Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 19:16

«Και εκείνος που την κατακαίει θα πλύνει τα ενδύματά του, θα λούσει το σώμα του με νερό και θα παραμείνει ακάθαρτος μέχρι το βράδυ. Έπειτα, ένας καθαρός άνθρωπος θα συγκεντρώσει τη στάχτη της δαμάλεως». Και στη συνέχεια λέει: «Και θα είναι αιώνιος νόμος για τους υιούς του Ισραήλ και για τους προσήλυτους που παρεπιδημούν ανάμεσά σας». Σε αυτά προσθέτει ο νομοθέτης ότι το να αγγίξει κανείς έναν νεκρό, μολύνει και καθιστά βέβηλους ορισμένους. Και θα παραμείνει ακάθαρτος όποιος το πάθει αυτό για επτά ολόκληρες ημέρες. Θα εξαγνιστεί δε ραντιζόμενος κατά την τρίτη, καθώς βεβαίως και κατά την έβδομη ημέρα, με τη στάχτη της δαμάλεως αναμεμειγμένη με νερό. Εάν όμως δεν το πράξει αυτό, λέει, θα διατηρήσει την ακαθαρσία του άπλυτη. Θα υποστεί δε και τιμωρία, διότι μόλυνε τη σκηνή του Κυρίου. Θα εξολοθρευτεί, λέει, η ψυχή του από τον Ισραήλ, διότι δεν ραντίστηκε επάνω του το νερό του ραντισμού. Εάν δε συμβεί να πεθάνει κάποιος μέσα σε σπίτι, λέει, τότε ας αποδοθεί η κατηγορία της ακαθαρσίας και στο ίδιο το σπίτι και σε όλα όσα βρίσκονται μέσα σε αυτό, δηλαδή στα σκεύη. Και εάν κάποια από τα αγγεία βρίσκονται χωρίς κάλυμμα, ας είναι και αυτά μολυσμένα. Εξίσου βέβηλος, λέει, είναι και εκείνος που άγγιξε στην ύπαιθρο τυχόν κάποιον θανάσιμα τραυματισμένο, ή οστό νεκρού, ή μνήμα. Με τι λοιπόν έχει προστάξει να καθαρίζονται τέτοιου είδους μολυσμοί; Θα το εξηγήσουμε, αναπτύσσοντας επιδέξια την ασάφεια του Γράμματος με τους κατάλληλους συλλογισμούς.

Και σημαίνει μεν η τρίτη τον καιρό της αναστάσεως, τον έσχατο και τελικό, κατά τον οποίο ο Μονογενής έγινε άνθρωπος. Εάν δε μιανθεί ένας οίκος, λέει, επειδή κάποιος πέθανε μέσα σε αυτόν, είναι ακάθαρτοι όσοι εισέρχονται σε αυτόν. Βδελυρό είναι επίσης και κάθε σκεύος και αγγείο που δεν είναι σκεπασμένο με πώμα· όμως με το ύδωρ του αγνισμού διακαθαρίζονται και αυτά με τον ίδιο τρόπο, κατά την τρίτη και την έβδομη ημέρα. Ως μεμολυσμένο δε οίκο, καθώς και τα σκεύη μέσα σε αυτόν και το ασκέπαστο αγγείο, φαίνεται πως ο νομοθέτης υποδηλώνει σε αυτά ίσως την κυριοκτόνο Συναγωγή των Ιουδαίων· στο σύνολό της μεν, νοούμενη ως οίκος· τον καθένα ατομικά δε, ως σκεύη. Διότι ο άνθρωπος είναι σκεύος πάνω στη γη. Το ότι δε ο νους τους δεν είναι ασφαλής, αλλά είναι πάρα πολύ έτοιμος για μολυσμούς και για να δεχθεί το οτιδήποτε από εκείνα που συνηθίζουν να βλάπτουν, το υπονοεί κάπως μέσω των αγγείων που δεν έχουν πώμα, στα οποία είναι εύκολο να γλιστρήσει το οτιδήποτε, είτε σαμιαμίδια είτε κάποιο άλλο από τα ζώα που ζουν μέσα στο σπίτι. Αλλά ο νους εκείνων που έχουν δικαιωθεί διά της πίστεως δεν είναι έτσι. Διότι είναι ασφαλής και καλυμμένος, και δεν αλώνεται από όσα συνηθίζουν να βλάπτουν. Αλλά ακόμη κι αν κάποιος αγγίξει, λέει, τυχόν κάποιον τραυματία, ή οστό νεκρού, ή μνήμα, και έτσι ας θεωρείται μεμολυσμένος.

Και τραυματία θεωρούμε εκείνον που δεν έχει υγιή καρδιά, αλλά είναι σαν να έχει τραυματιστεί είτε από κοσμικές επιθυμίες είτε από κοσμικά ή σαρκικά θελήματα. Το οστό του νεκρού θα μπορούσαμε να το εκλάβουμε ως υπόλειμμα ακαθαρσίας· και το μνήμα, πάλι, ως μια κάποια ανάμνηση νεκρής ακαθαρσίας. Διότι υπάρχουν φορές που ο Σατανάς πλήττει την καρδιά. Νικώμενοι δε εν μέρει από τα πάθη της σάρκας, νοσούμε και εμείς οι ίδιοι, όχι περιπίπτοντας ολοκληρωτικά σε κάθε είδους αμαρτία, αλλά συνεχίζουμε να ζούμε στον κόσμο παραμένοντας στα υπολείμματά της. Τι εννοώ με αυτό; Κάποιος πασχίζει να συγκρατήσει την οργή ή τη φιλαργυρία του, αλλά δεν αποφεύγει εντελώς την υπερβολή. Αυτό, νομίζω, είναι το να βρίσκεται κανείς στα υπολείμματα κάποιας ακαθαρσίας, σύμβολο της οποίας θα μπορούσε να είναι το οστό του νεκρού. Αλλά και όταν κατεβάζουμε τον νου μας στην ανάμνηση ενός πάθους που έχει ήδη νικηθεί και πλησιάζουμε σε μια θαμμένη ηδονή, ορισμένες φορές σφάλλουμε σε μεγάλο βαθμό. Απαλλασσόμαστε όμως από τέτοιου είδους ενοχές, καθώς ο Χριστός μας αποπλύνει και μας εξαγνίζει με το δικό Του πάθος.

Και κάθε ανοικτό σκεύος, όσα δεν είναι δεμένα με κάλυμμα, θα είναι ακάθαρτα. Και όποιος αγγίξει στην ύπαιθρο άνθρωπο τραυματισμένο από ρομφαία, ή νεκρό, ή ανθρώπινο οστό, ή μνήμα, θα είναι ακάθαρτος για επτά ημέρες. Και για τον ακάθαρτο θα πάρουν από τη στάχτη της θυσίας του εξαγνισμού που έχει κατακαεί, και θα τη ρίξουν σε ένα σκεύος, και θα πάρουν ύσσωπο· και ένας καθαρός άνδρας θα τον βουτήξει, και θα ραντίσει τον οίκο, τα σκεύη και τις ψυχές, όσες βρίσκονται εκεί, καθώς και αυτόν που άγγιξε το ανθρώπινο οστό ή τον τραυματία ή τον νεκρό ή το μνήμα. Και ο καθαρός θα ραντίσει τον ακάθαρτο κατά την τρίτη και κατά την έβδομη ημέρα, και ύστερα θα πλύνει τα ενδύματά του, και θα λούσει το σώμα του με νερό, και θα παραμείνει ακάθαρτος έως το εσπέρας. Και εάν κάποιος άνθρωπος μιανθεί και δεν εξαγνιστεί, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τη συναγωγή, διότι δεν ραντίστηκε με το νερό του ραντισμού. Και αυτό θα είναι για εσάς αιώνιος νόμος».