Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 17:8

Και λοιπόν, ο θεσπέσιος Δαβίδ λέει κάπου προς αυτόν τον Υιό: «Ο θρόνος σου, ω Θεέ, παραμένει στον αιώνα, ράβδος ευθύτητας είναι η ράβδος της βασιλείας σου». Ονομάζεται ράβδος όμως και με άλλη έννοια, ως αυτός που συγκρατεί τα πάντα και τα διατηρεί στην ευημερία, κάνοντας να σταθεί όρθιο αυτό που έχει ασθενήσει, δηλαδή την ανθρώπινη φύση, η οποία σχεδόν κλονίζεται και μεθά από τα πάθη. Ψάλλει, λοιπόν, ο μακάριος Δαβίδ, αναλαμβάνοντας στο πρόσωπό του το κοινό πρόσωπο όλων των ανθρώπων: «Η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυτές με παρηγόρησαν». Διότι ο Κύριος υποστηρίζει τους δικαίους, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί· και έχει ονομαστεί μέσω της φωνής των προφητών βακτηρία ένδοξη, ράβδος μεγαλωσύνης· είναι ράβδος και με άλλη έννοια, επειδή είναι ο καλός ποιμένας, που θυσιάζει τη ζωή του για τα πρόβατα. Έχει ειπωθεί, λοιπόν, προς αυτόν μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Ποίμανε τον λαό σου με ράβδο, τη φυλή σου, τα πρόβατα της κληρονομίας σου». Αν πάλι κάποιος θεωρεί ότι, επειδή είναι κριτής και ανταποδίδει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του, για τον λόγο αυτόν ονομάζεται πολύ εύλογα ράβδος, θα το έχει εννοήσει ορθά. Διότι ελέχθη προς αυτόν, όταν ο Ισραήλ φέρθηκε με αυθάδεια απέναντί του και είχε στραφεί ακράτητα προς την απείθεια: «Θα τους ποιμάνεις με ράβδο σιδερένια, και θα τους συντρίψεις σαν σκεύη κεραμέα». Με αυτόν τον τρόπο μας τον υποδεικνύει και ο νόμος του πάνσοφου Μωυσή· διότι λαμβάνεται ως τύπος του Χριστού και η ράβδος του Ααρών που βλάστησε και εισήχθη στα Άγια των αγίων.

Αυτός είναι η ράβδος του Ααρών, που βρίσκεται στη θεία σκηνή και έχει εισαχθεί στα Άγια των Αγίων, η οποία βλάστησε καρύδια· πράγμα που αποτελεί σύμβολο της ανάστασης. Διότι το ξύλο της καρυδιάς προκαλεί κατά κάποιον τρόπο αγρυπνία. Έχει τιμηθεί δε ιδιαίτερα το μυστήριο της ανάστασης στις Εκκλησίες του Θεού. Γι' αυτό και ο μακάριος Ιακώβ, αφού τον ονόμασε βλαστό, αμέσως υπενθυμίζει τα όσα συνέβησαν στο τέλος της θείας οικονομίας, και λέει: «Αφού έγειρες, κοιμήθηκες σαν λιοντάρι», δηλαδή, δεν υπέστης τον θάνατο παρά τη θέλησή σου, αλλά αν και μπορούσες ως λιοντάρι να καταβάλεις και να κατατρομάξεις τους πάντες και να ξεφύγεις από τα χέρια εκείνων που σε κυνηγούσαν, παραδόθηκες στον ύπνο εθελοντικά, και όχι νικημένος από τον θάνατο, όπως νόμισαν εκείνοι που επέλεξαν να σε σταυρώσουν, αλλά σαν να παραδόθηκες απλώς στον ύπνο, κλείνοντας τα μάτια σου για λίγο.

