Ὁ δὲ τούτου υἱὸς Κωνσταντῖνος ὁ εὐσεβὴς δι’ οἰκουμενικῆς συνόδου τὰς ἁγίας ἐκκλησίας ἥνωσε, θείαν τε ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνην ἐν Χριστῷ τῷ θεῷ ἡμῶν κατὰ τοὺς ἁγίους πατέρας ὁμολογήσας θέλησίν τε καὶ ἐνέργειαν. Ἥτις ὁσία σύνοδος ὥσπερ θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ ὡς ἐκεῖνο τὸ τοῦ Ἀαρὼν θυμίαμα προσδεχθεῖσα παρὰ τῷ θεῷ, ἐπὶ εἴκοσι χρόνους τὸν ὄλεθρον τοῦ ἡμετέρου λαοῦ ἔπαυσε, τὴν μάχαιραν τῶν ἐχθρῶν κατ’ ἀλλήλων αὐτῶν ἤγαγε, τὰς χώρας ἀνέπαυσε, τὴν θάλασσαν πλώϊμον ἐποίησε, τὰς αἰχμαλωσίας διεκώλυσε, καὶ πάσῃ τῇ Ῥωμανίᾳ ἄνεσιν καὶ παράκλησιν καὶ εἰρήνην οὐ μετρίαν πεποίηκεν.
Μετάφραση
Ο δε ευσεβής Κωνσταντίνος, ο γιος αυτού, ένωσε τις άγιες Εκκλησίες με οικουμενική σύνοδο, ομολογώντας συγχρόνως, σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, στον Χριστό τον Θεό μας και το θείο και το ανθρώπινο θέλημα, καθώς και τη θεία και την ανθρώπινη ενέργεια. Και αυτή η οσία σύνοδος, αφού έγινε δεκτή από τον Θεό όπως θυσία ευπρόσδεκτη και όπως εκείνο το θυμίαμα του Ααρών, έπαυσε επί είκοσι χρόνια τον όλεθρο του λαού μας, έστρεψε το ξίφος των εχθρών εναντίον των ίδιων, έδωσε ανάπαυση στις χώρες, έκανε τη θάλασσα πλωτή, εμπόδισε τις αιχμαλωσίες και χάρισε σε όλη τη Ρωμανία άνεση, παρηγορία και ειρήνη όχι μικρή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
- Κεφάλαιο
- {Τοῦ αὐτοῦ ἀκολούθως λόγος γʹ.}