Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 28:2

Αλλ' άκουγε τον Θεό που λέει ολοκάθαρα: «Ποιος τα ζήτησε αυτά από τα χέρια σας;». Και βέβαια και διά της φωνής του θεσπέσιου Δαβίδ: «Μήπως θα φάω κρέας ταύρων, ή θα πιω αίμα τράγων;». Διότι το Θείο είναι πανταρκές, και ενώ ζωοποιεί τα πάντα, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από τέτοια πράγματα. Όμως λέμε το εξής: ζητά τις προσφορές δώρων από εμάς ως οφειλή, ιδιαίτερα όταν ο καιρός καλεί σε εορτή· διότι έτσι είπε διά του πάνσοφου Μωυσή: «Δώσε εντολή στους υιούς του Ισραήλ, και θα τους πεις τα εξής: Τα δώρα μου, τα δόματά μου και τα καρπώματά μου ως οσμή ευωδίας, να φροντίζετε να μου τα προσφέρετε στις εορτές μου». Έπειτα, ποια είναι η φύση της καρποφορίας, ή και πώς πρέπει να προσφέρεται από εμάς, είναι αναγκαίο να το εξετάσουμε προσεκτικά.

Διότι, στα λόγια του νόμου που μόλις παραθέσαμε, έχει μεν ονομαστεί η διαρκής θυσία (του ενδελεχισμού), καθώς και η νουμηνία, και οι ιερές τελετές των Σαββάτων και η νηστεία, και επιπλέον η πολυπόθητη εορτή της Σκηνοπηγίας. Προσέθετε δε παντού και για το καθένα από τα προαναφερθέντα ο νόμος, το «Θα προσφέρετε ολοκαυτώματα στον Κύριο». Και ποιοι θα μπορούσαν να είναι για εμάς οι τρόποι των θυσιών, τόσο εκείνοι που αρμόζουν στη νουμηνία, καθώς και στα Σάββατα και στη νηστεία, αλλά και εκείνοι που θα τελεστούν κατά τη Σκηνοπηγία, ή τι τέλος πάντων είναι η διαρκής θυσία, ο νομοθέτης το έχει αποσιωπήσει στο Λευιτικό, αλλά διευρύνει τον λόγο γι' αυτά και με πάρα πολλή λεπτομέρεια τα έχει συνθέσει στο βιβλίο των Αριθμών. Θέλεις να τα αναφέρουμε αναλύοντας το καθένα ξεχωριστά, όσο είναι δυνατόν; ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Βεβαιότατα. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Είναι γραμμένο λοιπόν ως εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Δώσε εντολή στους υιούς Ισραήλ, και θα τους πεις, λέγοντας: Τα δώρα μου, τα δοσίματά μου, τα καρπώματά μου εις οσμήν ευωδίας να φροντίζετε να μου τα προσφέρετε στις γιορτές μου. Και θα τους πεις: Αυτά είναι τα καρπώματα τα οποία θα προσφέρετε στον Κύριο, δύο αρνιά ενός έτους χωρίς ψεγάδι την ημέρα, για διαρκές ολοκαύτωμα. Το ένα αρνί θα το προσφέρεις το πρωί, και το δεύτερο αρνί θα το προσφέρεις προς το βράδυ, και θα προσφέρεις το ένα δέκατο του εφα από σιμιγδάλι για θυσία, ζυμωμένο με λάδι στο ένα τέταρτο του ιν».

Θεωρία στην Άννα και τον Σαμουήλ Έτσι και η μακαρία Άννα, η μητέρα του μεγάλου Σαμουήλ, η οποία ήταν στείρα και άτεκνη, αφού ζήτησε από τον Θεό καρπό κοιλίας και υποσχέθηκε θερμά να ανταποδώσει και να αντιπροσφέρει αυτό που θα της δινόταν στον Θεό που το δίνει και το χαρίζει, μέσω της συνεχούς αφιέρωσής του στον ναό, δίδασκε μυστικά ότι πρέπει κάθε ψυχή –η οποία μένει στείρα από σαρκικές ηδονές μέσω της απομάκρυνσης από τη σχέση με τα υλικά πράγματα– να ζητά από τον Θεό τα σπέρματα των αρετών. Αυτό γίνεται για να μπορέσει, αφού συλλάβει με τη διάνοιά της τον υπάκουο στον Θεό λόγο, ο οποίος έχει τη δύναμη να βλέπει με επίγνωση τα εμπρός, και αφού τον γεννήσει, να τον προσφέρει στον Θεό μέσω της ευσεβούς παραμονής και αφοσίωσης στη θεωρία, κρίνοντας ως μεγάλο και τίμιο χρέος το να μην έχει τίποτα απολύτως δικό της, ώστε να δείξει ότι μόνο ο Θεός είναι αυτός που και δίνει και δέχεται. Όπως ακριβώς λέει κάπου ο νόμος: «τα δώρα μου, τα δοσίματά μου, τα καρπώματά μου, να φροντίσετε να μου τα προσφέρετε», εφόσον από Αυτόν αρχίζει και σε Αυτόν καταλήγει κάθε αγαθό. Διότι είναι στη φύση του λόγου του Θεού, σε όσους γεννηθεί μέσα τους, να καταργεί τα κινήματα της σάρκας, να αναστέλλει τη ροπή της ψυχής προς αυτά και να την γεμίζει με κάθε αληθινή επίγνωση.