Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 21:6

Είναι βέβαια ολοφάνερο σε όλους, έστω κι αν κάποιος ίσως δεν το λέει· εξάλλου, θα μπορούσε κανείς να διακρίνει τη δύναμη του μυστηρίου και μέσα στις παλαιότερες Γραφές. Στο βιβλίο των Αριθμών αναφέρονται τα εξής: «Και αφού αναχώρησαν από το όρος Ωρ, πήραν τον δρόμο προς την Ερυθρά θάλασσα για να παρακάμψουν τη γη της Εδώμ· και ο λαός έχασε την υπομονή του στον δρόμο. Και παραπονιόταν ο λαός εναντίον του Θεού και εναντίον του Μωυσή λέγοντας: Γιατί μας βγάλατε από την Αίγυπτο, για να μας θανατώσετε στην έρημο; Διότι δεν υπάρχει ούτε ψωμί, ούτε νερό. Η δε ψυχή μας αηδίασε αυτό το ανούσιο ψωμί. Και έστειλε ο Κύριος στον λαό τα θανατηφόρα φίδια, τα οποία δάγκωναν τον λαό. Και πέθανε πολύς λαός από τους υιούς του Ισραήλ. Και αφού προσήλθε ο λαός στον Μωυσή, έλεγε: Αμαρτήσαμε, διότι μιλήσαμε εναντίον του Κυρίου και εναντίον σου. Προσευχήσου λοιπόν στον Κύριο να απομακρύνει από εμάς τα φίδια. Και προσευχήθηκε ο Μωυσής για τον λαό. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Κατασκεύασε ένα φίδι και τοποθέτησέ το πάνω σε έναν ιστό. Και θα συμβεί το εξής: εάν ένα φίδι δαγκώσει κάποιον άνθρωπο, κάθε δαγκωμένος που θα το βλέπει, θα ζήσει. Και κατασκεύασε ο Μωυσής ένα χάλκινο φίδι, και το έστησε πάνω σε έναν ιστό. Και συνέβαινε, όταν ένα φίδι δάγκωνε άνθρωπο και εκείνος κοίταζε το χάλκινο φίδι, να διατηρείται στη ζωή». Διότι αυτοί υπηρετούσαν ως δούλοι στην Αίγυπτο, και ενώ ήταν καταπιεσμένοι από ανυπόφορη δουλεία, λυτρώθηκαν από τον Θεό, χάρη στα πολλά και αξιοθαύμαστα σημεία που συντελέστηκαν εκεί.

Διότι το μεν νερό μεταβαλλόταν σε αίμα, ενώ βάτραχοι και σκνίπες, αλλά και κυνόμυγες, και επιδρομές χαλαζιού σχεδόν εκστράτευαν εναντίον της γης των Αιγυπτίων· τιμωρούνταν δε και με σκοτάδι, και ο θάνατος των πρωτοτόκων βασάνιζε αφόρητα εκείνους που είχαν επιλέξει την καταδυνάστευση, ενώ ο Θεός παραδόξως διέσωζε τους απογόνους του Ισραήλ. Έπειτα, περνώντας μέσα από τη θάλασσα σαν να βάδιζαν σε ξηρά, έβλεπαν τους Αιγυπτίους να έχουν αφανιστεί άθλια. Δέχονταν άρτο από τον ουρανό, καθώς ο Θεός έστελνε σε αυτούς το μάννα. Τους ακολουθούσε δε ο Χριστός, που νοείται ως η πέτρα, και απροσδόκητα ελεούσε με πηγές νερών αυτούς που διψούσαν. Διότι το Θείο είναι παντοδύναμο, και προσφέρει άφθονα τα αναγκαία για τη ζωή σε όσους έχουν αφιερωθεί σε Αυτό. Αλλά αυτοί που απόλαυσαν τόσο εξαίρετα αγαθά, υποκύπτουν σε μικρές δοκιμασίες. Επειδή είναι αμνήμονες των όσων έλαβαν από τον Θεό, και ελάχιστα σταθεροί στην πίστη προς Αυτόν, αλλά θρασείς και ευμετάβολοι και έτοιμοι για μικροψυχία, αγνοώντας παράλογα εκείνα με τα οποία τιμήθηκαν. Διότι αποκαλούν κενό τον άρτο από τον ουρανό, και παραπονούνταν για την έλλειψη των υδάτων· αν και είχαν μάθει ότι τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο για τη θεία και άρρητη φύση, η οποία έκανε την απότομη πέτρα για χάρη τους μητέρα ποτάμιων ναμάτων. Επειδή δε διατύπωσαν αδικαιολόγητη κατακραυγή εναντίον του Θεού, τιμωρούνταν με τα δαγκώματα των όφεων.

Και κατά την ανάπαυση είπε: Επίστρεψε, Κύριε, στις χιλιάδες και τις μυριάδες του Ισραήλ. Και η νεφέλη τους σκέπαζε την ημέρα, όταν αναχωρούσαν από το στρατόπεδο. Και ο λαός γόγγυζε με κακία ενώπιον του Κυρίου. Και ο Κύριος το άκουσε, και οργίστηκε με θυμό, και άναψε ανάμεσά τους φωτιά από τον Κύριο, η οποία κατέφαγε ένα μέρος του στρατοπέδου, και ο λαός κραύγασε προς τον Μωυσή. Και ο Μωυσής προσευχήθηκε στον Κύριο, και η φωτιά κόπασε. Και το όνομα του τόπου εκείνου ονομάστηκε Εμπυρισμός, επειδή άναψε ανάμεσά τους φωτιά από τον Κύριο.» Και μετά από αυτό πάλι: «Και αφού αναχώρησαν από το όρος Ωρ και πήραν τον δρόμο προς την Ερυθρά Θάλασσα, περικύκλωσαν τη γη Εδώμ. Και ο λαός ολιγοψύχησε καθ' οδόν. Και ο λαός καταλαλούσε εναντίον του Θεού και εναντίον του Μωυσή, λέγοντας: Γιατί μας βγάλατε από τη γη της Αιγύπτου, για να μας σκοτώσετε στην έρημο; Επειδή δεν υπάρχει ούτε άρτος ούτε νερό, και η ψυχή μας αηδίασε αυτόν τον κούφιο άρτο. Και ο Κύριος έστειλε στον λαό τα θανατηφόρα φίδια, τα οποία δάγκωναν τον λαό, και πέθανε πολύς λαός από τους υιούς του Ισραήλ.» Βλέπεις, λοιπόν, ότι με φωτιά και με φίδια καταστράφηκε ο λαός που ψιθύριζε και γόγγυζε.

Διότι άλλοι μεν αναχωρούν από το όρος του Κυρίου, ενώ η κιβωτός προπορεύεται αυτών και αναζητά εκ των προτέρων τόπο αναπαύσεως· και ενώ ο Μωυσής προσεύχεται και μεσιτεύει, και μάλιστα ενώ η νεφέλη τους επισκιάζει, άλλοι δε, αποκαλώντας κενό τον άρτον εξ ουρανού, καταφέρονταν με σφοδρότατη κατακραυγή εναντίον του Θεού και του Μωυσή. Εξαιτίας αυτού, οι μεν έγιναν αναγκαστικά βορά του πυρός, οι δε εξολοθρεύτηκαν αμέσως από τα δαγκώματα φαρμακερών φιδιών. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και ποια μπορεί να είναι πάλι η βαθύτερη σημασία και στα δύο; Και τι είναι το όρος του Κυρίου; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Όρος του Κυρίου νομίζω πως ονομάζει το Σινά, στο οποίο κατέβηκε με τη μορφή πυρός ο Δημιουργός των πάντων, και εμφανίστηκε σε όλο τον λαό, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και εξήγγειλε τους νόμους για όσα έπρεπε να πράξουν· «Διότι εκεί έθεσε για τους υιούς του Ισραήλ προστάγματα και κρίσεις». Αλλά και παλαιότερα ο Χριστός ήταν εκείνος που τα νομοθετούσε. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, ονομάζει δικούς του λόγους τους νόμους που δόθηκαν μέσω του Μωυσή. Διότι είπε: «Αλήθεια σας λέω, έως ότου παρέλθει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα ιώτα ή μία κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, μέχρι να εκπληρωθούν όλα. Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, οι δικοί μου λόγοι όμως δεν πρόκειται να παρέλθουν». Εμπρός λοιπόν, αφήνοντας την παχύτητα της ιστορίας, ας εξετάσουμε προσεκτικά τη λεπτότητα των πνευματικών εννοιών.

Εκείνοι, λοιπόν, που εξαιτίας της αμαρτίας έχουν αθετήσει ολόκληρη την οικονομία που νοείται εν Χριστώ, θα γίνουν τροφή του πυρός. Ο γογγυσμός δε, όπως φαίνεται, φανερώνει την αποστασία και την απροθυμία τους να αποδεχθούν τη σωτηρία που προέρχεται από Αυτόν, παρόλο που έχουν γευτεί τη χάρη και έχουν την εμπειρία των παρελθόντων ως ασφαλές ενέχυρο για τα μέλλοντα. ΚΥΡΙΛΛΟΣ. Έτσι λέω· επειδή μικροψύχησαν και άλλοι, έκαναν την ίδια κατακραυγή και καταλαλούσαν κρυφά εναντίον του Θεού και του Μωυσή, αποκαλώντας το μάννα που προήλθε από τον ουρανό άρτο κενό. Αλλά εξολοθρεύτηκαν από τα φίδια. Διότι εκείνοι που με την αχαριστία τους ατιμάζουν τον Σωτήρα και Λυτρωτή των πάντων, και θεωρούν τη χάρη της ελευθερίας ως μηδαμινή, και επιπροσθέτως διασύρουν ως άχρηστο τον ζωοποιό Λόγο Του και τη δωρεά του Πνεύματος, θα περιπέσουν στα δαγκώματα του μιαιφόνου δράκοντα.

Και ο λαός γόγγυζε και έλεγε πονηρά λόγια ενώπιον του Κυρίου. Και άναψε ανάμεσά τους φωτιά από τον Κύριο, και κατέφαγε ένα μέρος της παρεμβολής. Διότι αυτούς που βλασφημούν ενώπιον του Χριστού και τον αποστρέφονται, τους κατατρώγει το πυρ της γεέννης. Ανέφερε δε «μέρος», διότι πολλοί από αυτούς, αφού μετανοήσουν, θα εξαιρεθούν από την κόλαση. Και σε άλλον πάλι καιρό, όταν γόγγυζαν κατά του Θεού και αποκαλούσαν το μάννα κούφιο άρτο, θανατώνονταν από τα δαγκώματα των φιδιών. Διότι εκείνοι που με την αχαριστία τους ατιμάζουν τον ευεργέτη Θεό, περιπίπτουν στα δαγκώματα του νοητού δράκοντα. Ο Θεός πρόσταξε τον Μωυσή να κατασκευάσει δύο σφυρήλατες ασημένιες σάλπιγγες, για να συγκαλεί τη συναγωγή και να μετακινεί τις παρεμβολές· και όταν έπρεπε να συγκεντρωθούν προς αυτόν μόνο οι ηγέτες του λαού, σάλπιζαν με τη μία, ενώ όταν επρόκειτο για τον λαό, με τις δύο. Για δε τις μετακινήσεις των παρεμβολών, όρισε τέσσερα είδη σημάτων μέσω αυτών των σαλπίγγων. Οι σάλπιγγες λοιπόν είναι δύο, διότι διττός είναι ο λόγος της εκκλησιαστικής διδασκαλίας, αφενός ρυθμίζοντας τον βίο, αφετέρου επιμελούμενος τα δόγματα. Είναι δε και οι δύο σφυρήλατες και ασημένιες, λόγω του εύηχου, του λαμπρού και του αψεγάδιαστου και του ενός και του άλλου λόγου. Και τους μεν ηγέτες τους συγκαλούσε η μία σάλπιγγα. Διότι υπάρχει ανάγκη από διορθωτικό λόγο και για τους καθοδηγητές· επειδή είναι άνθρωποι, χρειάζονται όμως λίγο· «Δώσε, λέει, αφορμή στον σοφό, και θα γίνει σοφότερος». Τον δε λαό τον συγκαλούσαν οι δύο.

Εκείνος δε, όπως ακριβώς ένας ιατρός που με την τέχνη του στέκεται απέναντι στην πάθηση που κάθε φορά επικρατεί, δεν επιτρέπει στη νόσο να τους καταδυναστεύει μέχρι θανάτου. Διότι στους μεν η επιθυμία για τα άτοπα γεννούσε τα φίδια, και το δάγκωμά τους μετέφερε το θανατηφόρο δηλητήριο σε όσους πληγώθηκαν από το δάγκωμα, ο μέγας όμως νομοθέτης, με τη μορφή ενός φιδιού, εξουδετέρωσε τη δύναμη των αληθινών θηρίων.

Και ο καθολικός όφις, λέει, αυτός είναι ο σοφός λόγος της Εύας. Αυτό, λέει, είναι το μυστήριο της Εδέμ, αυτός είναι ο ποταμός που εκπορεύεται από την Εδέμ, αυτό είναι το σημείο που τέθηκε στον Κάιν, ώστε καθένας που τον βρίσκει να μην τον σκοτώσει. Αυτός, λέει, είναι ο Κάιν του οποίου τη θυσία δεν δέχθηκε ο θεός αυτού του κόσμου, αλλά προσδέχθηκε την αιματοβαμμένη του Άβελ· διότι στα αίματα, λέει, χαίρεται ο δεσπότης αυτού του κόσμου. Αυτός είναι, λέει, εκείνος που στις έσχατες ημέρες φάνηκε με ανθρώπινη μορφή στα χρόνια του Ηρώδη, ο οποίος έγινε κατά την εικόνα του Ιωσήφ που πουλήθηκε από τα χέρια των αδελφών του, του οποίου και μόνο το ένδυμα ήταν ποικιλόχρωμο. Αυτός είναι, λέει, ο οποίος έγινε κατά την εικόνα του Ησαύ, του οποίου η στολή ευλογήθηκε ακόμη και όταν ο ίδιος ήταν απών· ο οποίος δεν δέχθηκε, λέει, την τυφλή ευλογία, αλλά πλούτισε από έξω, χωρίς να λάβει τίποτα από αυτόν που μειωνόταν η όρασή του· του οποίου το πρόσωπο είδε ο Ιακώβ «όπως θα έβλεπε άνθρωπος πρόσωπο Θεού». Γι' αυτόν, λέει, έχει γραφτεί: «όπως ο Νεβρώδ, γίγαντας κυνηγός ενώπιον του Κυρίου». Υπάρχουν δε, λέει, πολλοί που τον μιμούνται αντιθέτως, τόσοι όσοι ήταν οι όφεις στην έρημο που δάγκωναν τους υιούς του Ισραήλ, από τους οποίους έσωσε αυτούς που δαγκώνονταν εκείνος ο τέλειος όφις, τον οποίο έστησε ο Μωυσής. Αυτό είναι, λέει, εκείνο που έχει ειπωθεί: «και όπως ακριβώς ύψωσε ο Μωυσής τον όφι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου».

