Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 22:7

Δεν είναι έτσι, λέει, η μαντεία σου, δεν είναι έτσι. Διότι προσκάλεσε ο Βαλάκ, ο υιός του Σεπφώρ, ο βασιλιάς του Μωάβ, τον Βαλαάμ τον μάντη, του οποίου τα μαντεία ήταν στα χέρια του, και του είπε: «Καταράσου για χάρη μου αυτόν τον λαό». Δεν ανταποκρίθηκαν, λοιπόν, έτσι τα μαντεία, αφού ο ίδιος ο Βαλαάμ αποκρίθηκε: «Τι να καταραστώ, αυτόν που δεν καταριέται ο Κύριος; Και τι να αναθεματίσω, αυτόν που δεν αναθεματίζει ο Θεός;». —Έπειτα προφητεύει ολολυγμό για τη Μωαβίτιδα: «Διότι θα ολολύξει», λέει, «ο Μωάβ· διότι μέσα στη Μωαβίτιδα όλοι θα ολολύξουν». Επειδή, λοιπόν, ο ολολυγμός είναι μια οδυνηρή κραυγή που, ως επί το πλείστον, βγαίνει από γυναίκες οι οποίες κατέχονται από βαρύτατο πένθος, καταδεικνύει και το οδυνηρό της πληγής και την αδυναμία εκείνων που πάσχουν, με το να λέει ότι «Θα ολολύξει ο Μωάβ».

Απόδειξη γι' αυτό είναι ότι με αυτό το όνομα ονομάζονται πολλά ακόμη και από τα κατώτερα όντα· μάλλον δε, η θεία Γραφή δεν αποφεύγει να χρησιμοποιήσει αυτή την ομωνυμία ούτε για τα εντελώς αταίριαστα πράγματα, όταν ονομάζει τα είδωλα με την προσωνυμία του Θεού. «Διότι οι θεοί», λέει, «που δεν δημιούργησαν τον ουρανό και τη γη, ας εξαλειφθούν και ας ριχτούν κάτω από τη γη». Και, «Όλοι οι θεοί των εθνών», λέει, «είναι δαιμόνια». Ακόμη και η εγγαστρίμυθος, η οποία με τις μαγγανείες της καλούσε για χάρη του Σαούλ τις ψυχές που εκείνος αναζητούσε, λέει ότι είδε θεούς. Αλλά και ο Βαλαάμ, που ήταν οιωνοσκόπος και μάντης και κρατούσε στα χέρια του τα μαντικά όργανα, καθώς λέει η Γραφή, και ο οποίος είχε επιτύχει να διδάσκεται από τους δαίμονες μέσω της περιέργειας της οιωνοσκοπίας, αναφέρεται από τη Γραφή ότι δεχόταν συμβουλές από τον Θεό. Μπορεί κανείς, συλλέγοντας πολλά τέτοια χωρία από τις θείες Γραφές, να τα παραθέσει για να αποδείξει ότι το όνομα αυτό δεν κατέχει καμία πρωτοκαθεδρία έναντι των υπόλοιπων θεοπρεπών προσωνυμιών, αφού, όπως ειπώθηκε, το βρίσκουμε να αποδίδεται ομωνύμως ακόμη και σε αταίριαστα πράγματα. Αντιθέτως, όσον αφορά το όνομα του «αγίου», του «άφθαρτου», του «ευθέος» και του «αγαθού», έχουμε διδαχθεί από τη Γραφή ότι πουθενά δεν αποδίδεται από κοινού σε πράγματα ακατάλληλα.

Διότι, εάν εξεταστούν και συγκριθούν τα ονόματα μεταξύ τους, βάσει της σημασίας που διακρίνεται στο καθένα, θα διαπιστωθεί ότι δεν υπολείπονται σε τίποτα από την προσηγορία του Θεού· απόδειξη δε τούτου είναι ότι με αυτό το όνομα ονομάζονται και πολλά από τα κατώτερα όντα, ή μάλλον, η Θεία Γραφή δεν φείδεται αυτής της ομωνυμίας ούτε καν προκειμένου περί αταίριαστων πραγμάτων, όταν αποκαλεί τα είδωλα με την προσηγορία του Θεού. Διότι «οι θεοί», λέγει, «οι οποίοι δεν δημιούργησαν τον ουρανό και τη γη, ας εξαλειφθούν και ας ριφθούν κάτω από τη γη»· και «όλοι», λέγει, «οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια». Ακόμη και η εγγαστρίμυθος, στις μαντείες της, όταν ανακαλούσε για χάρη του Σαούλ τις ψυχές που εκείνος επιζητούσε, λέγει ότι είδε θεούς. Αλλά και ο Βαλαάμ, ο οποίος ήταν οιωνοσκόπος και μάντης και κρατούσε στα χέρια του τα μαντεία (όπως λέγει η Γραφή), έχοντας κατορθώσει να δέχεται τη διδασκαλία των δαιμόνων μέσω της περιέργειάς του για τους οιωνούς, αναφέρεται από τη Γραφή ότι ελάμβανε συμβουλές από τον θεό. Και μπορεί κανείς να συλλέξει και να παραθέσει πολλά τέτοια χωρία από τις Θείες Γραφές, τα οποία καταδεικνύουν ότι αυτό το όνομα δεν υπερέχει καθόλου έναντι των υπολοίπων θεοπρεπών προσηγοριών, διότι (όπως ελέχθη) χρησιμοποιείται ομωνύμως από τη Γραφή ακόμη και για αταίριαστα πράγματα· αντιθέτως, για το όνομα του αγίου, του αφθάρτου, του ευθέος και του αγαθού, διδαχθήκαμε από τη Γραφή ότι πουθενά δεν αποδίδεται από κοινού σε πράγματα ανάξια.