Ὡς δ᾽ ἂν μᾶλλον πεισθεῖεν οἱ ἄνθρωποι θεόθεν παραγίνεσθαι τῆς ἱερωσύνης τὴν χάριν τοῖς ἀξιουμένοις, ῥάβδους ἐξ ἑκάστης φυλῆς παρὰ τῶν ἐξεχόντων κομίζεται, γράμμασιν ἰδίοις ἑκάστην κατασημηναμένου τοῦ δεδωκότος, ἐν αἷς ἦν καὶ ἡ Ἀαρὼν τοῦ ἱερέως. Ταύτας δὲ προθεὶς τῷ ναῷ, διὰ τούτων φανεροῖ τῷ λαῷ τὴν περὶ τῆς ἱερωσύνης τοῦ Θεοῦ ψῆφον. Μόνη γὰρ ἐκ πασῶν ἡ τοῦ Ἀαρὼν ῥάβδος ἐβλάστησε καὶ τὸν ἐκ τοῦ ξύλου καρπόν (κάρυον δὲ ἦν ὁ καρπός) ἐξέφυσέ τε καὶ ἐτελείωσεν, ὃ δὴ μέγιστον καὶ τοῖς ἀπίστοις ἔδοξε θαῦμα, πῶς τὸ αὗον καὶ περιεξεσμένον καὶ ἄρριζον ἀθρόως πιανθὲν τὸ τῶν ἐρριζωμένων ἐνήργησεν, ἀντὶ γῆς καὶ φλοιοῦ καὶ ἰκμάδος καὶ ῥίζης καὶ χρόνου τῆς θείας δυνάμεως γενομένης τῷ ξύλῳ.
Μετάφραση
Για να πειστούν δε περισσότερο οι άνθρωποι ότι η χάρη της ιερωσύνης δίδεται από τον Θεό σε αυτούς που κρίνονται άξιοι, λαμβάνει ράβδους από κάθε φυλή που του προσκομίζονται από τους προύχοντες, έχοντας ο καθένας σημαδέψει με δικά του γράμματα τη ράβδο που παρέδιδε, μεταξύ των οποίων ήταν και εκείνη του ιερέα Ααρών. Αφού τις εναπέθεσε στον ναό, μέσω αυτών φανερώνει στον λαό την απόφαση του Θεού περί της ιερωσύνης. Διότι, μόνη από όλες, η ράβδος του Ααρών εβλάστησε και παρήγαγε και ωρίμασε καρπό από το ξύλο (ο δε καρπός ήταν κάρυο), πράγμα που φάνηκε μέγιστο θαύμα ακόμη και στους απίστους, το πώς δηλαδή το ξηρό, αποφλοιωμένο και άρριζο ξύλο, αφού αθρόως γέμισε χυμούς, ενήργησε όπως τα ριζωμένα δέντρα, καθώς η θεία δύναμη έγινε για το ξύλο και χώμα και φλοιός και ικμάδα και ρίζα και χρόνος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες