Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 18:12

Και αυτό θα ανήκει σε εσάς από τις απαρχές των δωρεών τους, από όλα τα αφιερώματα των υιών του Ισραήλ. Σε εσένα τα έχω δώσει, καθώς και στους γιους σου και στις κόρες σου μαζί με εσένα, ως αιώνιο νόμο· καθένας που είναι καθαρός στον οίκο σου θα τα τρώει. Κάθε απαρχή λαδιού, και κάθε απαρχή κρασιού, και σιταριού, τις απαρχές τους, όσα προσφέρουν στον Κύριο, σε εσένα τα έχω δώσει. Όλα τα πρωτογεννήματα που υπάρχουν στη γη τους, όσα φέρουν στον Κύριο, θα είναι δικά σου. Καθένας που είναι καθαρός στον οίκο σου θα τα τρώει.

Το ότι δόθηκε από τον νόμο το όνομα «αμαρτία» στα θύματα που προσφέρονται για τις αμαρτίες μας, το διασαφηνίζει ο Θεός λέγοντας μέσω του προφήτη για εκείνους που ιερουργούν: «Θα φάνε τις αμαρτίες του λαού μου»· δηλαδή, τα θύματα υπέρ των αμαρτιών του λαού μου θα γίνουν τροφή για τους ιερείς. Τους παραχωρεί λοιπόν το υπόλοιπο κάθε θυσίας, και προστάζει να το τρώνε, πλην όμως σε άγιο τόπο, λέει, και από κάθε αρσενικό. Και ποιος είναι ο λόγος για αυτό, έχει ήδη ειπωθεί από εμάς. Στα όσα βέβαια έχουν ήδη προηγηθεί, η απαρχή του ελαίου, του σίτου και του οίνου, και οι απολυτρώσεις των πρωτοτόκων, καθώς και τα αναθήματα, δεν τρώγονται πλέον μόνο από τα αρσενικά, ούτε μέσα στην αγία αυλή, αλλά πλέον στον οίκο του ιερέα, και παραχωρούνται προς απόλαυση και στις ίδιες τις θυγατέρες του, και σε κάθε γνώριμο και πολύ οικείο του. Και είναι αναγκαίο να τηρείται αυτή η διάκριση· διότι τα μεν υπολείμματα των θυσιών πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο από τους αγιασμένους, και δεν θα αποτελούν κοινή τροφή· και ο άγιος τόπος είναι αυτός που αρμόζει σε αυτά.

Έπειτα διδάσκει και τι πρέπει να λαμβάνουν οι ιερείς· διότι πρόσταξε να τρώνε οι ίδιοι τις απαρχές από σιτάρι και κρασί και λάδι και ψωμιά που προσφέρονται σε αυτόν, και βεβαίως και τα αναθήματα και τα πρωτότοκα, ορίζοντας για μεν τα ακάθαρτα κτήνη τα λύτρα σε πέντε σίκλους το καθένα «σύμφωνα με τον άγιο σίκλο, που ισοδυναμεί με είκοσι οβολούς», για δε τα καθαρά πρωτότοκα ζώα όρισε το μεν αίμα να χυθεί δίπλα στη βάση του θυσιαστηρίου, το δε στέαρ να προσφερθεί, και τα κρέατα να τα λαμβάνουν οι ίδιοι, όπως ακριβώς παίρνουν το στήθος και τον βραχίονα από τα άλλα θύματα. Ονόμασε δε αυτή την κοινωνία «διαθήκη άλατος», επειδή, σύμφωνα με τον θείο απόστολο, «εκείνοι που υπηρετούν στο θυσιαστήριο μοιράζονται τα του θυσιαστηρίου». Μερικοί δε λένε, επειδή πρόσταξε να ρίχνουν αλάτι στις θυσίες.