Πάλιν δὲ τοὺς υἱοὺς εὐλογήσας ὁ Ἰακώβ φησιν· «Ἐγὼ δὲ προστίθεμαι πρὸς τὸν λαόν μου». Εἰ γὰρ περατουμένην ᾔδει τὴν ὕπαρξιν αὐτοῦ τῷ πέρατι τοῦ παρόντος βίου, πῶς ἔλεγε προστίθεσθαι μὴ ὢν αὐτὸς τῷ μηδαμῇ μηδαμῶς ὄντι αὐτοῦ λαῷ; Ὅρα δὲ καὶ αὐτὸς ὁ δεσπότης καὶ Θεὸς τῶν ὅλων τί λέγει τῷ Μωσεῖ, ὅτε αὐτὸν εἰς τὸ ὄρος ἀναβιβάζει τὸ πέραν Ναβαῦ, καὶ τὴν γῆν ἐπιδεικνύει ἣν ἔμελλε κατακληροδοτεῖν τῷ Ἰσραήλ; Ἐπάγει γάρ· «Καὶ ὄψει αὐτήν· εἶτα καὶ προστεθήσῃ πρὸς τὸν λαόν σου καὶ σύ, καθὰ προσετέθη Ἀαρὼν ὁ ἀδελφός σου».
Μετάφραση
Και πάλι, αφού ευλόγησε τους γιους του, ο Ιακώβ λέει: «Εγώ προστίθεμαι στον λαό μου». Διότι, αν γνώριζε ότι η ύπαρξή του τερματίζεται με το τέλος του παρόντος βίου, πώς θα έλεγε ότι προστίθεται, μην υπάρχοντας ο ίδιος, σε έναν λαό του που δεν θα υπήρχε πουθενά και με κανέναν τρόπο; Δες όμως και ο ίδιος ο Δεσπότης και Θεός των όλων τι λέει στον Μωυσή, όταν τον ανεβάζει στο όρος Ναβαύ στην απέναντι πλευρά, και του δείχνει τη γη που επρόκειτο να κληροδοτήσει στον Ισραήλ; Διότι προσθέτει: «Και θα τη δεις· έπειτα θα προστεθείς κι εσύ στον λαό σου, όπως ακριβώς προστέθηκε ο αδελφός σου ο Ααρών».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες