Καὶ γοῦν τῇ ἡμέρᾳ τῇ δευτέρᾳ μόσχοι προσεκομίζοντο δύο καὶ δέκα· ἕνδεκα δὲ τῇ τρίτῃ, τῇ δὲ τετάρτῃ δέκα· καὶ ἐννέα τῇ πέμπτῃ, ὀκτὼ τῇ ἕκτῃ, καὶ ἑπτὰ κατὰ τὴν ἑβδόμην. Συνίης οὖν ὅτι καθ᾽ ἑκάστην, ἡμέραν ὁ τῶν μόσχων ἀριθμὸς ἐν ὑφέσει μόνος, ἐν ἴσῳ γε μὴν ὅ τε τῶν κριῶν, καὶ μὲν καὶ ὁ τῶν ἀμνῶν τὰ τῆς σεμιδάλεως, καὶ τῶν ἐκχεομένων. ΠΑΛΛ. Καὶ τί τὸ χρῆμα, ὦ τᾶν; ἀνθ᾽ ὅτου δὲ δὴ μόσχοι μὲν ἐν ἀρχαῖς τρισκαίδεκα, ἐν ὑφέσει δὲ καθ᾽ ἡμέραν ἑνὸς ὑποκλεπτομένου. Κριοὶ δὲ δὴ πάλιν δύο καὶ ἀμνοὶ δεκατέσσαρες, χιμάρου τοῖς θύμασιν ἐπενηνεγμένου. ΚΥΡ. Δυσκάτοπτος μὲν, ὦ Παλλάδιε, τῶν τεθεσπισμένων ὁ νοῦς, καὶ ἀμυδρὸν τῇ φύσει τὸ χρῆμά ἐστι. Πειράσομαι δὲ ὡς ἔνι, τό γε εἰς νοῦν ἧκον εἰπεῖν. Μεθαρμόσεις δὲ ὅ τι πρὸς τὸ ἄμεινον αὐτὸς, εἰ μὴ κατ᾽ εὐθὺ διᾴττοιμι τοῦ σκοποῦ. ΠΑΛΛ. Διακείσομαι. ΚΥΡ. Ἔοικε τοίνυν τὸ θεῖον ἡμῖν χρησμῴδημα τήν τε τῶν ἐξ Ἰσραὴλ ἐν νόμῳ παιδαγωγίαν, καὶ τῶν διὰ πίστεως εἰσκεκομισμένων εἰς ἁγιασμὸν ἀνατυποῦν τὴν κλῆσιν. Δηλοῖ δὲ, οἶμαί που, τῆς θυσίας τὸ αἴνιγμα, ὅτι δύο μὲν ἤστην καιροὶ καθ᾽ οὓς ἂν νοοῖντο πεπαιδαγωγῆσθαι πρὸς θεογνωσίαν καὶ εἰς νομικὴν πολιτείαν, αἱ τῶν Ἰουδαίων ἀγέλαι.
Μετάφραση
Και λοιπόν τη δεύτερη ημέρα προσφέρονταν δώδεκα μόσχοι· έντεκα την τρίτη, δέκα την τετάρτη· και εννέα την πέμπτη, οκτώ την έκτη, και επτά κατά την έβδομη. Κατανοείς, επομένως, ότι κάθε ημέρα μόνο ο αριθμός των μόσχων μειωνόταν, ενώ παρέμενε ίσος ο αριθμός των κριών, καθώς και των αμνών, των προσφορών της σεμιδάλεως και των σπονδών. ΠΑΛΛ. Και τι σημαίνει αυτό το πράγμα, καλέ μου; Για ποιον λόγο οι μόσχοι στην αρχή είναι δεκατρείς, αλλά μειώνονται κάθε ημέρα κατά έναν που αφαιρείται; Ενώ πάλι οι κριοί είναι δύο και οι αμνοί δεκατέσσερις, με έναν χίμαρο να προστίθεται στις θυσίες; ΚΥΡ. Δυσνόητο είναι, ω Παλλάδιε, το νόημα αυτών των διατάξεων και το ζήτημα είναι από τη φύση του ασαφές. Θα προσπαθήσω όμως, όσο είναι δυνατόν, να πω αυτό που μου έρχεται στον νου. Εσύ θα το προσαρμόσεις προς το καλύτερο, εάν δεν πετύχω ακριβώς τον σκοπό. ΠΑΛΛ. Έτσι θα πράξω. ΚΥΡ. Φαίνεται λοιπόν ότι ο θείος χρησμός προτυπώνει για εμάς αφενός την παιδαγωγία των Ισραηλιτών μέσω του νόμου, και αφετέρου την κλήση όσων έχουν εισαχθεί στον αγιασμό μέσω της πίστεως. Το αίνιγμα της θυσίας φανερώνει, νομίζω, ότι υπήρξαν δύο περίοδοι κατά τις οποίες μπορεί να θεωρηθεί ότι τα πλήθη των Ιουδαίων παιδαγωγήθηκαν προς τη θεογνωσία και τη νομική πολιτεία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες