Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 25:6

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

Καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ ἐλθὼν προσήγαγε τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ πρὸς τὴν Μαδιανῖτιν ἐναντίον Μωυσῆ καὶ ἐναντίον πάσης συναγωγῆς υἱῶν ᾿Ισραήλ, αὐτοὶ δὲ ἔκλαιον παρὰ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Μέγας Αθανάσιος Εἰς τὴν ὑπαπαντὴν τοῦ κυρίου
Ἄνθρωπος αἰσθητὸν μὲν ἐνδιαίτημα τὴν κάτω Ἱερουσαλὴμ κεκτημένος· νοητὸν δὲ τὴν ἄνω Ἱερουσαλὴμ τὴν μητρόπολιν, «ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός·» ἄνθρωπος ἀνθρώποις μὲν τῇ σαρκὶ συναναστρεφόμενος, ἀγγέλοις δὲ τῷ πνεύματι συμπολιτευόμενος· μᾶλλον δὲ καὶ τῶν ἀγγέλων ὁ Συμεὼν ὑπέρτερος· εἴπερ τὸν ἐκείνοις ἀθέατον, οὗτος ἰδεῖν κατηξίωται· καὶ οὐκ ἰδεῖν μόνον, ἀλλ᾽ ὃ τούτου μεῖζον ἦν καὶ παραδοξότερον, καὶ ἐναγκαλίσασθαι. «Καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος·» ἀπεδίδου γὰρ ἑκάστῳ τὸ κατ᾽ ἀξίαν· τῷ μὲν λόγῳ τὸ τὰ θεῖα καὶ ἐννοεῖν καὶ λογίζεσθαι· τὸ αἰχμαλωτίζειν πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ· τὸ μὴ ἐπανιστᾷν τὴν κτίσιν τῷ Κτίστῃ, κατὰ τοὺς ἄφρονας· τὸ μηδὲν ἔξω τῆς θείας εἶναι προνοίας ὑπολαμβάνειν· τὸ διὰ τῶν κτισμάτων ἀναλόγως τὸν Γενεσιουργὸν ἐννοεῖν· τῷ δὲ θυμῷ τὴν κατὰ τοῦ ὄφεως αὐστηρίαν, τὸ κατὰ τῆς ἁμαρτίας ἀπότομον· τὸ κατὰ τῶν ἀσεβούντων ἀσυμπαθὲς καὶ ἀνήμερον. Ὁ Ἡλίας μὲν κατὰ τῶν Ἀχαὰβ πεντηκοντάρχων· Φινεὲς δὲ κατὰ τοῦ Μαδιανιτίου μύσους· Πέτρος δὲ καὶ Παῦλος, ὁ μὲν κατὰ Ἀνανίου καὶ Σαπφείρας, ὁ δὲ κατὰ Ἐλύμα καὶ Ἀλεξάνδρου, καὶ πολλῶν ἄλλων δικαιότατα ἀπεχρήσατο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Άνθρωπος που είχε ως αισθητή του κατοικία την κάτω Ιερουσαλήμ, ενώ ως νοητή την άνω Ιερουσαλήμ, τη μητρόπολη, «της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός»· άνθρωπος που κατά τη σάρκα συναναστρεφόταν με ανθρώπους, αλλά κατά το πνεύμα συμπολιτευόταν με τους αγγέλους. Ή μάλλον, ο Συμεών ήταν ανώτερος και από τους αγγέλους, εφόσον αξιώθηκε να δει Εκείνον που είναι αθέατος σε αυτούς· και όχι μόνο να Τον δει, αλλά -πράγμα που ήταν μεγαλύτερο και πιο παράδοξο- και να Τον εναγκαλιστεί. «Και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος»· διότι απέδιδε στο κάθε τι αυτό που του άξιζε· στο μεν λογικό μέρος της ψυχής απέδιδε το να κατανοεί και να συλλογίζεται τα θεία, το να αιχμαλωτίζει κάθε νόημα στην υπακοή του Χριστού, το να μην εξεγείρει την κτίση εναντίον του Κτίστη, όπως πράττουν οι άφρονες, το να μην θεωρεί ότι οτιδήποτε βρίσκεται έξω από τη θεία πρόνοια, και το να κατανοεί αναλογικά τον Δημιουργό μέσα από τα κτίσματα· στο δε θυμικό απέδιδε την αυστηρότητα εναντίον του όφεως, το αδιάλλακτο κατά της αμαρτίας, το ασυμπαθές και ανήμερο απέναντι στους ασεβείς. Έτσι δικαιότατα χρησιμοποίησε αυτόν τον θυμό ο Ηλίας κατά των πεντηκοντάρχων του Αχαάβ, ο Φινεές κατά του μαδιανιτικού μιάσματος, καθώς και ο Πέτρος και ο Παύλος, ο μεν πρώτος κατά του Ανανία και της Σαπφείρας, ο δε δεύτερος κατά του Ελύμα και του Αλεξάνδρου, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Φώτιος Ἐπιστολαὶ καὶ Ἀμφιλόχια