Πολλοί τόλμησαν να πράξουν τα έργα των Ισραηλιτών, αλλά δεν τους έφαγαν τα φίδια· διότι τους αναμένει ο ατελεύτητος σκώληκας. Πολλοί τόλμησαν τα έργα του Γιεζί, αλλά δεν προσβλήθηκαν από λέπρα· διότι τους αναμένει, αντί για τη λέπρα, το να διχοτομηθούν και να καταταχθούν μαζί με τους υποκριτές. Πολλοί και ορκίστηκαν και επιορκησαν· και αν ακόμη διέφυγαν την τιμωρία, ας μην εφησυχάζουμε· διότι τους αναμένει ο βρυγμός των οδόντων. Αλλά ίσως και σε αυτήν τη ζωή να τιμωρηθούν και να μην ξεφύγουν, έστω και αν αυτό δεν γίνει αμέσως, αλλά με αφορμή άλλα αμαρτήματα, ώστε η τιμωρία να είναι βαρύτερη· επειδή και εμείς πολλές φορές, λαμβάνοντας αφορμή από μικρά σφάλματα, εξαντλούμε όλη μας την αυστηρότητα και για τα μεγαλύτερα.

Έρχεται δε ο καιρός που τα πράγματα γίνονται φανερά, και η σκιά υποχωρεί, και τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τα γραφόμενα. Βγήκαν κάποτε φίδια στην έρημο και δάγκωναν τους ανθρώπους· και ο Μωυσής κατασκεύασε ένα χάλκινο φίδι και το ύψωσε σε σταυρό, και πρόσταξε καθέναν που δαγκωνόταν να το πλησιάζει και να βρίσκει θεραπεία· αυτό το προοικονόμησε ο Θεός ως τύπο, ώστε, όταν έλθει η αλήθεια, η σκιά να απομακρυνθεί και ο τύπος να φανερώσει την αλήθεια. Το ότι δε αυτό που γινόταν ήταν τύπος της αλήθειας, το διατύπωνε έτσι ο Μωυσής: Αυτό δεν είναι η αλήθεια· είναι τύπος· η αλήθεια πρόκειται να έλθει.

Την χτύπησε ο Μωυσής λέγοντας: «Μήπως από την πέτρα αυτή θα σας βγάλουμε νερό;» Και βγήκε νερό. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Επειδή δεν με πιστέψατε, ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών του Ισραήλ, γι' αυτόν τον λόγο δεν θα εισαγάγετε εσείς τη συναγωγή αυτή στη γη που τους έδωσα». Αποστέλλει πρέσβεις ο Μωυσής προς τον βασιλιά του Εδώμ, για να τους επιτρέψει τη διέλευση· εκείνος όμως δεν το επέτρεψε, και οι υιοί του Ισραήλ απομακρύνθηκαν από αυτόν. Όταν δε ήλθαν στο όρος Ωρ, κατόπιν προσταγής του Θεού, ο Μωυσής, αφού πήρε τον Ααρών και τον Ελεάζαρ, τον γιο του, τους ανέβασε στο όρος· και έντυσε τον Ελεάζαρ με τα ενδύματά του [του Ααρών]. Ο δε Ααρών πέθανε στο όρος. Και τον έκλαψε ο λαός για τριάντα ημέρες. Κατέλαβαν τον Χαναναίο και τον αναθεμάτισαν. Όταν έφτασαν στην Ερυθρά Θάλασσα, περικύκλωναν τη γη του Εδώμ, και ολιγοψύχησαν και γόγγυζαν κατά του Μωυσή· και έστειλε ο Θεός εναντίον τους θανατηφόρους όφεις. Και προσευχήθηκε ο Μωυσής· και κατασκεύασε έναν χάλκινο όφι, καθώς είχε προσταχθεί από τον Θεό. Και όποιος δαγκωνόταν, όταν έστρεφε το βλέμμα του προς τον όφι, έμενε ζωντανός. Για τον όφι αυτόν έχει γραφτεί στο Ευαγγέλιο: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε τον όφι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου». Αποστέλλει πρέσβεις ο Μωυσής προς τον βασιλιά των Αμορραίων, τον Σηών. Αυτός δε ο Σηών, έχοντας πολεμήσει πρωτύτερα τον βασιλιά του Μωάβ, είχε πάρει τη γη του.

Και αυτά που αναλύονται ως φυσική θεωρία στον Τίμαιο του Πλάτωνα σχετικά με τον Υιό του Θεού, όταν λέει, «Τον τοποθέτησε στο σύμπαν σε σχήμα χι», τα είπε παρομοίως επειδή τα πήρε από τον Μωυσή. Διότι στα συγγράμματα του Μωυσή έχει καταγραφεί ότι, τον καιρό που οι Ισραηλίτες βγήκαν από την Αίγυπτο και βρίσκονταν στην έρημο, τους συνάντησαν ιοβόλα θηρία, έχιδνες και ασπίδες και κάθε είδους φίδια, που θανάτωναν τον λαό. Και με την έμπνευση και την ενέργεια που προήλθε από τον Θεό, ο Μωυσής πήρε χαλκό, κατασκεύασε έναν τύπο σταυρού, τον έστησε στην αγία σκηνή και είπε στον λαό: «Εάν προσηλώνετε το βλέμμα σας σε αυτόν τον τύπο και πιστεύετε σε αυτόν, θα σωθείτε». Και αφού έγινε αυτό, τα μεν φίδια πέθαναν, ο δε λαός απέφυγε τον θάνατο. Διαβάζοντας λοιπόν ο Πλάτωνας αυτά που είχαν παραδοθεί με αυτόν τον τρόπο, και επειδή δεν γνώριζε με ακρίβεια ούτε κατανόησε ότι επρόκειτο για τύπο σταυρού, αλλά νομίζοντας ότι ήταν τοποθέτηση σε σχήμα χι (χιασμός), είπε ότι η δύναμη που έρχεται μετά τον πρώτο Θεό έχει τοποθετηθεί χιαστί μέσα στο σύμπαν. Και το ότι μίλησε για ένα τρίτο στοιχείο, συνέβη επειδή, όπως προείπαμε, διάβασε τα λόγια του Μωυσή ότι «πάνω από τα ύδατα φερόταν το Πνεύμα του Θεού». Διότι παραχωρεί τη δεύτερη θέση στον Λόγο του Θεού, ο οποίος είπε ότι τοποθετήθηκε χιαστί στο σύμπαν, και την τρίτη θέση στο πνεύμα για το οποίο ελέχθη ότι φερόταν πάνω από το νερό, λέγοντας: «Τα δε τρίτα γύρω από τον τρίτο». Ακούστε, επίσης, πώς το προφητικό Πνεύμα προανήγγειλε μέσω του Μωυσή ότι πρόκειται να επέλθει εκπύρωση.

