισμένο όριο ή από εκούσια επιλογή;

Ούτε τον Ιακώβ ντρόπιασε η βεβηλότητα του Ησαύ, ούτε τον Ιωσήφ η αθέμιτη πράξη του Ρουβήμ, κι ας προέρχονταν από τα ίδια σπέρματα. Σκέφτομαι δε και τούτο, και ίσως όχι άστοχα. Αν εσύ εξαπολύεις την υβριστική σου γλώσσα σε όλους τους ευνούχους επειδή είδες κάποιους ακάθαρτους, πολύ πιο δίκαια θα μπορούσα εγώ να επαινέσω τον ευνουχισμό εξαιτίας των σκευών της αγνείας, άλλωστε και στο πλήθος υπερτερώ. Ή θα οικειοποιούσουν υπερβολικά τις κρίσεις του Θεού, αν στον εαυτό σου δίνεις το δικαίωμα να καταδικάζεις την ευνουχία για δέκα λάγνους ή πόρνους, ενώ σε εμάς δεν το δίνεις, ώστε, χάρη σε χιλιάδες αγνούς και εραστές της αγνείας, να ακυρώσουμε τις καταδίκες σου και να κατευθύνουμε τη γλώσσα του Μώμου μόνο ενάντια σε αυτούς που αμαρτάνουν, για να τους κεντρίσει όπως συνηθίζει, και να μην την στρέφεις εναντίον των άμεμπτων, για να πληγώσει και αυτούς· διότι «η ψυχή που αμαρτάνει», λέει η Γραφή, «αυτή θα πεθάνει». Εγώ, από την πλευρά μου, ακόμη κι αν οι περισσότεροι είναι τέτοιοι όπως αυτούς που κατηγόρησες, ούτε και έτσι δίνω σημασία στις ύβρεις σου. Διότι ούτε εκείνοι που κατασκεύασαν τον μόσχο αποτέλεσαν ντροπή για τους Λευίτες που ήταν αφοσιωμένοι στον Κύριο, ούτε οι χιλιάδες των άλλων που γόγγυζαν για τον Χάλεβ και τον Ιησού· αντίθετα, οι μεν αποδείχθηκαν αυτό που ήταν, διάκονοι του Θεού, ενώ οι μοσχολάτρες τιμωρήθηκαν· και των μεν τα σώματα έπεσαν στην έρημο, ενώ ο Χάλεβ και ο Ιησούς διασώζονται μπαίνοντας στην ποθητή γη και διασώζουν μαζί τους έναν νέο και ευγνώμονα λαό.