Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 18:20

Είναι λοιπόν ανόσιο και επισύρει καταδίκη θανάτου ενώπιον του Θεού το να επαναστατεί κανείς εναντίον της κεφαλής, και το να μην υποτάσσεται στους προϊσταμένους και σε αυτούς που έχουν λάβει από τον Θεό την εξέχουσα τιμή. Καρπός δε της ύψιστης συνέσεως είναι το να σεμνύνεται και να ευχαριστεί κανείς για εκείνο που του έχει δοθεί, και να μην επιπηδά ριψοκίνδυνα σε πράγματα πέρα από το μέτρο του, ούτε βέβαια να επιθυμεί εκείνα που δεν του έχουν ακόμη δωρηθεί, νομίζοντας ότι είναι κοινά και προσβάσιμα στους πολλούς αυτά που ορίζονται μόνο με τις άνωθεν βουλές. ΠΑΛΛ. Πολύ σωστά μίλησες. ΚΥΡ. Επομένως, τα ιερά οφείλουν να βρίσκονται σε ασύγχυτη τάξη· διότι έτσι πρέπει να είναι και όχι διαφορετικά. ΠΑΛΛ. Σωστά λέγεις. ΚΥΡ. Απονέμει δε ως κοινό κλήρο και στους δύο τις προσφορές των υφισταμένων, και όσα θα προσέφερε κανείς ως ανάθημα και θυσία στον Θεό, ορίζει ότι αυτά πρέπει να ανήκουν τόσο στους ιερείς όσο και στους Λευίτες. Διότι έτσι είπε προς τον Ααρών ο Θεός των όλων: «Στη γη τους δεν θα λάβεις κληρονομιά, και δεν θα υπάρξει μερίδιο για σένα ανάμεσά τους· διότι εγώ είμαι η μερίδα σου και η κληρονομιά σου ανάμεσα στους υιούς του Ισραήλ».

«Και αυτό θα είναι το δικαίωμα των ιερέων από τον λαό, από εκείνους που προσφέρουν τις θυσίες, είτε πρόκειται για μοσχάρι είτε για πρόβατο: θα δώσεις στον ιερέα τον βραχίονα, τις σιαγόνες και το ένυστρον, και τις απαρχές του σιταριού σου, του κρασιού σου και του ελαίου σου, και τις απαρχές από το κούρεμα των προβάτων σου θα του δώσεις. Διότι αυτόν εξέλεξε ο Κύριος από όλες τις φυλές σου, για να παρίσταται ενώπιον του Κυρίου του Θεού, να λειτουργεί και να ευλογεί στο όνομά Του, αυτός και οι υιοί του για όλες τις ημέρες». Παρατήρησε λοιπόν πώς το ιερατικό γένος δεν συγκαταλέγεται με τον λαό και έχει κατά κάποιον τρόπο διαχωριστεί από τους άλλους. Και όχι μόνο ως προς τα λειτουργικά του καθήκοντα, αλλά ήδη και ως προς τη διαφορά της ελπίδας του. Διότι προς εκείνους μεν που ζουν βίο χαμαιπετή, και είναι προσκολλημένοι στα επίγεια και διψούν για τα πρόσκαιρα, τα οποία παρέρχονται όμοια με σκιές, θα μπορούσε δικαιολογημένα να λεχθεί: «Αυτή είναι η μερίδα σου, αυτός είναι ο κλήρος σου, μερίδα εξαιτίας της απείθειάς σας προς εμένα, λέγει ο Κύριος». Προς εκείνους όμως που έχουν τιμήσει την αγία και αμώμητη ζωή, και είναι ήδη εκλεκτοί ένεκα της αρετής τους, πολύ σωστά πρέπει να ειπωθεί: «Στη γη τους δεν θα λάβεις κληρονομιά, και δεν θα υπάρξει μερίδα για εσένα ανάμεσά τους, διότι εγώ είμαι η μερίδα σου και η κληρονομιά σου, λέγει ο Κύριος». Και βέβαια ο Σωτήρας, σε κάποιον που τον πλησίασε κάποτε και τον ρώτησε πώς θα μπορούσε να αποκτήσει την αιώνια ζωή, του απάντησε: «Τις εντολές τις γνωρίζεις: το να μην φονεύσεις, να μην μοιχεύσεις, να μην κλέψεις» και τα παρόμοια.