Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 17:11

Ο δε ευσεβής Κωνσταντίνος, ο γιος αυτού, ένωσε τις άγιες Εκκλησίες με οικουμενική σύνοδο, ομολογώντας συγχρόνως, σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, στον Χριστό τον Θεό μας και το θείο και το ανθρώπινο θέλημα, καθώς και τη θεία και την ανθρώπινη ενέργεια. Και αυτή η οσία σύνοδος, αφού έγινε δεκτή από τον Θεό όπως θυσία ευπρόσδεκτη και όπως εκείνο το θυμίαμα του Ααρών, έπαυσε επί είκοσι χρόνια τον όλεθρο του λαού μας, έστρεψε το ξίφος των εχθρών εναντίον των ίδιων, έδωσε ανάπαυση στις χώρες, έκανε τη θάλασσα πλωτή, εμπόδισε τις αιχμαλωσίες και χάρισε σε όλη τη Ρωμανία άνεση, παρηγορία και ειρήνη όχι μικρή.

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αλλά ας δούμε τι λέει ο Θεός προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Απομακρυνθείτε από το μέσο αυτής της συναγωγής, και θα τους εξολοθρεύσω αμέσως». Και εκείνοι έπεσαν με το πρόσωπο στη γη. Και είπε ο Μωυσής προς τον Ααρών: «Λάβε το θυμιατήριο, βάλε σε αυτό φωτιά από το θυσιαστήριο, ρίξε θυμίαμα, πήγαινέ το γρήγορα στο στρατόπεδο και κάνε εξιλασμό για αυτούς· διότι εξήλθε οργή από το πρόσωπο του Κυρίου και άρχισε να εξολοθρεύει τον λαό». Και πήρε ο Ααρών το θυμιατήριο, όπως του είπε ο Μωυσής, και έτρεξε και στάθηκε στο μέσο της συναγωγής· και ήδη είχε αρχίσει η εξολόθρευση ανάμεσα στον λαό· και έβαλε το θυμίαμα και έκανε εξιλασμό για τον λαό, στεκόμενος ανάμεσα στους νεκρούς και ανάμεσα στους ζωντανούς, και η μάστιγα κόπασε. Πώς λοιπόν, άνθρωπέ μου, εάν πράγματι υπήρχε προκαθορισμένο όριο στην ανθρώπινη ζωή, είπε ο Κύριος να καταστρέψει διαμιάς τόσο πολύ λαό; Μήπως επειδή είχαν συμπληρωθεί οι ημέρες τους; Και πώς ο Ααρών, αφού στάθηκε ενώπιον του Κυρίου και έκανε εξιλασμό για αυτούς, τους λύτρωσε όλους από την ήδη προαναγγελθείσα από τον Θεό οργή, απώλεια και καταστροφή; Δεν υπάρχει, λοιπόν, προκαθορισμένο όριο για τις ημέρες της ζωής του καθενός. Διότι, εάν είχε οριστεί η ζωή του καθενός, γιατί σε άλλους μεν ανθρώπους ο χρόνος της ζωής είναι πολύς, ενώ σε άλλους ελάχιστος, και πώς δεν θα ήταν άδικος αυτός που τα νομοθετεί αυτά; Και πώς, σε όσους δεν είχαν σφάλει σε τίποτα, δηλαδή στα νήπια που σφαγιάστηκαν από τον Ηρώδη για τον Χριστό, η θεία απόφαση περιόρισε σε τόσο μικρό διάστημα τον βίο τους;

Ομοίως δε, της ίδιας ερμηνείας θα τύχουν τόσο η ανύψωση των χεριών του νομοθέτη όσο και το θυμίαμα του Ααρών, καθώς αμφότερα ανάγονται στον Χριστό. Το μεν πρώτο φανερώνει, μέσω της συντριβής του λαού των Αμαληκιτών, την αποδυνάμωση μέσω του σταυρού εκείνων που πολεμούν αοράτως τον λαό του Θεού, δηλαδή ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, το δε δεύτερο προτυπώνει σαφώς το εκούσιο πάθος του Χριστού, το οποίο προσφέρθηκε στον Θεό και Πατέρα ως οσμή ευωδίας, μέσω του οποίου καταργήθηκε και ο ολέθριος θάνατος. Και από αυτό δεν εξάγεται το συμπέρασμα κάποιας αοριστίας ή έλλειψης πρόνοιας για εκείνους που επρόκειτο να πεθάνουν (διότι με την πρόγνωση του Δημιουργού όλα αυτά έχουν προβλεφθεί και έχουν οριστεί προς το κατάλληλο τέλος), αλλά ότι το υπερφυές και λαμπρότατο μυστήριο της χάριτος φανερώνεται μέσω αυτών των γεγονότων με τη μορφή σκιάς και αμυδρών τύπων.