Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 19:2

Αλλά δεν είπε «λουστείτε για κάθε μόλυσμα», αλλά μόνο «Λουστείτε». Ένα βάπτισμα, μία κάθαρση. Εκεί θα πλύνει τα ενδύματα και θα λούσει το σώμα με νερό· εδώ λέει «αφαιρέστε τις πονηρίες», όχι τον ρύπο, «από τις ψυχές», όχι από τα ενδύματα. Μην εξετάζεις πλέον λιβάνι και χαλβάνη και όνυχα και στακτή· μην αναζητάς πλέον δαμάλι απολύτως κόκκινο, τέτοιο που να μην έχει καμία απολύτως άλλη απόχρωση, από τις οποίες μόλις τρεις προσέφερε ολόκληρος ο χρόνος της νομικής λατρείας.

Και λοιπόν, στους Αριθμούς, όταν καθόριζε τους νόμους για την κόκκινη δαμάλα, είπε κάπου ο Θεός στον ιεροφάντη Μωυσή: «Αυτή είναι η διάταξη του νόμου, όσα συνέταξε ο Κύριος λέγοντας: Μίλησε στους γιους του Ισραήλ, και ας πάρουν [να φέρουν] προς εσένα μια κόκκινη δαμάλα άμωμη». Ακούς το 'ας πάρουν'; Δηλαδή 'ας προσκομίσουν' ή 'ας φέρουν'. Και σχετικά με τον λεπρό που πρόκειται να καθαριστεί, πάλι λέει τα εξής: «Και θα βγει ο ιερέας έξω από την παρεμβολή, και θα δει ο ιερέας, και ιδού θεραπεύτηκε η πληγή της λέπρας από τον λεπρό. Και θα προστάξει ο ιερέας και θα πάρουν για τον καθαρισμένο δύο καθαρά ζωντανά πτηνά». Όταν, λοιπόν, και για τους ιερείς λέει το 'θα πάρουν', θα μπορούσε εύλογα η λέξη να νοηθεί αντί του 'θα προσφέρουν'. Στον καιρό, λοιπόν, των αδικιών, αυτών του λαού δηλαδή, αυτοί θα λάβουν, δηλαδή θα προσφέρουν ως θυσία και ως πνευματική ευωδία στον Θεό τις ίδιες τους τις ψυχές, πολιτευόμενοι βεβαίως ορθά, και έχοντας απολύτως έννομη ζωή, και έχοντας επιδείξει τη μέγιστη σπουδή στο να φρονούν και να πράττουν τα πρέποντα για τους ιερείς. Διότι ένας τέτοιος είναι ικανός να διασώσει λαούς που και με τον Θεό έχουν έρθει σε σύγκρουση, και τον νόμο έχουν αδικήσει. Αλλά εκείνοι που έχουν επιλεγεί γι' αυτό, λέει, κατρακύλησαν μαζί με τους άλλους. Γι' αυτόν τον λόγο δίκαια θα μείνουν αδρανή τα ιερά, θα πάψει το εκλεκτό και τίμιο γένος, και θα γίνει ο λαός όπως ο ιερέας. Διότι δεν θα υπάρχει πλέον καμία διαφορά ανάμεσα στον λαό και τον ιερέα.

Θα διαπίστωνες ότι είναι αληθινό αυτό που είπα, αν κατανοήσεις όσα έχουν νομοθετηθεί σχετικά με τη δαμάλα. «Και μίλησε», λέει, «ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών, λέγοντας: Αυτή είναι η διάταξη του νόμου, όσα πρόσταξε ο Κύριος λέγοντας: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ, και ας φέρουν σε σένα μια δαμάλα κόκκινη, άμωμη, η οποία δεν έχει πάνω της κανένα ψεγάδι, και στην οποία δεν έχει επιβληθεί ποτέ ζυγός. Και θα τη δώσεις στον Ελεάζαρ τον ιερέα, και θα την εξαγάγουν έξω από την παρεμβολή σε τόπο καθαρό, και θα τη σφάξουν ενώπιόν του. Και θα πάρει ο Ελεάζαρ από το αίμα της, και θα ραντίσει απέναντι από την πρόσοψη της σκηνής του μαρτυρίου, από το αίμα της επτά φορές. Και θα την κατακάψουν ενώπιόν του, και το δέρμα της, και τα κρέατα, και το αίμα της μαζί με την κοπριά θα κατακαούν.»

Αλλά αν και έγινε υπήκοος στον Πατέρα, και βρέθηκε μαζί με εμάς υπό τον νόμο οικονομικώς ως άνθρωπος, αν και ονομάστηκε δούλος, μη ατιμάζοντας τη σάρκα της σάρκας που προσέλαβε· ωστόσο ήταν και είναι και με αυτόν τον τρόπο ελεύθερος, διότι είναι και εκ φύσεως Θεός, και καθόλου δεν δένεται με τον ζυγό της δουλείας, παραμένοντας απολύτως απείρατος από αυτόν. Διότι έρχεται από άνωθεν, και βρίσκεται υπεράνω πάντων, έχοντας προέλθει από την ίδια την ελεύθερη ουσία του Θεού και Πατέρα. Για τον λόγο αυτόν είπε ότι πρέπει να προσφερθεί η δαμάλα, κόκκινη και άμωμη, και η οποία να μην έχει δοκιμάσει τους κόπους του ζυγού. Διότι εάν κένωσε τον εαυτό του ο Μονογενής και κατέρχεται εκουσίως λαμβάνοντας τη μορφή του δούλου, πώς ή από πού θα μπορούσε να είναι αμφίβολο ότι η συγκατάβαση αυτή θα προέρχεται πάντοτε από τα ύψη, και η κένωση από την πληρότητα; Και η κάθοδος, από την έμφυτη και προαιώνια ελευθερία, όπως ακριβώς εννοώ στη μορφή του δούλου.

Διότι, επειδή κάποιοι από τους Μανιχαίους και τους Μαρκιωνιστές ισχυρίζονται ότι αυτός δεν έχει γεννηθεί, γι' αυτό υπάρχει το: «θα γεννήσει και θα πουν, δεν γέννησε»· επειδή η Μαρία δεν γέννησε από σπέρμα ανδρός, και αυτοί, έχοντας κυριευθεί από μανία, λένε ψευδώς ότι εκείνη τον γέννησε από σπέρμα ανδρός. Γέννησε, λοιπόν, η δαμάλις αληθινά Θεό, αληθινά άνθρωπο. Και για το ότι η Παρθένος ονομάζεται δαμάλις και το λείψανό της ήταν μέσο καθαρισμού για τους μολυσμένους, άκου τον νόμο που λέει: «πάρε για τον εαυτό σου μία ερυθρά δαμάλιν», για να δείξει το εκλεκτό σκεύος της Μαρίας, εξαιτίας του πύρινου χαρακτήρα της θεότητας του Σωτήρος που χώρεσε μέσα στην Παρθένο· «διότι ο Θεός», λέει, «είναι πυρ καταναλίσκον». Και λέει ο νόμος: «δαμάλιν ερυθρά, επί του τραχήλου της οποίας δεν έχει τοποθετηθεί ζυγός», για να δείξει την παρθένο δαμάλιν, η οποία δεν γνώρισε τον ζυγό του γάμου με άνδρα. Αλλά προς τι να μακρηγορώ; Όπως πάλι είπε ο Ησαΐας εκ προσώπου του Κυρίου: «πάρε έναν μεγάλο τόμο νέου χαρτιού»· [χρησιμοποιεί τη λέξη] «τόμο», αφενός διότι η Παρθένος προερχόταν μεν από σπέρμα ανδρός, αφετέρου διότι είχε αποκοπεί από τη σαρκική μίξη με άνδρες και είχε διαχωριστεί από την κατά φύσιν συνήθεια των ανθρώπων.

Αφού ο Μωυσής νομοθέτησε αυτά, διδάσκει περαιτέρω τον τρόπο του ύδατος του ραντισμού, προστάζοντας να προσφερθεί ως ολοκαύτωμα «μία κόκκινη, άμωμη δάμαλη», και από τη στάχτη της να ριχθεί στο νερό με το οποίο έπρεπε να εξαγνίζονται όσοι είχαν μιανθεί από νεκρό. Το πού, όμως, πρέπει να προσφέρεται ως ολοκαύτωμα η δάμαλη, και πού πρέπει η λεχώνα να προσφέρει τις θυσίες, και πού πρέπει να εκτελούνται τα υπόλοιπα νομικά παραγγέλματα, ότι δηλαδή δεν επιτρέπεται να γίνονται αδιακρίτως σε κάθε τόπο, αλλά μόνο σε έναν, αυτόν που ο ίδιος καθορίζει, είναι φανερό από όσα νομοθετεί λέγοντας: «Και θα είναι ο τόπος που θα εκλέξει ο Κύριος ο Θεός σας, για να επικαλείται το όνομά του σε αυτόν· εκεί θα φέρετε όλα όσα εγώ σας παραγγέλλω σήμερα». Και διευκρινίζει στη συνέχεια με ακρίβεια, προσθέτοντας: «Πρόσεχε τον εαυτό σου να μην προσφέρεις τα ολοκαυτώματά σου σε όποιον τόπο δεις, παρά μόνο στον τόπο που θα εκλέξει ο Κύριος ο Θεός σου σε μία από τις πόλεις σου· εκεί θα προσφέρεις τα ολοκαυτώματά σου και εκεί θα πράξεις όλα όσα εγώ παραγγέλλω σε εσάς σήμερα».

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.