Αλλά δεν φάνηκε να σκέφτονται σωστά αυτοί που κατάγονταν από το αίμα του Ισραήλ. Αντιπαρατάσσοντας δηλαδή το δικό τους θέλημα εναντίον του, τον χτυπούσαν με διάφορους τρόπους με τα βέλη του φθόνου, χωρίς να συγκρατούν πλέον ούτε τη γλώσσα, ούτε το θράσος, ούτε τα παράλογα επιχειρήματά τους, καταστρέφοντας οι άθλιοι τους ίδιους τους εαυτούς τους, και στο τέλος τον σταύρωσαν. Όμως, βλάστησε η ράβδος από τη ρίζα του Ιεσσαί. Διότι ανέτειλε και αναστήθηκε ο Χριστός, λύνοντας τις οδύνες του θανάτου, όπως έχει γραφτεί. Εφόσον λοιπόν ήταν ζωή κατά φύσιν ως Θεός, πώς ήταν φυσικό να κρατηθεί από τον θάνατο και να μην καταβάλει μάλλον τη φθορά; Και όπως ακριβώς το ότι φύτρωσε η ράβδος και βλάστησε απροσδόκητα το ήδη ξερό ξύλο, αποτελούσε διαρκές σημείο για τους παλαιότερους ότι ο Ααρών είχε χειροτονηθεί αρχιερέας με άνωθεν απόφαση, έτσι λέμε ότι λαμπρή, ξεκάθαρη και υπεραρκετή απόδειξη του ότι ο Εμμανουήλ είναι Θεός κατά φύσιν, είναι το ότι πάτησε τον θάνατο και αναστήθηκε θεοπρεπώς. Γι' αυτό και ο ίδιος ο Χριστός, αν και μπορούσε να επιτελέσει αβίαστα και εύκολα οτιδήποτε υπερβαίνει τη φυσική τάξη και τη λογική, έλεγε σε αυτούς που του ζητούσαν σημείο: «Η γενεά αυτή είναι πονηρή. Ζητά σημείο, αλλά σημείο δεν θα της δοθεί, παρά μόνο το σημείο του προφήτη Ιωνά. Διότι, όπως ακριβώς ο Ιωνάς ήταν στην κοιλιά του κήτους τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα είναι και ο Υιός του ανθρώπου στην καρδιά της γης τρεις ημέρες και τρεις νύχτες.»

Επομένως, ένα πραγματικά περίφημο και ολοφάνερο σημείο, το οποίο αρκεί για να πιστέψουν όσοι είναι αληθινά καλοπροαίρετοι, ότι ο Υιός είναι κατά φύση Θεός και έχει γεννηθεί από τον Θεό Πατέρα, είναι το ότι κατάργησε τον θάνατο και τη φθορά, και βλάστησε ξανά προς τη ζωή. «Διότι αυτός έγινε απαρχή όσων έχουν κοιμηθεί, και πρωτότοκος από τους νεκρούς.» Και δόθηκε το σημείο αυτό στους γιους των απειθών, ώστε να γνωρίζουν ότι με απόφαση του Θεού και Πατέρα έγινε αρχιερέας για εμάς ο Χριστός, «όσιος, άκακος, αμίαντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε υψηλότερος από τους ουρανούς», σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. ΠΑΛΛ. Αλλά βλάστησε βέβαια η ράβδος του Ααρών· διότι αυτό μόλις μας υπέδειξε ο ιερός λόγος· βλάστησε όμως καρύδια· και ποιο είναι αυτό το αίνιγμα, δεν μπορώ να κατανοήσω. ΚΥΡ. Βεβαίως, ω Παλλάδιε, δεν είναι καθόλου παράλογο να υποθέσουμε ότι η ράβδος είχε κοπεί από καρυδιά. Και ήταν συνήθεια στους παλαιούς να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους σκήπτρα. Αν όμως πρέπει να προσαρμόσουμε μια ερμηνεία που να αρμόζει στα πνευματικά νοήματα, θα έλεγα και πάλι εκείνο το οποίο είναι ευρέως διαδεδομένο, και φαίνεται σε μερικούς ότι μπορεί να γίνει πιστευτό, ότι δηλαδή η ράβδος από καρυδιά έχει την ικανότητα να προκαλεί αϋπνία, αν τοποθετηθεί κοντά στο κεφάλι κάποιων, πετυχαίνοντας ίσως αυτό με φυσικές δυνάμεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Τότε λοιπόν η θαυμαστή γυναίκα αποκρίθηκε, όντας ταραγμένη στην ψυχή της, και λέγοντας στον μυροποιό: Φοβήσου τον Θεό των πατέρων, άνθρωπε, και δος μου το αλάβαστρο, για να προφτάσω γρήγορα· τον Θεό σου που έδωσε τόσο μεγάλη δύναμη στο χέρι του Μωυσή, ώστε να σχίσει με τη ράβδο τη θάλασσα και να ορθώσει τα ύδατα σαν απότομο βράχο, και να περάσει τον λαό μέσα από ξηρή σκόνη. Σε ορκίζω, νεαρέ, στα άγια οστά που βάσταξε ο Μωυσής στην κοιλάδα της θάλασσας, εννοώ τα λείψανα του αθλοφόρου Ιωσήφ, ο οποίος νίκησε φανερά το δηλητηριώδες φίδι μέσα στη σπηλιά, και στη ράβδο του Ααρών, η οποία βλάστησε καρύδια μέσα στη σκηνή ανάμεσα στις άλλες ράβδους· στην άγια φωνή που μίλησε στον Μωυσή μέσα από τη φλόγα που έκαιγε, χωρίς να κατακαίει τη βάτο· στον Θεό που έδωσε να εκλάμψει στο πρόσωπο του Μωυσή πάνω στο όρος η απρόσιτη δόξα· στην άγια κιβωτό που σταμάτησε τα ρεύματα του Ιορδάνη ποταμού μέχρι να εκλείψουν τελείως· στην άγια δύναμη που γκρέμισε τα τείχη της πόλεως Ιεριχώ, εν ριπή οφθαλμού· στα όσια χέρια του υιού του Ναυή, που υψώθηκαν ψηλά στον αέρα, και ο οποίος σταμάτησε με τον λόγο του την πορεία των ουράνιων στοιχείων, ώστε να γίνουν δύο ημέρες μαζί σαν μία. Δες πόσα σου είπα· στο όνομα του Θεού και των αγίων Του που Τον ευαρέστησαν. Δος μου λοιπόν το μύρο, και πάρε όποιο τίμημα θέλεις για το αλάβαστρο.

Αγία κιβωτέ, μέσω της οποίας διασωθήκαμε από τον κατακλυσμό της αμαρτίας· άφλεκτη βάτε, την οποία είδε ο θεόπτης Μωυσής· χρυσό θυμιατήριο, στο οποίο ο Λόγος, πυρπολώντας τη σάρκα, γέμισε την οικουμένη με ευωδία, και κατακάηκαν τα εγκλήματα της παρακοής· θεόγραφη πλάκα· επτάφωτη λυχνία, της οποίας το φέγγος ξεπέρασε τις ηλιακές λάμψεις· αγία σκηνή, την οποία ο πνευματικός Βεσελεήλ, ο Χριστός, κατασκεύασε πάνσοφα μέσα από τις αρετές και την κατέστησε κατοικητήριό Του· βασιλικό όχημα, μανναδόχε στάμνα, κλεισμένε κήπε· σφραγισμένη πηγή, της οποίας τα καθαρά νάματα αρδεύουν την οικουμένη· αγιόβλαστη ράβδο του Ααρών· δροσοφόρε πόκε του Γεδεών· θεόγραφε τόμε, μέσω του οποίου σχίστηκε το χειρόγραφο του Αδάμ· όρος του Θεού· όρος άγιο, στο οποίο ο Κύριος ευδόκησε να κατοικήσει· αγία ρίζα του Ιεσσαί· πόλη του Θεού, για την οποία ειπώθηκαν ένδοξα πράγματα, όπως λέει ο Δαβίδ.

Ω βάτε ακατάφλεκτε, ευρύχωρο χωρίο, και ράβδος που βλάστησε εκείνου του Ααρών! Ράβδος αποδείχθηκες αληθινά, και άνθος είναι ο Υιός σου, ο Χριστός μας, ο αληθινός Θεός και Ποιητής σου. Εσύ γέννησες κατά σάρκα τον Θεό και Λόγο, παραμένοντας παρθένος πριν τον τοκετό και παρθένος μετά τον τοκετό· και συμφιλιωθήκαμε με τον Θεό, μέσω του Χριστού μου, του Υιού σου.

Όπως έδειξε ο Κύριος στη Σκηνή του Μαρτυρίου, ότι οι καρποί, οι οποίοι στα ζωντανά δέντρα κυοφορούνται επί δώδεκα μήνες, πάνω στο ξερό ξύλο βγάζουν φύλλα και βλασταίνουν μέσα σε μία νύχτα· και όχι μόνο αυτό, αλλά μέσα σε μία στιγμή της ώρας ολοκλήρωσε αυτό που, όπως ειπώθηκε, συντελείται μέσα σε δώδεκα μήνες. Ομοίως και το βρέφος, που σχηματίζεται στη μήτρα επί εννέα μήνες, το οποίο, αφού συγκροτηθεί σε μακρύ χρονικό διάστημα, φτάνει στην ολοκλήρωση, κατά την ανάσταση συμπληρώνεται μέσα σε μία στιγμή και ανασταίνεται.

Και όταν συνέβη αυτό, τα μεν ραβδιά των άλλων παρέμειναν όπως ήταν, ενώ το ραβδί του ιερέα, αφού ρίζωσε από μόνο του, όχι μέσω κάποιας ξένης ικμάδας, αλλά χάρη στη δύναμη που του είχε εναποτεθεί από τον Θεό, ανέδωσε κλαδιά και καρπό, και ο καρπός έφτασε στην τελείωση. Ο καρπός δε ήταν κάρυο, και όταν φανερώθηκε, όλος ο λαός παιδαγωγήθηκε προς την ευταξία. Αρμόζει δε να κατανοήσουμε μέσω του καρπού, τον οποίο εβλάστησε το ραβδί του Ααρών, το πώς πρέπει να είναι ο βίος μέσα στην ιερωσύνη: εγκρατής, στρυφνός και αποσκληρυμένος ως προς τη φαινόμενη ζωή, περιέχοντας όμως εσωτερικά, στο κρυπτό και αφανές, το εδώδιμο μέρος, το οποίο αποκαλύπτεται τότε, όταν πλέον ωριμάσει με τον χρόνο η τροφή, και διαρραγεί το στυφό περίβλημα, και αποτριφτεί εκείνο το ξυλώδες προκάλυμμα του εδώδιμου καρπού.

Και ως προς το να τα φέρει όλα εις πέρας συγχρόνως και, σύμφωνα με το ρητό του Σολομώντα, να εκπληρώσει σε λίγο χρόνο πολλά έτη, ο Δημήτριος είναι σαν εκείνη τη ράβδο του Ααρών, βλαστός ευσέβειας που έχει θαλερά ανθίσει, πολυαγαπημένο άνθος, καρπός ένδοξος και θεοειδής, μάλλον δε ράβδος και θείο σκήπτρο του Χριστού, του αιώνιου αρχιερέα, ή αν θέλεις, και αειθαλής και θεοειδής κλάδος είναι ο Δημήτριος, του οποίου Χριστού τύπος ήταν ο Ααρών. Και από τη μία εκείνος ήταν τύπος του Χριστού, ενώ από την άλλη εκείνη η ράβδος, που συγχρόνως βλάστησε και άνθισε και έβγαλε τους καρπούς και θεϊκά τους έφερε σε ωρίμανση, ήταν τύπος του Δημητρίου, ο οποίος είναι το σε όλα άριστο σκήπτρο του Χριστού. Διαφέρει όμως και από εκείνη, όσο αρμόζει να υπερέχει το αληθινό από τον τύπο, και μάλιστα όχι λίγο, ο Δημήτριος, ο οποίος ξεπερνά κάθε τι καλό, με τη γενναιότητα και τη μεγαλοπρέπεια των ηθών, των έργων και των θαυμάτων του. Διότι, ως προς το να παρέχει αμείωτα και αδιάλειπτα σε όσους προσέρχονται τη συρροή, ας πούμε, των χαρίτων, μοιάζει να είναι δέντρο φωτοφόρο, μεταδίδοντας τους καρπούς του ακατάπαυστα σαν ακτίνες και παρέχοντας άφθονα στους προσερχομένους τα κάλλιστα και θειότατα αγαθά, όντας και ο ίδιος πάντοτε πλήρης από τέτοια, σαν ένας ήλιος παντοειδούς ευεργεσίας ή αέναη πηγή χαρίτων ή ανεξάντλητο πέλαγος θαυμάτων ή μια ανεκδιήγητη άβυσσος ορατών και αοράτων αγαθών.

Ξερό ξύλο ήταν η ράβδος του Ααρών, και έφερε καρπό ωραιότερο από τα φυτευμένα στη γη. Όνος ήταν το πιο νωθρό από όλα τα ζώα στην περίπτωση του Βαλαάμ, και διατύπωσε απολογία σε εκείνον που τον χτυπούσε διόλου κατώτερη από ενός λογικού ανθρώπου. Λιοντάρια ήταν στην περίπτωση του Δανιήλ, και επέδειξαν ημερότητα προβάτων, όχι επειδή εξαφανίστηκε η φύση τους, αλλά επειδή μεταβλήθηκε η ενέργειά τους.

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Πώς με κατηγορείς, επειδή τιμώ και προσκυνώ αυτούς που τίμησαν και προσκύνησαν τον Θεό; Δεν είναι ωφέλιμο, πες μου, να προσκυνά κανείς τους αγίους και όχι να τους λιθοβολεί όπως εσύ; Δεν είναι ωφέλιμο να τους προσκυνά και να μην τους πριονίζει, και να μην κατακρημνίζει τους ευεργέτες σε λάκκο με βούρκο; Αν αγαπούσες τον Θεό, οπωσδήποτε θα τιμούσες και τους δούλους Του. Και αν είναι ακάθαρτα τα οστά των δικαίων, πώς μεταφέρθηκαν με κάθε τιμή τα οστά του Ιακώβ και του Ιωσήφ από την Αίγυπτο; Πώς ένας νεκρός άνθρωπος, μόλις άγγιξε τα οστά του Ελισσαίου, αναστήθηκε αμέσως; Αν, λοιπόν, ο Θεός θαυματουργεί μέσω των οστών, είναι ολοφάνερο ότι μπορεί να το πράξει και μέσω εικόνων και λίθων και πολλών άλλων, όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση του Ελισσαίου, ο οποίος έδωσε το ίδιο του το ραβδί στον υπηρέτη του και του είπε να πάει με αυτό και να αναστήσει το παιδί της Σωμανίτιδας. Και ο Μωυσής με ένα ραβδί τιμώρησε τον Φαραώ και έσχισε τη θάλασσα και γλύκανε το νερό και διέρρηξε τον βράχο και έβγαλε νερό. Και ο Σολομών λέει: «Ευλογημένο είναι το ξύλο μέσω του οποίου επέρχεται η σωτηρία». Και ο Ελισσαίος, ρίχνοντας ένα ξύλο στον Ιορδάνη, ανέσυρε το σίδερο· υπάρχει και το «ξύλο της ζωής» και το «φυτό Σαβέκ», δηλαδή της συγχώρησης. Και ο Μωυσής με ένα ξύλο ύψωσε το φίδι και έδωσε ζωή στον λαό· με ένα ξύλο που βλάστησε μέσα στη Σκηνή, επικύρωσε την ιεροσύνη.