Α. Ὅτι δὴ καὶ ἡμεῖς οὐ παρὰ τὸ ὁρᾶν τὰ ἐν ὄψει ἡμῶν γινόμενα ἤδη καὶ τῆς τούτων πράξεως καθιστάμεθα αἴτιοι. ἐπεὶ κατὰ σὲ ὁ Φινεὲς τὴν Μαδιανῖτιν τῷ Ζαμβρὶ συνασχημονοῦσαν θεασάμενος τῆς ἀσχήμονος αὐτῶν πράξεως αἴτιος λογισθήσεται, ὁ διὰ ταύτην μιᾷ πληγῇ ἀνελὼν ἀμφοτέρους. καὶ τί χρὴ τῷ οἰκείῳ ἡμῶν ἀσθενεῖ λογισμῷ τὰ περὶ τούτου ἐφοδεύειν τῷ λόγῳ, δέον <τοῖς> περὶ τοῦ προκειμένου προβλήματος εἰρημένοις τῷ μεγάλῳ Ἀθανασίῳ ἐν τῷ εἰς τὸν σταυρὸν καὶ τὸ πάθος καὶ τὴν ἀνάστασιν λόγῳ ἐντυγχάνοντας, ἐκεῖθεν λαβεῖν πλατύτερόν τε ὁμοῦ καὶ σοφώτερον τῶν νυνὶ ἀπορουμένων τὴν ἐπίλυσιν; ὃ γάρ ἐστιν ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἐπὶ τῶν ἐν ὄψει κειμένων ἡ ὅρασις, τοῦτο θεῷ τῶν μελλόντων ἡ πρόγνωσις, καὶ οὐ τινῶν, ἀλλὰ πάντων· ‘ὁ εἰδὼς’ γάρ φησι ‘τὰ πάντα πρὶν γενέσεως αὐτῶν.’ μᾶλλον δὲ καὶ αὐτοῦ τούτου <τοῦ> νῦν εἰς ζήτησιν ἡμῖν προκειμένου δόγματος, τοῦτ’ ἔστιν τοῦ χρῆναι ὅρους τῆς ἑκάστου τῶν ἀνθρώπων ἐκδέχεσθαι ζωῆς, ἀκριβέστατον ἐπιγνώμονα αὐτὸν τὸν ἔνθεον καὶ ἀληθῶς ἀποστολικῆς χάριτος μέτοχον ποιησόμεθα Ἀθανάσιον, ἀναπτύσσοντες αὐτοῦ τὸν περὶ τῆς ἑαυτοῦ φυγῆς συγγραφέντα ἀποστολικόν, ἐν ᾧ εὑρήσομεν αὐτὸν λέγοντα οὕτως· ‘ἔστιν δὲ ἡ πρόφασις ἣν ὁ Ἰωάννης ἔγραψεν οὕτως· ἐζήτουν πιάσαι αὐτόν, καὶ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας, ὅτι οὔπω ἐληλύθει ἡ ὥρα αὐτοῦ.’
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Α. Ότι βεβαίως και εμείς δεν καθιστάμεθα αίτιοι των όσων συμβαίνουν μπροστά μας, απλώς και μόνο επειδή τα βλέπουμε. Διότι, σύμφωνα με εσένα, ο Φινεές, όταν είδε τη Μαδιανίτισσα να ασχημονεί μαζί με τον Ζαμβρί, θα θεωρηθεί αίτιος της άσχημης πράξης τους, αυτός που εξαιτίας της τους θανάτωσε και τους δύο με ένα χτύπημα. Και γιατί πρέπει με τον δικό μας αδύναμο λογισμό να διερευνούμε συλλογιστικά αυτά τα ζητήματα, ενώ οφείλουμε, μελετώντας όσα έχουν ειπωθεί για το προκείμενο πρόβλημα από τον μέγα Αθανάσιο στον λόγο του για τον σταυρό, το πάθος και την ανάσταση, να λάβουμε από εκεί πιο ευρεία αλλά και πιο σοφή την επίλυση των σημερινών αποριών; Διότι ό,τι είναι για τους ανθρώπους η όραση σε σχέση με τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά τους, τούτο είναι για τον Θεό η πρόγνωση των μελλόντων, και όχι ορισμένων, αλλά των πάντων· διότι λέει «αυτός που γνωρίζει τα πάντα πριν από τη γένεσή τους». Μάλλον δε και για αυτό ακριβώς το δόγμα που έχει τεθεί τώρα προς εξέταση σε εμάς, δηλαδή το ότι πρέπει να αποδεχόμαστε ότι υπάρχουν όρια στη ζωή του κάθε ανθρώπου, θα ορίσουμε ως τον πιο ακριβή κριτή τον ίδιο τον ένθεο και αληθώς μέτοχο της αποστολικής χάριτος Αθανάσιο, αναπτύσσοντας το αποστολικό σύγγραμμα που έγραψε περί της φυγής του, στο οποίο θα τον βρούμε να λέει τα εξής: «Είναι δε η αφορμή την οποία ο Ιωάννης έγραψε ως εξής: ζητούσαν να τον πιάσουν, και κανείς δεν άπλωσε τα χέρια του επάνω του, διότι δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα του».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες