Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 3:40

Και τότε εκείνοι που θα έχουν απομείνει θα αποτελούν αριθμό, όχι μόνο επειδή θα είναι ευάριθμοι (όπως έχουμε εξηγήσει), αλλά και επειδή στο εξής θα είναι άξιοι να συγκαταλεχθούν σε αριθμό. Όπως έχουμε διαπιστώσει στο βιβλίο των Αριθμών, τα παιδιά, οι γυναίκες και οι γέροντες, όσοι δηλαδή έχουν ηλικία ακατάλληλη για τον πόλεμο, καθώς και ο σύμμικτος όχλος (ως ξένος προς τον Ισραήλ), εξαιρούνται από την καταμέτρηση, ενώ καταμετρώνται όσοι είναι από είκοσι ετών και άνω, οι οποίοι είναι ικανοί για πόλεμο. Επίσης, όλοι οι πρωτότοκοι του Ισραήλ καταμετρώνται, από ηλικία ενός μηνός και άνω.

Αφού έγινε λοιπόν έτσι η απογραφή κατά δήμους και κατά πατρικούς οίκους, αμέσως παραθέτει ολόκληρο τον υπολογισμό, λέγοντας: «Όλη η απογραφή των υιών του Λευί, τους οποίους απογράψανε ο Μωυσής και ο Ααρών κατόπιν προσταγής του Κυρίου κατά τους δήμους τους, κάθε αρσενικό από ενός μηνός και πάνω, ήταν είκοσι δύο χιλιάδες». Και αμέσως προσθέτει, λέγοντας: «Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Απόγραψε κάθε πρωτότοκο αρσενικό από τους γιους του Ισραήλ, από ενός μηνός και πάνω, και πάρε τον αριθμό τους ονομαστικά. Και θα λάβεις τους Λευίτες για μένα, εγώ είμαι ο Κύριος, αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών του Ισραήλ, και τα κτήνη των Λευιτών αντί για όλα τα πρωτότοκα ανάμεσα στα κτήνη των υιών του Ισραήλ. Και έκανε την απογραφή ο Μωυσής, με τον τρόπο που του έδωσε εντολή ο Κύριος. Και όλα τα πρωτότοκα αρσενικά, σύμφωνα με τον ονομαστικό αριθμό από ενός μηνός και πάνω, κατά την απογραφή τους, έγιναν είκοσι δύο χιλιάδες διακόσια εβδομήντα τρία».

Και η μεν απαρίθμηση των βρεφών των Λευιτών ήταν είκοσι δύο χιλιάδες· η δε των πρωτοτόκων είκοσι δύο χιλιάδες και διακόσιοι εβδομήντα τρεις. Έπειτα, ο Θεός θεσπίζει ότι αντί για τους πρωτοτόκους έπρεπε να αφιερώνονται οι Λευίτες. Επειδή όμως βρέθηκε ο λαός να υπερτερεί, δηλαδή να πλεονάζει αριθμητικά κατά διακόσια εβδομήντα τρία άτομα, ο νομοθέτης έκρινε δίκαιο να προσκομιστούν λύτρα υπέρ αυτών στη φυλή του Λευί, ώστε να τελούν και υπέρ αυτών τις ιερουργίες και να προσφέρουν τις λατρείες, λαμβάνοντας αυτό από εκείνους ως ένα είδος μισθού για την απερίσπαστη αφοσίωσή τους. Ή μήπως δεν θεωρείς ότι σε αυτά βρίσκεται το βαθύτερο νόημα των προκειμένων; ΠΑΛΛ. Το θεωρώ. ΚΥΡ. Επομένως, θα πω το εξής: και πάλι ο λόγος μου δεν θα προχωρήσει άσκοπα, αλλά σύμφωνα με το εύλογο και το πιθανό. Διότι, όταν γινόταν ανάμνηση και τυπική αναζήτηση της ανδρείας και συνάμα της φρόνησης που νοείται εν Χριστώ, απογραφόταν το άρρεν, το οποίο δεν είχε αφανή τη σωματική ηλικία. Επειδή όμως, εκτός από αυτά, έπρεπε να καταδειχθεί πολύ καλά και η απογραφή που γίνεται με την πίστη και την αγάπη προς τον Χριστό, συμπεριλαμβανομένης και της διαφοράς την οποία μπορεί κανείς να διακρίνει σε όσους πιστεύουν.

Αλλά ίσως πει ο απειθής Ιουδαίος ότι, επειδή τα πρωτότοκα των κατά την άποψή του ακάθαρτων ζώων δεν είναι δυνατόν να προσφερθούν στη θυσία σύμφωνα με τον νόμο, συνηθίζεται να ανταλλάσσονται με λύτρα· παρομοίως, εφόσον ούτε τα πρωτότοκα των ανθρώπων σφάζονται για θυσία (διότι βέβαια αυτό είναι άτοπο και ξένο προς τη θεία νομοθεσία), είναι εύλογο αυτά να καθιερώνονται με την ανταλλαγή των λύτρων. Ας αναλογιστεί όμως, εφόσον δεν εμποδίζεται από το κάλυμμα που παρεμβάλλεται στα μάτια της ψυχής τους, ότι ήδη σε άλλη νομοθεσία η ιερή Γραφή δίδαξε ότι έλαβε τους Λευίτες προς αφιέρωση αντί για τα πρωτότοκα, αναφέροντας κατά λέξη στο βιβλίο των Αριθμών τα εξής: «Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: Ιδού, εγώ έλαβα τους Λευίτες από το μέσο των υιών Ισραήλ, αντί για κάθε πρωτότοκο που διανοίγει μήτρα από τους υιούς Ισραήλ· θα αποτελούν λύτρα γι' αυτούς και οι Λευίτες θα ανήκουν σε εμένα. Διότι αγίασα σε εμένα κάθε πρωτότοκο στον Ισραήλ, την ημέρα που πάταξα κάθε πρωτότοκο στη γη της Αιγύπτου». Έπειτα, ο νόμος, καθορίζοντας με ακρίβεια τους όρους της ανταλλαγής, αναφέρει: «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή λέγοντας: Κατάγραψε κάθε άρρεν πρωτότοκο των υιών Ισραήλ από ηλικίας ενός μηνός και πάνω, και λάβε τον αριθμό των ονομάτων τους».