Διότι και όλοι οι βασιλείς και οι χριστοί από αυτόν έλαβαν την τιμή να ονομάζονται βασιλείς και χριστοί· με τον ίδιο τρόπο που και ο ίδιος έλαβε από τον Πατέρα την ιδιότητα να είναι βασιλιάς και Χριστός και ιερέας και άγγελος, και όσα άλλα παρόμοια έχει ή είχε. Η ράβδος του Ααρών, βγάζοντας βλαστό, τον ανέδειξε αρχιερέα. Ο Ησαΐας προφήτευσε ότι ο Χριστός θα προέλθει ως ράβδος από τη ρίζα του Ιεσσαί. Και ο Δαβίδ λέει ότι ο δίκαιος είναι σαν το δέντρο που είναι φυτεμένο δίπλα στα τρεχούμενα νερά, το οποίο θα δώσει τον καρπό του στον καιρό του, και το φύλλο του δεν θα πέσει. Και έχει ειπωθεί ότι ο δίκαιος θα ανθίσει σαν τον φοίνικα. Από ένα δέντρο φανερώθηκε ο Θεός στον Αβραάμ, όπως έχει γραφτεί, κοντά στη δρυ της Μαμβρή. Εβδομήντα ιτιές και δώδεκα πηγές βρήκε ο λαός αφού πέρασε τον Ιορδάνη. Ο Δαβίδ λέει ότι παρηγορήθηκε από τον Θεό με ράβδο και βακτηρία. Ο Ελισσαίος, ρίχνοντας ένα ξύλο στον Ιορδάνη ποταμό, ανέσυρε το σίδερο του τσεκουριού, με το οποίο είχαν πάει οι γιοι των προφητών για να κόψουν ξύλα για την οικοδόμηση του οίκου, μέσα στον οποίο ήθελαν να αναγιγνώσκουν και να μελετούν τον νόμο και τα προστάγματα του Θεού· έτσι ακριβώς και εμάς, που ήμασταν βυθισμένοι στις βαρύτατες αμαρτίες που διαπράξαμε, ο Χριστός μας λύτρωσε μέσω της σταύρωσής του πάνω στο ξύλο και της κάθαρσης με το νερό, και μας έκανε οίκο προσευχής και προσκυνήσεως. Και η ράβδος ήταν αυτή που απέδειξε τον Ιούδα πατέρα εκείνων που γεννήθηκαν από τη Θάμαρ ένεκα μεγάλου μυστηρίου.

Έπειτα με ραβδί τιμώρησε τον Φαραώ, έσχισε τη θάλασσα, γλύκανε το νερό, ύψωσε τον όφι. Με ξύλο διέρρηξε την πέτρα, έβγαλε νερό, και με το ξύλο που βλάστησε μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου επικύρωσε την ιερωσύνη του Ααρών. Έτσι και ο Σολομών λέει:

Επιπροσθέτως, επιθυμώ να μάθω από εσένα και για άλλα αρχαία παράδοξα θαύματα του Θεού, τα οποία προηγήθηκαν ως προτύπωση αυτού του καινούργιου και ξένου μυστηρίου. Πες μου, πώς ο πόκος του Γεδεών γέμισε μόνος του από την ουράνια δρόσο, ενώ ολόκληρη εκείνη η γη απέμεινε ξηρή, μη έχοντας μερίδιο από αυτήν τη δρόσο; Και πώς, αντίστροφα, ολόκληρη εκείνη η γη δέχθηκε τη βροχή στους κόλπους της, ενώ μόνος ο πόκος όχι; Αλλά και η βάτος που εμφανίστηκε στον Μωυσή, πες μου, πώς, ενώ καιγόταν από τη φωτιά, δεν κατακάηκε, παρότι ήταν εύφλεκτης φύσεως; Και η ράβδος του Ααρών, η ξερή και άνικμη, πες μου πώς βλάστησε και στολίστηκε με φύλλα, φέρνοντας μαζί και καρπούς; Αλλά και το θαύμα που επιτελέστηκε από τον Θεό πριν από όλα αυτά, επιθυμώ να ερμηνευθεί από εσένα.

Αυτό θα σε διδάξει πώς θα κυοφορήσεις· αυτό θα ερμηνεύσει πώς θα συλλάβεις. Αυτό είναι κοινωνός της δεσποτικής βουλής ως ομόθρονο, ενώ εγώ είμαι δούλος, διάκονος των δεσποτικών προσταγμάτων, όχι ερμηνευτής του προστάγματος· είμαι υπηρέτης του θελήματος, αλλά όχι εξηγητής της βουλής· αυτό θα τα διευθετήσει όλα· διότι αυτό ερευνά τα πάντα και τα βάθη του Θεού. Εγώ βέβαια φωνάζω το «Χαίρε, κεχαριτωμένη», και υμνολογώ το θαύμα και προσκυνώ τον τοκετό, αλλά απορώ να εξηγήσω τον τρόπο της συλλήψεως. Αν όμως θέλεις να αποδεχθείς την πίστη των όσων σου αναγγέλθηκαν και με παραδείγματα, παρομοιάζοντας τα μεγάλα με τα μικρά και επιβεβαιώνοντας τα μέλλοντα με τα παρελθόντα, έτσι θα συλλάβεις στην κοιλιά σου και θα γεννήσεις υιό, όπως η ράβδος του Ααρών βλάστησε χωρίς γεωργική φροντίδα, επιτελώντας όσα κάνουν τα ριζωμένα φυτά, όπως η βροχή που έπεσε από τον ουρανό πάνω στον πόκο (μαλλί) πότισε μόνο αυτόν και δεν δρόσισε τη γη, έτσι και εσύ θα συλλάβεις στην κοιλιά σου και θα γεννήσεις τον Κύριο. Διότι αυτό προαναγγέλλει και ο προπάτοράς σου ο Δαβίδ, ο οποίος εμπνεόμενος από τον Θεό προφήτευσε την κυοφορία σου: «Θα κατέβει ως βροχή πάνω στον πόκο και ως σταγόνα που στάζει πάνω στη γη»· όπως η βάτος δεχόταν τη φωτιά και τρέφοντας τη φλόγα δεν καταστρεφόταν, έτσι και εσύ θα συλλάβεις υιό, δανείζοντας σάρκα, παρέχοντας τροφή στο άυλο πυρ και λαμβάνοντας σε αντάλλαγμα την αφθαρσία. Διότι αυτά προτύπωναν τη δική σου σύλληψη, προμήνυαν τον δικό σου τοκετό, σκιαγραφούσαν από παλιά τη δική σου κυοφορία.

Αυτά τα καινοφανή γεγονότα έγιναν, για να επιβεβαιώσουν την άρρητη γέννησή σου. Προϋπήρξαν, για να σκιαγραφήσουν το ακατάληπτο του μυστηρίου. Διότι η φλεγόμενη βάτος και ο δροσιζόμενος πόκος και η ράβδος που βλάστησε, δεν θα παρείχαν καμία χρησιμότητα στη ζωή, ούτε θα είλκυαν τον άνθρωπο στο να υμνήσει Αυτόν που θαυματουργεί, αλλά το θαύμα θα έπεφτε στο κενό, εάν δεν προβάλλονταν προκαταβολικά ως εικόνες και προκηρύγματα του δικού σου τοκετού, τα οποία προέτρεχαν της δεσποτικής παρουσίας. Έχεις, εάν θέλεις, και τη γειτόνισσα και συγγενή Ελισάβετ ως παράδειγμα. Διότι ιδού, και αυτή συνέλαβε υιό στα γηρατειά της· και αυτός μάλιστα είναι ο έκτος μήνας για αυτήν που ονομαζόταν στείρα· διότι κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο για τον Θεό. Διότι Αυτός που λύνει τα δεσμά της στειρότητας, ο ίδιος δύναται να ετοιμάσει και για τον Εαυτό του τοκετό χωρίς τη μεσολάβηση ανδρός· Αυτός που ανανέωσε την ξηραμένη ρίζα σε καρποφόρο βλαστό, ο ίδιος θα καινοποιήσει και τον άνυδρο αγρό σε εύφορη γη για τον Εαυτό του.

