Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 19:3

Θα διαπίστωνες ότι είναι αληθινό αυτό που είπα, αν κατανοήσεις όσα έχουν νομοθετηθεί σχετικά με τη δαμάλα. «Και μίλησε», λέει, «ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών, λέγοντας: Αυτή είναι η διάταξη του νόμου, όσα πρόσταξε ο Κύριος λέγοντας: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ, και ας φέρουν σε σένα μια δαμάλα κόκκινη, άμωμη, η οποία δεν έχει πάνω της κανένα ψεγάδι, και στην οποία δεν έχει επιβληθεί ποτέ ζυγός. Και θα τη δώσεις στον Ελεάζαρ τον ιερέα, και θα την εξαγάγουν έξω από την παρεμβολή σε τόπο καθαρό, και θα τη σφάξουν ενώπιόν του. Και θα πάρει ο Ελεάζαρ από το αίμα της, και θα ραντίσει απέναντι από την πρόσοψη της σκηνής του μαρτυρίου, από το αίμα της επτά φορές. Και θα την κατακάψουν ενώπιόν του, και το δέρμα της, και τα κρέατα, και το αίμα της μαζί με την κοπριά θα κατακαούν.»

Η μεν δαμάλα λοιπόν αναφέρεται λόγω της υποταγής και του ότι τέθηκε υπό τον νόμο ως καθοδηγητή. Κόκκινη δε, επειδή ο τρόπος της θείας οικονομίας πραγματοποιήθηκε με αίμα για εμάς και προς χάριν μας. Άμωμη δε, λόγω του αναμάρτητου, διότι δεν γνώρισε αμαρτία. Και χωρίς να έχει δοκιμάσει εργασία και ζυγό, λόγω της ελευθερίας Του ως προς τη θεότητα και επειδή του ήταν ξένη η δουλεία, παρόλο που έγινε όμοιος με εμάς και έλαβε μορφή δούλου. «Και θα δώσουν», λέει, «τη δαμάλα στον ιερέα Ελεάζαρ, θα την βγάλουν έξω από την παρεμβολή σε τόπο καθαρό, και θα τη σφάξουν μπροστά του». Ο δε ιερέας αποτελεί τύπο των ιερών και αγιασμένων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν χριστεί με το Άγιο Πνεύμα. Επειδή ακριβώς και σε εμάς που έχουμε πιστέψει έχει ειπωθεί κάπου μέσω της φωνής του αγίου: «Εσείς δε είστε γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο». Σε εμάς λοιπόν τους ιερούς, στο εκλεκτό γένος και στο άγιο έθνος, δόθηκε ο Χριστός από τον Θεό και Πατέρα, ως αγιασμός και απολύτρωση, ως σοφία και δικαιοσύνη, ως Σωτήρας και Λυτρωτής, και όπως γράφει ο θεσπέσιος Παύλος, «έπαθε έξω από την πύλη». Εκεί δήλωσε ότι πρέπει να πάμε και εμείς, φέροντας τον ονειδισμό Του, δηλαδή τον δικό μας σταυρό.

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Το ότι η δαμάλα θυσιάζεται «έξω από την παρεμβολή» στην έρημο, νοείται με δύο τρόπους: είτε ότι, επειδή οι ψυχές ήταν έρημες και δεν είχαν μέσα τους φωνή Θεού ούτε οδό, αλλά ήταν γεμάτες από φοβερά αγκάθια, έπαθε ο Κύριος για να τις καθαρίσει και να τους φέρει την ειρήνη· είτε ότι πρέπει οι ψυχές, οι οποίες εξέρχονται από τις πατρίδες, από τη συγγένεια και από τη φοβερή συντροφιά των πονηρών πνευμάτων του σκότους, μέσα στις οποίες διέτριβαν και ζούσαν, να εξέλθουν μέσω της δυνάμεως του Κυρίου και να αναχωρήσουν προς την καθαρή γη της ζωής, όπου δεν υπάρχουν φωνές της κακίας, ούτε θόρυβος των πονηρών πνευμάτων, ούτε πλήθος ακάθαρτων δαιμόνων. Και η δαμάλα ήταν απειρόζυγη, διότι ο Κύριος δεν βάσταξε ζυγό αμαρτίας και δουλείας, αλλά πέθανε για εμάς· μπορούμε δε και εμείς να υπερισχύσουμε, ακολουθώντας την οδό του Κυρίου.