Και εσείς, αν θέλετε να ομολογήσετε την αλήθεια, (θα παραδεχτείτε) ότι είμαστε πιο πιστοί προς τον Θεό, εμείς που κληθήκαμε από τον Θεό μέσω του περιφρονημένου και γεμάτου ονειδισμού μυστηρίου του σταυρού, στους οποίους, εξαιτίας της ομολογίας, της υπακοής και της ευσέβειας, έχουν επιβληθεί τιμωρίες μέχρι θανάτου από τα δαιμόνια και τη στρατιά του διαβόλου, μέσω της υπηρεσίας που προσφέρατε εσείς σε αυτούς. Εμείς τα υπομένουμε όλα, ώστε ούτε με μια λέξη να μην αρνηθούμε τον Χριστό, μέσω του οποίου κληθήκαμε στη σωτηρία που έχει προετοιμαστεί από τον Πατέρα. Είμαστε πιο πιστοί από εσάς, οι οποίοι λυτρωθήκατε από την Αίγυπτο με υψηλό βραχίονα και με την επίσκεψη μεγάλης δόξας, όταν η θάλασσα σχίστηκε για εσάς και έγινε ξηρός δρόμος, στην οποία (ο Θεός) θανάτωσε όσους σας καταδίωκαν με πάρα πολλή δύναμη και ένδοξα άρματα, κατακλύζοντάς τους με τη θάλασσα που είχε γίνει δρόμος για εσάς· για τους οποίους έλαμπε και στύλος φωτός, ώστε, σε αντίθεση με κάθε άλλον λαό στον κόσμο, να μπορείτε να χρησιμοποιείτε ένα δικό σας, αστείρευτο και αβασίλευτο φως· για τους οποίους έβρεξε ως τροφή άρτο που ταιριάζει σε ουράνιους αγγέλους, το μάννα, για να μην έχετε την ανάγκη ούτε να αναζητάτε την παρασκευή ψωμιού· και το νερό στη Μερρά έγινε γλυκό· και δόθηκε σημείο Εκείνου που επρόκειτο να σταυρωθεί, όπως προείπα, ακόμη και για τα φίδια που σας δάγκωναν (καθώς ο Θεός προλάμβανε πάντοτε να σας χαρίζει τα μυστήρια πριν από τον κατάλληλο καιρό τους, προς τον Οποίο αποδεικνύεστε ότι είστε πάντοτε αχάριστοι), καθώς και μέσω του τύπου της έκτασης των χεριών του Μωυσή και εκείνου που έλαβε το όνομα Ιησούς, όταν πολεμούσαν τον Αμαλήκ, για τον οποίο ο Θεός έδωσε εντολή να καταγραφεί το γεγονός, λέγοντας να μεταδοθεί στα αυτιά σας και το όνομα του Ιησού, τονίζοντας ότι αυτός είναι που πρόκειται να εξαλείψει από την περιοχή κάτω από τον ουρανό τη μνήμη του Αμαλήκ.

Διότι τον είχε εγκαταλείψει η θεία δύναμη που συμπολεμούσε μαζί του. Αυτός (ο λαός), ενώ ευαρεστούσε τον Θεό, μέσω του Μωυσή ξέφυγε από τα φοβερά και βαριά χέρια των Αιγυπτίων· και όχι μόνο αυτό, αλλά και η αγριεμένη θάλασσα γι' αυτούς μεν είχε μετατραπεί παραδόξως σε ίσιο δρόμο, ενώ αιώνιος τάφος ανοιγόταν για τους Αιγύπτιους που τους καταδίωκαν, προκαλώντας θαυματουργικά τον όλεθρο στα ίδια τα άλογα, στα άρματα, στον ίδιο τον Φαραώ. Εξαιτίας αυτών ο αγαπημένος από τον Θεό λαός ευφράνθηκε και αγαλλίασε και με χαρά έψαλε την εξόδια ωδή στον αρχιστράτηγο και νικητή Θεό. Αλλά πάλι αυτοί, όταν παρασύρθηκαν και κυριεύτηκαν από γογγυσμό και χωρίς την προσταγή του Θεού ετοιμάστηκαν για πόλεμο και παρασύρθηκαν να θέσουν την εμπιστοσύνη στη δύναμη των χεριών τους πάνω από το θείο πρόσταγμα, καταπολεμήθηκαν με σφοδρότητα και ηττήθηκαν, αυξάνοντας με το δικό τους παράπτωμα την ισχύ των αντιπάλων και εξυψώνοντας τη δόξα τους. Όταν όμως πάλι καθοδηγούνταν από τον νόμο του Θεού και πειθαρχούσαν στα λόγια του Μωυσή, κυρίευσαν πολλές πόλεις των εχθρών, αιχμαλώτισαν πολλούς ανθρώπους, άρπαξαν πολλά λάφυρα και γέμισαν από πολλή ευφροσύνη και χαρά. Και θα παρέμενε σε αυτούς η ευφροσύνη και η τέρψη για τη νίκη, αν με την αχαριστία τους δεν έστρεφαν τα φίδια εναντίον τους· επειδή δεν υπήρχε κάποιο έθνος, το οποίο να εκτελέσει και να φανερώσει με το ξίφος τη δίκαιη αγανάκτηση του Θεού για την αχαριστία.