Κοντάκιο μεθεόρτιο της Γεννήσεως του Χριστού, το οποίο φέρει την εξής ακροστιχίδα <ο ύμνος Ρωμανού> ήχος δ' <οι οίκοι>: Η προσευχή μαζί και <στεναγμός>. Προοίμιο Καταπλάγηκε ο Ιωσήφ βλέποντας το υπερφυσικό γεγονός, και έφερνε στον νου του τον υετό πάνω στον πόκο, κατά την άσπορη κυοφορία σου, Θεοτόκε, τη βάτο μέσα στο πυρ που δεν κατακαιγόταν, τη ράβδο του Ααρών που βλάστησε· και δίνοντας μαρτυρία ο μνήστοράς σου και φύλακας, κραύγαζε προς τους ιερείς: Παρθένος γεννά και μετά τον τοκετό παραμένει πάλι παρθένος.

Δες λοιπόν, φιλομαθή αναγνώστη! Μήπως ο Νώε, με ένα μικρό ξύλο, μαζί με τους γιους και τις γυναίκες του, και επιπλέον με κάθε γένος ζώων, δεν απέφυγε τον όλεθρο του κατακλυσμού, σύμφωνα με τη θεία κρίση; Μήπως ο Ιακώβ, τοποθετώντας ξεφλουδισμένα ξύλα στις ποτίστρες, κατά τον καιρό που γεννούσαν τα κοπάδια, δεν τα προσέλκυσε με θαυμαστό τρόπο προς όφελός του; Και τι ήταν άραγε η ράβδος του Ιωσήφ, την άκρη της οποίας προσκύνησε ο πατριάρχης Ιακώβ, παρά αποκλειστικά σύμβολο του ζωοποιού ξύλου που τώρα προσκυνείται από εμάς; Και τι ήταν πάλι η ράβδος του Μωυσή; Δεν ήταν τύπος του σταυρού, η οποία από τη μια πλευρά μετέβαλλε το νερό σε αίμα, και από την άλλη κατέτρωγε τους ψεύτικους όφεις των μάγων, και πότε με ένα χτύπημα έσχιζε τη θάλασσα, πότε με αντίστροφη κίνηση ένωνε ξανά το υγρό στοιχείο, καταποντίζοντας τους εχθρούς και διασώζοντας τους πιστούς; Τέτοια ήταν και η ράβδος του Ααρών, αντίτυπο του σταυρού, η οποία άνθισε αυθημερόν και υπέδειξε τον γνήσιο κάτοχο της ιερωσύνης. Και ίσως φανεί ότι μακρηγορώ, αν συγκεντρώσω όλες τις φανερώσεις του τύπου του σταυρού. Τέτοια είναι η περίπτωση όταν ο Αβραάμ, δένοντας τα πόδια του γιου του Ισαάκ, τον τοποθέτησε πάνω στα ξύλα, αλλά και όταν ο Ιακώβ, ευλογώντας τους γιους του Ιωσήφ, σταύρωσε εναλλάξ τα χέρια του. Πρόσθεσε σε αυτά και τον ίδιο τον Μωυσή, ο οποίος με την έκταση των χεριών του κατετρόπωσε τον Αμαλήκ.