Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 17:13

Ο δε ευσεβής Κωνσταντίνος, ο γιος αυτού, ένωσε τις άγιες Εκκλησίες με οικουμενική σύνοδο, ομολογώντας συγχρόνως, σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, στον Χριστό τον Θεό μας και το θείο και το ανθρώπινο θέλημα, καθώς και τη θεία και την ανθρώπινη ενέργεια. Και αυτή η οσία σύνοδος, αφού έγινε δεκτή από τον Θεό όπως θυσία ευπρόσδεκτη και όπως εκείνο το θυμίαμα του Ααρών, έπαυσε επί είκοσι χρόνια τον όλεθρο του λαού μας, έστρεψε το ξίφος των εχθρών εναντίον των ίδιων, έδωσε ανάπαυση στις χώρες, έκανε τη θάλασσα πλωτή, εμπόδισε τις αιχμαλωσίες και χάρισε σε όλη τη Ρωμανία άνεση, παρηγορία και ειρήνη όχι μικρή.

Αποδεχόμενοι, λοιπόν, ως αρχιερέα και απόστολο της ομολογίας μας τον Ιησού Χριστό, και επιχρίοντας κατά κάποιον τρόπο ήδη τα παμποίκιλα χρώματα της αλήθειας στις ακόμη άκομψες σκιές των τύπων, ας πούμε ότι, αντιτάσσοντας σκληρά το δικό μας θέλημα στα θεία δόγματα και στα δεσποτικά προστάγματα, όλοι εμείς που κατοικούμε σε αυτήν την πλατιά και απέραντη γη, προσκρούσαμε ουκ ολίγον στον Δημιουργό, αν και Εκείνος μας είχε επιτρέψει να λάβουμε την τιμή και τη δόξα που ήταν φυσικό να έχουν οι άνθρωποι. Από εκεί λοιπόν ξεσηκώθηκε εναντίον μας η φθορά, η οποία μας αναλώνει και μας συντρίβει με τον θάνατο· «Και βασίλευσε ο θάνατος από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή, και σε αυτούς που δεν αμάρτησαν με την ίδια παράβαση του Αδάμ», «Και πλάτυνε ο Άδης την ψυχή του», όπως λέει ο προφήτης Ησαΐας, «και άνοιξε διάπλατα το στόμα του για να μην πάψει να καταπίνει». Και θα είχε εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά τη γη, απλώνοντας ένα αναπόδραστο και άρρηκτο δίχτυ, αν, κατά την ευδοκία του Θεού και Πατέρα, δεν είχε κατέλθει και φτάσει σε εμάς ο μονογενής Λόγος του Θεού σαν από κάποια σκηνή άνωθεν και στους ουρανούς. «Διότι εκένωσε τον εαυτό του, λαμβάνοντας μορφή δούλου», ώστε, αναλαμβάνοντας την ιδιότητα του αρχιερέα και προσφέροντας τον εαυτό του υπέρ ημών ως ιερουργία σε τάξη θυμιάματος στον Θεό και Πατέρα, να εξευμενίσει και να σταματήσει την καταστροφή. «Διότι στάθηκε», λέει, «ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς, και κόπασε η θραύση».

Βλέπεις πώς μεσιτεύουν όσοι παρίστανται στο θείο θυσιαστήριο, τρώγοντας αυτά που προσφέρονται για τις αμαρτίες, και πώς με καθαρότατες ικεσίες κατευνάζουν την οργή εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν, και σχεδόν αφιερώνουν στον Θεό τις ίδιες τους τις ψυχές ως οσμή ευωδίας για τα παραπτώματα του λαού; Όπως ακριβώς βέβαια έπραξε και ο θεσπέσιος Ααρών, όταν άρχισε να καταστρέφεται ο λαός. Διότι έχει γραφτεί ως εξής: αρπάζοντας το θυμιατό και βάζοντας το θυμίαμα, «στάθηκε», λέει, «ανάμεσα στους νεκρούς και στους ζωντανούς, και σταμάτησε η καταστροφή». Έτσι μεσιτεύοντας και ο μακάριος Μωυσής, εκλιπαρούσε τον Θεό, όταν οι Ισραηλίτες κατασκεύασαν τον μόσχο στην έρημο· διότι υπέβαλε, τρόπον τινά, τον εαυτό του στην τιμωρία, παρακαλώντας και λέγοντας: «Αν μεν τους συγχωρήσεις την αμαρτία, συγχώρεσέ την· ειδάλλως, εξάλειψε και εμένα από τη βίβλο αυτήν που έγραψες». «Θα φάνε λοιπόν τις αμαρτίες του λαού μου», δηλαδή τα θύματα που προσφέρονται για τις αμαρτίες. «Και στις αδικίες τους», δηλαδή στον καιρό της αδικίας τους (και είναι φανερό ότι πρόκειται για τους Ισραηλίτες ή τους λαούς) «αυτοί θα λάβουν τις ίδιες τους τις ψυχές», αντί του: θα τις προσφέρουν στον Θεό. Διότι η θεόπνευστη Γραφή δέχεται τη λέξη με αυτήν τη σημασία· επειδή εκείνο που προσφερόταν στον Θεό και ετοιμαζόταν για θυσία, λεγόταν ότι λαμβάνεται. Και η λέξη έχει τεθεί ακριβώς για να σημαίνει κάτι τέτοιο, όπως μόλις ανέφερα.

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ομοίως δε, της ίδιας ερμηνείας θα τύχουν τόσο η ανύψωση των χεριών του νομοθέτη όσο και το θυμίαμα του Ααρών, καθώς αμφότερα ανάγονται στον Χριστό. Το μεν πρώτο φανερώνει, μέσω της συντριβής του λαού των Αμαληκιτών, την αποδυνάμωση μέσω του σταυρού εκείνων που πολεμούν αοράτως τον λαό του Θεού, δηλαδή ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, το δε δεύτερο προτυπώνει σαφώς το εκούσιο πάθος του Χριστού, το οποίο προσφέρθηκε στον Θεό και Πατέρα ως οσμή ευωδίας, μέσω του οποίου καταργήθηκε και ο ολέθριος θάνατος. Και από αυτό δεν εξάγεται το συμπέρασμα κάποιας αοριστίας ή έλλειψης πρόνοιας για εκείνους που επρόκειτο να πεθάνουν (διότι με την πρόγνωση του Δημιουργού όλα αυτά έχουν προβλεφθεί και έχουν οριστεί προς το κατάλληλο τέλος), αλλά ότι το υπερφυές και λαμπρότατο μυστήριο της χάριτος φανερώνεται μέσω αυτών των γεγονότων με τη μορφή σκιάς και αμυδρών τύπων.