Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 19:8

Και θα λάβει ο ιερέας κέδρινο ξύλο, και ύσσωπο, και κόκκινο νήμα, και θα τα ρίξουν στο μέσο της φωτιάς όπου καίγεται η δαμάλα. Και θα πλύνει ο ιερέας τα ενδύματά του, και θα λούσει το σώμα του με νερό, και μετά από αυτά θα εισέλθει ο ιερέας στην παρεμβολή, και θα παραμείνει ακάθαρτος ο ιερέας μέχρι το εσπέρας.

«Και εκείνος που την κατακαίει θα πλύνει τα ενδύματά του, θα λούσει το σώμα του με νερό και θα παραμείνει ακάθαρτος μέχρι το βράδυ. Έπειτα, ένας καθαρός άνθρωπος θα συγκεντρώσει τη στάχτη της δαμάλεως». Και στη συνέχεια λέει: «Και θα είναι αιώνιος νόμος για τους υιούς του Ισραήλ και για τους προσήλυτους που παρεπιδημούν ανάμεσά σας». Σε αυτά προσθέτει ο νομοθέτης ότι το να αγγίξει κανείς έναν νεκρό, μολύνει και καθιστά βέβηλους ορισμένους. Και θα παραμείνει ακάθαρτος όποιος το πάθει αυτό για επτά ολόκληρες ημέρες. Θα εξαγνιστεί δε ραντιζόμενος κατά την τρίτη, καθώς βεβαίως και κατά την έβδομη ημέρα, με τη στάχτη της δαμάλεως αναμεμειγμένη με νερό. Εάν όμως δεν το πράξει αυτό, λέει, θα διατηρήσει την ακαθαρσία του άπλυτη. Θα υποστεί δε και τιμωρία, διότι μόλυνε τη σκηνή του Κυρίου. Θα εξολοθρευτεί, λέει, η ψυχή του από τον Ισραήλ, διότι δεν ραντίστηκε επάνω του το νερό του ραντισμού. Εάν δε συμβεί να πεθάνει κάποιος μέσα σε σπίτι, λέει, τότε ας αποδοθεί η κατηγορία της ακαθαρσίας και στο ίδιο το σπίτι και σε όλα όσα βρίσκονται μέσα σε αυτό, δηλαδή στα σκεύη. Και εάν κάποια από τα αγγεία βρίσκονται χωρίς κάλυμμα, ας είναι και αυτά μολυσμένα. Εξίσου βέβηλος, λέει, είναι και εκείνος που άγγιξε στην ύπαιθρο τυχόν κάποιον θανάσιμα τραυματισμένο, ή οστό νεκρού, ή μνήμα. Με τι λοιπόν έχει προστάξει να καθαρίζονται τέτοιου είδους μολυσμοί; Θα το εξηγήσουμε, αναπτύσσοντας επιδέξια την ασάφεια του Γράμματος με τους κατάλληλους συλλογισμούς.

Περί της πυρρής δαμάλεως. Αυτός που κατακαίει τη δαμάλι και αναμειγνύει στη στάχτη το ξύλο του κέδρου, καθώς βέβαια και αυτός που συλλέγει τη στάχτη, είναι ακάθαρτοι, λέει, μέχρι το βράδυ, αν και έχουν καθαρίσει τα ενδύματά τους και είναι καθαροί. Με αυτό ο νόμος υποδηλώνει την ασθένεια της ανθρώπινης φύσης, και ότι, αν ερευνούνταν με ακρίβεια τα δικά μας, κανείς από όσους έχουν ταχθεί στη λειτουργία δεν είναι εντελώς καθαρός. Διότι κανείς δεν είναι άξιος να αγγίξει τα μυστήρια του Σωτήρος μας· και επομένως, αν συγκρίνονταν τα δικά μας καθαρά έργα με την καθαρότητα του Χριστού, είναι ακάθαρτα και μολυσμένα, ενώπιον του οποίου ούτε τα άστρα δεν είναι καθαρά, σύμφωνα με εκείνον που το είπε. Φυλασσόταν δε το ύδωρ του αγνισμού έξω από την παρεμβολή, για να δηλώσει ότι η εν Χριστώ κάθαρση βρίσκεται έξω από τη Συναγωγή των Ιουδαίων. Διότι έχει αποχωρήσει από αυτήν η εξαγνιστική χάρη. «Ιδού γάρ», λέει, «αφήνεται ο οίκος σας έρημος». Και η νέκρωση μεν του σώματος είναι σύμβολο φθοράς και ακαθαρσίας. Ο δε ραντισμός του ύδατος είναι τύπος του αγίου βαπτίσματος. Και ραντίζονταν την τρίτη και την έβδομη ημέρα. Διότι το βάπτισμα εμπεριέχει την πίστη τόσο στην κατά την τρίτη ημέρα ανάσταση του Σωτήρος, όσο και στην κατά τη συντέλεια του έβδομου αιώνα παρουσία του, κατά την οποία κρίνοντας, θα αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. Και αν ένας οίκος μολυνθεί, λέει, επειδή κάποιος πέθανε μέσα σε αυτόν, ακάθαρτοι είναι εκείνοι που εισέρχονται σε αυτόν.

Και κάθε ανοικτό σκεύος, όσα δεν είναι δεμένα με κάλυμμα, θα είναι ακάθαρτα. Και όποιος αγγίξει στην ύπαιθρο άνθρωπο τραυματισμένο από ρομφαία, ή νεκρό, ή ανθρώπινο οστό, ή μνήμα, θα είναι ακάθαρτος για επτά ημέρες. Και για τον ακάθαρτο θα πάρουν από τη στάχτη της θυσίας του εξαγνισμού που έχει κατακαεί, και θα τη ρίξουν σε ένα σκεύος, και θα πάρουν ύσσωπο· και ένας καθαρός άνδρας θα τον βουτήξει, και θα ραντίσει τον οίκο, τα σκεύη και τις ψυχές, όσες βρίσκονται εκεί, καθώς και αυτόν που άγγιξε το ανθρώπινο οστό ή τον τραυματία ή τον νεκρό ή το μνήμα. Και ο καθαρός θα ραντίσει τον ακάθαρτο κατά την τρίτη και κατά την έβδομη ημέρα, και ύστερα θα πλύνει τα ενδύματά του, και θα λούσει το σώμα του με νερό, και θα παραμείνει ακάθαρτος έως το εσπέρας. Και εάν κάποιος άνθρωπος μιανθεί και δεν εξαγνιστεί, η ψυχή εκείνη θα εξολοθρευτεί από τη συναγωγή, διότι δεν ραντίστηκε με το νερό του ραντισμού. Και αυτό θα είναι για εσάς αιώνιος νόμος».

Διατάσσονται να κατασκευάσουν κρόσσια στις άκρες των ενδυμάτων τους. Ακολουθούν τα σχετικά με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών: η επανάστασή τους και η τιμωρία που υπέστησαν. Ο υπόλοιπος λαός όμως, μολονότι συνέβησαν αυτά, δεν συνετίστηκε, αλλά επαναστάτησε πάλι εναντίον του Μωυσή, και πεθαίνουν δεκατέσσερις χιλιάδες επτακόσιοι. Τότε άνθισε η ράβδος του Ααρών. Αναφέρει και διατάσσει όσα πρέπει να λαμβάνουν οι Λευίτες και ο μέγας ιερέας. Και νομοθετεί περί της στάχτης της δαμάλεως, από την οποία παρασκευαζόταν το ύδωρ του ραντισμού. Η δάμαλις δε αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ότι αποτελεί τύπο του πάθους του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.