Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 18:19

Κάθε τι το αφιερωμένο ανάμεσα στους γιους του Ισραήλ θα ανήκει σε σένα, και κάθε τι που διανοίγει μήτρα από κάθε σάρκα, όσα προσφέρουν στον Κύριο, από άνθρωπο έως ζώο, θα ανήκει σε σένα. Αλλά τα πρωτότοκα των ανθρώπων θα εξαγοράζονται με λύτρα, και τα πρωτότοκα των ακάθαρτων ζώων θα τα εξαγοράζεις. Και η εξαγορά τους θα γίνεται από την ηλικία του ενός μηνός. Η εκτίμηση είναι πέντε σίκλοι, σύμφωνα με τον άγιο σίκλο, που ισούται με είκοσι οβολούς. Όμως, τα πρωτότοκα των μοσχαριών και τα πρωτότοκα των προβάτων και τα πρωτότοκα των κατσικιών δεν θα τα εξαγοράζεις, διότι είναι άγια. Και το αίμα τους θα το χύνεις στο θυσιαστήριο, και το λίπος θα το προσφέρεις ως καρπωτή θυσία για οσμή ευωδίας στον Κύριο. Και τα κρέατα θα ανήκουν σε σένα, όπως και το στήθος της υψώσεως, και όπως ο δεξιός βραχίονας, θα ανήκουν σε σένα. Κάθε αφιέρωμα των αγίων, όσα αφιερώνουν οι γιοι του Ισραήλ στον Κύριο, τα έχω δώσει σε σένα και στους γιους σου και στις κόρες σου μαζί με σένα, ως αιώνιο νόμιμο. Είναι μια αιώνια διαθήκη άλατος ενώπιον του Κυρίου, για σένα και για το σπέρμα σου μαζί με σένα.» Κατανοείς λοιπόν κι από εδώ, νομίζω, και μάλιστα πολύ σαφώς, ότι κάθε είδος θυσίας και προσφοράς το έχει κατανείμει ξεκάθαρα στο ιερό και εκλεκτό γένος, καθώς και τα όσα προέρχονται από κάθε παράπτωμα και από όλες τις αμαρτίες, δηλαδή τα θύματα υπέρ κάθε παραπτώματος και αμαρτίας. Διότι το όνομα για τα θύματα υπέρ της αμαρτίας, είναι αμαρτία.

Όσα δε περισσεύουν, τα οποία έχουν προσφερθεί με τη μορφή δωρεάς, παραλαμβάνοντάς τα, λέγει, έχουν κατά κάποιον τρόπο δευτερεύουσα σημασία από μόνα τους· και θα διατίθενται σε ολόκληρο τον οίκο των ιερέων, εφόσον μόνο είναι κανείς καθαρός, δηλαδή αβέβηλος. Σύμφωνα με τον νόμο, εάν δεν είναι απερίτμητος, εάν δεν είναι αλλογενής, εάν δεν είναι λεπρός, εάν δεν είναι γονορρυής· σύμφωνα όμως με τον σκοπό του νέου Γράμματος και την εκκλησιαστική ασφάλεια, εάν δεν είναι ανίερος και άπιστος, αλλά ευσεβής και φιλόθεος. Διότι θα ταίριαζε πάρα πολύ σε αυτούς που έχουν εισαχθεί στη θεία ιερουργία, να αγαπούν να συναναστρέφονται αυτούς που είναι αγαθοί στο ήθος και έχουν τη διάνοιά τους γεμάτη από φιλοθεΐα. Προσθέτοντας σε αυτά ότι «Διαθήκη άλατος αιώνια είναι ενώπιον του Κυρίου, για σένα και για τους απογόνους σου μαζί με σένα», διέταξε να τηρείται οπωσδήποτε εκείνο, το οποίο και σε άλλο σημείο είπε: «Δεν θα λείψει το αλάτι της διαθήκης του Κυρίου από τις θυσίες σας. Σε κάθε δώρο σας θα προσφέρετε στον Κύριο τον Θεό σας αλάτι». Η θυσία πασπαλιζόταν με αλάτι, και αυτός ο τύπος σήμαινε ότι πρέπει κανείς να αφιερώνεται στον Θεό με φρόνηση, κάνοντας κατά κάποιον τρόπο την προσφορά του σε Αυτόν όσο το δυνατόν πιο εύγευστη. Διότι δεν θα φαγωθεί άρτος χωρίς αλάτι, σύμφωνα με το γεγραμμένο. «Εσείς είστε το αλάτι της γης», είπε ο Χριστός απευθυνόμενος στους αγίους αποστόλους. ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά τα είπες. ΚΥΡ. Αυτοί λοιπόν είναι οι νόμοι, σύμφωνα με τους οποίους πρέπει να ιερατεύουν οι αγιασμένοι.

Έπειτα διδάσκει και τι πρέπει να λαμβάνουν οι ιερείς· διότι πρόσταξε να τρώνε οι ίδιοι τις απαρχές από σιτάρι και κρασί και λάδι και ψωμιά που προσφέρονται σε αυτόν, και βεβαίως και τα αναθήματα και τα πρωτότοκα, ορίζοντας για μεν τα ακάθαρτα κτήνη τα λύτρα σε πέντε σίκλους το καθένα «σύμφωνα με τον άγιο σίκλο, που ισοδυναμεί με είκοσι οβολούς», για δε τα καθαρά πρωτότοκα ζώα όρισε το μεν αίμα να χυθεί δίπλα στη βάση του θυσιαστηρίου, το δε στέαρ να προσφερθεί, και τα κρέατα να τα λαμβάνουν οι ίδιοι, όπως ακριβώς παίρνουν το στήθος και τον βραχίονα από τα άλλα θύματα. Ονόμασε δε αυτή την κοινωνία «διαθήκη άλατος», επειδή, σύμφωνα με τον θείο απόστολο, «εκείνοι που υπηρετούν στο θυσιαστήριο μοιράζονται τα του θυσιαστηρίου». Μερικοί δε λένε, επειδή πρόσταξε να ρίχνουν αλάτι στις θυσίες.