Ὁ γὰρ εἰπὼν ἐξ ἀρχῆς· Βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου, καὶ τὴν δύναμιν αὐτῆς πρὸς καρπογονίαν διεγείρας, οὗτος καὶ τὸ ξύλον τότε ἐκεῖνο, ξηρὸν ὂν καὶ ἄκαρπον, καὶ γῆς χωρὶς καὶ ῥίζης, βλαστῆσαι ἐποίησε· καὶ ἦν λοιπὸν ἔλεγχος καὶ μάρτυς καὶ τῆς ἐκείνων κακίας καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ κρίσεως ἡ ῥάβδος ἐκείνη, φωνὴν μὲν οὐκ ἀφιεῖσα, σάλπιγγος δὲ λαμπρότερον διὰ τῆς ὄψεως πᾶσι παραινοῦσα, μηκέτι τοῖς τοιούτοις ἐπιχειρεῖν πράγμασι.
Μετάφραση
Διότι Εκείνος που είπε εξ αρχής: «Ας βλαστήσει η γη χλωρό χόρτο», και διέγειρε τη δύναμή της προς καρπογονία, αυτός έκανε τότε να βλαστήσει και εκείνο το ξύλο, μολονότι ήταν ξηρό και άκαρπο, και χωρίς χώμα και ρίζα· και αποτελούσε λοιπόν η ράβδος εκείνη έλεγχο και μάρτυρα και της δικής τους κακίας και της κρίσεως του Θεού, η οποία, αν και δεν έβγαζε φωνή, ηχηρότερα και από σάλπιγγα, διά της όψεώς της, παραινούσε τους πάντες να μην επιχειρούν στο εξής τέτοια πράγματα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες