Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 17:10

Επειδή, όμως, κάποιοι από τους ομοϊδεάτες τους, θλιβόμενοι υπερβολικά για όσους είχαν τιμωρηθεί δίκαια, επιτίθεντο, νομίζω, και ορμούσαν εναντίον του Μωυσή και των δικών του σαν οχιές, η θεία φύση τελικά προκαλούνταν σε οργή. Και έχει γραφτεί το εξής: «Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών, λέγοντας: Απομακρυνθείτε από το μέσο αυτής της συναγωγής, και θα τους καταστρέψω αμέσως. Και έπεσαν με το πρόσωπό τους στη γη. Και είπε ο Μωυσής προς τον Ααρών: Πάρε το θυμιατό, και βάλε πάνω σε αυτό φωτιά από το θυσιαστήριο, και ρίξε πάνω του θυμίαμα, και φέρε το γρήγορα στην παρεμβολή, και κάνε εξιλέωση για αυτούς. Διότι βγήκε οργή από το πρόσωπο του Κυρίου, και έχει αρχίσει να καταστρέφει τον λαό. Και το πήρε ο Ααρών, όπως του μίλησε ο Μωυσής, και έτρεξε στη συναγωγή. Και ήδη είχε αρχίσει η καταστροφή στον λαό. Και έριξε το θυμίαμα, και έκανε εξιλέωση για τον λαό, και στάθηκε ανάμεσα στους νεκρούς και τους ζωντανούς, και σταμάτησε η καταστροφή». Άραγε, λοιπόν, το ζήτημα της μεσιτείας του Υιού σου είναι ακόμα και μετά από αυτό ασαφές, ω Ερμεία; Β. Ναι. Διότι εγώ λέω ότι πρέπει να κατανοήσουμε με ορθό τρόπο αυτό που υποδηλώνεται από την ιστορία. Λοιπόν, διευκρίνισέ το· διότι εσύ θα είσαι ο πλέον κατάλληλος να το πράξεις αυτό. Α.

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αλλά ας δούμε τι λέει ο Θεός προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Απομακρυνθείτε από το μέσο αυτής της συναγωγής, και θα τους εξολοθρεύσω αμέσως». Και εκείνοι έπεσαν με το πρόσωπο στη γη. Και είπε ο Μωυσής προς τον Ααρών: «Λάβε το θυμιατήριο, βάλε σε αυτό φωτιά από το θυσιαστήριο, ρίξε θυμίαμα, πήγαινέ το γρήγορα στο στρατόπεδο και κάνε εξιλασμό για αυτούς· διότι εξήλθε οργή από το πρόσωπο του Κυρίου και άρχισε να εξολοθρεύει τον λαό». Και πήρε ο Ααρών το θυμιατήριο, όπως του είπε ο Μωυσής, και έτρεξε και στάθηκε στο μέσο της συναγωγής· και ήδη είχε αρχίσει η εξολόθρευση ανάμεσα στον λαό· και έβαλε το θυμίαμα και έκανε εξιλασμό για τον λαό, στεκόμενος ανάμεσα στους νεκρούς και ανάμεσα στους ζωντανούς, και η μάστιγα κόπασε. Πώς λοιπόν, άνθρωπέ μου, εάν πράγματι υπήρχε προκαθορισμένο όριο στην ανθρώπινη ζωή, είπε ο Κύριος να καταστρέψει διαμιάς τόσο πολύ λαό; Μήπως επειδή είχαν συμπληρωθεί οι ημέρες τους; Και πώς ο Ααρών, αφού στάθηκε ενώπιον του Κυρίου και έκανε εξιλασμό για αυτούς, τους λύτρωσε όλους από την ήδη προαναγγελθείσα από τον Θεό οργή, απώλεια και καταστροφή; Δεν υπάρχει, λοιπόν, προκαθορισμένο όριο για τις ημέρες της ζωής του καθενός. Διότι, εάν είχε οριστεί η ζωή του καθενός, γιατί σε άλλους μεν ανθρώπους ο χρόνος της ζωής είναι πολύς, ενώ σε άλλους ελάχιστος, και πώς δεν θα ήταν άδικος αυτός που τα νομοθετεί αυτά; Και πώς, σε όσους δεν είχαν σφάλει σε τίποτα, δηλαδή στα νήπια που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη για τον Χριστό, η θεία απόφαση περιόρισε σε τόσο μικρό διάστημα τον βίο τους;