Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 25:9

Αλλά τι να πούμε για την πορνεία; Ο τότε λαός του Θεού εξήλθε από την Αίγυπτο εντελώς άοπλος, και τους καταδίωκε ένα πλήθος οπλιτών. Όταν λοιπόν έφτασαν στη θάλασσα, οι μεν φεύγοντας και οι δε διώκοντας, με τη δύναμη και τη βουλή του Θεού, και με το ραβδί και το χέρι του Μωυσή, η θάλασσα δικάζει μεταξύ των δύο: στους μεν υποχωρεί σχιζόμενη στη μέση και παρέχει ακίνδυνη διάβαση· ενώ πάνω στους καταδιώκτες ορμά ορμητικά και τους εκβράζει νεκρούς στις γειτονικές εκείνες ακτές· και τους άοπλους τους ανέδειξε πάνοπλους, αφού λαφυραγώγησαν τους εκβρασθέντες νεκρούς. Έπειτα τι συνέβη; Διασχίζουν τόπους και χώρες, κατοικημένες και ακατοίκητες, αήττητοι, νικώντας όλους όσοι παρατάσσονταν εναντίον τους. Όταν όμως υπέπεσαν στην πορνεία, ηττήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να πεθάνουν αμέσως τότε στον πόλεμο είκοσι τρεις χιλιάδες. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει σε εμάς: «Να μην πορνεύουμε», αναφέρει, «όπως πόρνευσαν μερικοί από αυτούς, και έπεσαν σε μία ημέρα είκοσι τρεις χιλιάδες». Και αν ο Φινεές, κινούμενος από ιερό ζήλο, δεν σκότωνε με ένα χτύπημα, μαζί με την πόρνη, και εκείνον που διέπραττε το μίασμα, αναχαιτίζοντας έτσι την πράξη και εξιλεώνοντας τον Θεό, θα είχαν χαθεί όλοι, δοκιμάζοντας σύσσωμοι τη θεία οργή εξαιτίας της παρανομίας της πορνείας. Ποιος όμως δεν γνωρίζει ότι ανάμεσά σας ενεργείται αυτό το θεομίσητο πάθος;

Τι γίνεται όμως με αυτούς που παραβαίνουν τις εντολές της αγνείας; Άραγε η τιμωρία δεν είναι ο θάνατος; Διότι λέγει: «Δεν θα υπάρξει πόρνη από τις θυγατέρες του Ισραήλ, και δεν θα υπάρξει πόρνος από τους υιούς του Ισραήλ»· και «βεβηλώθηκε», λέγει, «ο λαός εκπορνευόμενος», και «πέθαναν από το θανατικό είκοσι τέσσερις χιλιάδες»· και αν δεν σηκωνόταν ο Φινεές, ο γιος του Ελεάζαρ, γεμάτος ζήλο, και με ένα χτύπημα διαπερνώντας τους με το δόρυ δεν θανάτωνε επ' αυτοφώρω αυτόν που πόρνευε μαζί με την πόρνη, όλοι θα είχαν χαθεί, τιμωρούμενοι και οι αναίτιοι σαν φταίχτες, επειδή δεν τιμώρησαν την παρανομία· γι' αυτό και ο Θεός έλεγε προς τον Μωυσή: «Ο Φινεές κατέπαυσε τον θυμό μου και δεν εξολόθρευσα τους υιούς του Ισραήλ μέσα στην οργή μου». Εάν λοιπόν η πορνεία έχει απαγορευτεί σε τέτοιο βαθμό και τιμωρείται με αυτόν τον τρόπο, τι θα πάθει αυτός που μοιχεύει; Πράγματι δεν θα αθωωθεί. Γι' αυτό και ο θείος νόμος λέγει: «Εάν βρεθεί άνθρωπος να κοιμάται με γυναίκα παντρεμένη με άλλον άνδρα, θα τους σκοτώσετε και τους δύο και θα εξαλείψετε τον πονηρό από ανάμεσά σας».

Και αν ρωτήσεις την αιτία, καμία άλλη δεν θα βρεις, παρά το ότι σταύρωσαν τον Χριστό. Γιατί άραγε, πες μου, δεν συνέβη αυτό με αυτόν τον τρόπο στο παρελθόν; Αλλά ακόμη κι αν συνέβη κάποτε, απομονώθηκαν σε ένα έθνος, και για λίγα χρόνια· τώρα όμως δεν συμβαίνει έτσι, αλλά τιμωρούνται ατελείωτα. Και αν τους ρωτήσεις: «Γιατί σταυρώσατε τον Χριστό;», απαντούν: «Επειδή ήταν πλάνος και γόης». Επομένως, για τον λόγο αυτόν θα έπρεπε να τιμηθούν, και να λάβουν μεγαλύτερη χώρα, ως άνθρωποι που έγιναν αρεστοί στον Θεό. Διότι εκείνος που εξόντωσε έναν πλάνο και γόητα και αντίθεο, εξόντωσε έναν εχθρό του Θεού· και εκείνος που εξόντωσε έναν εχθρό, είναι δίκαιο να επαινείται και να αμείβεται. Τώρα όμως, ο μεν Φινεές, επειδή εξόντωσε μία πόρνη, βρήκε τέτοια εύνοια ενώπιον του Θεού, ώστε αξιώθηκε και την ιεροσύνη, και τόση μεγάλη τιμή· εσείς δε, που θα έπρεπε να τιμηθείτε πολύ περισσότερο από εκείνον, εάν πράγματι εξοντώσατε έναν πλάνο, περιφέρεστε παντού ως περιπλανώμενοι και άπατριδες. Ώστε για κανέναν άλλο λόγο δεν τα έχετε υποστεί αυτά, παρά μόνο επειδή σταυρώσατε τον προστάτη και ευεργέτη και διδάσκαλο της αλήθειας. Διότι, εάν ήταν πλάνος και αντίθεος, και, ενώ δεν ήταν Θεός, ήθελε να είναι Θεός, και προσέλκυε στον εαυτό του τον σεβασμό που οφείλεται στον Πατέρα, θα έπρεπε να έχετε βρει μεγαλύτερη εύνοια και από τον Φινεές, και από τον Σαμουήλ, και από όλους εκείνους, εφόσον επιδείξατε τόσο μεγάλο ζήλο για τον νόμο.

Και αυτός μεν, ενώ έσωσε, τιμωρείται, ενώ άλλος, ενώ φόνευσε, επιδοκιμάστηκε. Ο Φινεές, για παράδειγμα, διαπράττοντας δύο φόνους σε μία μόνο στιγμή, και θανατώνοντας άνδρα μαζί με γυναίκα, τιμάται με την ιεροσύνη· έτσι, όχι μόνο δεν μόλυνε το χέρι του με το αίμα, αλλά το κατέστησε και καθαρότερο.

Έπειτα, ο Σαμουήλ, ο οποίος είχε ανυψωθεί στο ύψος της αρχιερωσύνης και της προφητείας, να σφάζει τον Άγαγ με ιερά χέρια, και πριν από αυτόν ο Φινεές, εξαιτίας μιας διπλής σφαγής, ομοεθνούς και αλλοφύλου, να αποκομίζει την ιερωσύνη ως αιώνιο δώρο, αλλά και ακόμη παλαιότερα να αξιώνονται λαμπρής ευλογίας και μεγαλύτερης τιμής όσοι γέμισαν τα χέρια τους με συγγενικό αίμα, καίτοι ήταν κοινή η αιτία τόσο για αυτούς που υφίσταντο την τιμωρία όσο και για αυτούς που την επέβαλλαν — αυτοί μεν να τιμηθούν με τέτοια έπαθλα για τη χύση των αιμάτων, ενώ αντίθετα ο βασιλιάς Δαβίδ, επειδή είχε την ανάγκη να επιτίθεται στους αντιπάλους του μέσα από πολέμους, γι' αυτόν τον λόγο, όταν προθυμοποιήθηκε να ανοικοδομήσει τον ναό στα Ιεροσόλυμα, να εμποδίζεται, και ο μεν Σαούλ και ο Αχαάβ, επειδή είδαν με φιλάνθρωπα μάτια τους αιχμάλωτους εχθρούς, να τιμωρηθούν με την έκπτωσή τους από τη βασιλεία και να τους επιβληθεί ο θάνατος με μάχαιρα, ενώ ο Δαβίδ, επειδή υπέβαλε σε δικαιότερη κρίση αυτούς που αιχμαλωτίστηκαν με παρόμοιο τρόπο, να κριθεί ανάξιος της ανέγερσης του ναού. Και αν θέλεις, πάλι αυτός ο ίδιος να αποδειχθεί άξιος να ανεγείρει θυσιαστήριο στο αλώνι του Ορνά και να προσφέρει μια παράδοξη θυσία, καθώς ουράνιο πυρ συγκαθαγίαζε το ολοκαύτωμα, και αφού εξιλέωσε, να σταματήσει τον ασυγκράτητο θυμό από τη θεία και δίκαιη οργή που κατέτρωγε ολόκληρο τον Ισραήλ, ωστόσο αυτός ο ίδιος, αν και δεν στάθηκε καθόλου περισσότερο αδυσώπητος στο ζήτημα του αίματος των εχθρών, να αποκλείεται από την ανοικοδόμηση ναού στον Θεό.