Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 3:41

Αφού έγινε λοιπόν έτσι η απογραφή κατά δήμους και κατά πατρικούς οίκους, αμέσως παραθέτει ολόκληρο τον υπολογισμό, λέγοντας: «Όλη η απογραφή των υιών του Λευί, τους οποίους απογράψανε ο Μωυσής και ο Ααρών κατόπιν προσταγής του Κυρίου κατά τους δήμους τους, κάθε αρσενικό από ενός μηνός και πάνω, ήταν είκοσι δύο χιλιάδες». Και αμέσως προσθέτει, λέγοντας: «Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Απόγραψε κάθε πρωτότοκο αρσενικό από τους γιους του Ισραήλ, από ενός μηνός και πάνω, και πάρε τον αριθμό τους ονομαστικά. Και θα λάβεις τους Λευίτες για μένα, εγώ είμαι ο Κύριος, αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών του Ισραήλ, και τα κτήνη των Λευιτών αντί για όλα τα πρωτότοκα ανάμεσα στα κτήνη των υιών του Ισραήλ. Και έκανε την απογραφή ο Μωυσής, με τον τρόπο που του έδωσε εντολή ο Κύριος. Και όλα τα πρωτότοκα αρσενικά, σύμφωνα με τον ονομαστικό αριθμό από ενός μηνός και πάνω, κατά την απογραφή τους, έγιναν είκοσι δύο χιλιάδες διακόσια εβδομήντα τρία».

Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Λάβε τους Λευίτες αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, και τα κτήνη των Λευιτών αντί για τα κτήνη τους, και οι Λευίτες θα είναι δικοί μου· εγώ είμαι ο Κύριος· και ως λύτρα για τους διακόσιους εβδομήντα τρεις από τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ που πλεονάζουν σε σχέση με τους Λευίτες, θα λάβεις πέντε σίκλους κατά κεφαλήν, σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο· θα λάβεις είκοσι οβολούς τον σίκλο, και θα δώσεις το αργύριο στον Ααρών και τους υιούς του, ως λύτρα για όσους πλεονάζουν μεταξύ τους.» Πόσο βαθύ είναι το ζήτημα και δυσπρόσιτο, ω Παλλάδιε, το να μπορέσει κανείς να προσεγγίσει αυτά που έχουν εδώ καθοριστεί, με λεπτομέρεια και ακρίβεια. ΠΑΛΛ. Σωστά μιλάς· κατεύθυνε όμως τον νου σου στην έρευνα, έχοντας εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον δωρητή κάθε αγαθού. ΚΥΡ. Κατανόησε, λοιπόν, ότι κατά την πρώτη απογραφή, το ζητούμενο ήταν κάθε αρσενικό και μάλιστα εικοσαετές, δηλαδή το συνετό και ανδρείο, που βρίσκεται στην ακμή του ώστε να μπορεί να κατορθώνει όσα θα ήθελε ο Θεός. Ας είναι όμως αρκετός για εμάς ο λόγος περί αυτού. Διότι έχει διατυπωθεί, όπως νομίζω, με τρόπο λίαν επαρκή. Σε αυτές εδώ τις δύο απογραφές, κάθε αρσενικό από τη φυλή του Λευί εντάσσεται στις θείες και ιερές καταμετρήσεις. Από το υπόλοιπο πλήθος, όμως, δεν υπολογίζεται πλέον απλώς κάθε αρσενικό, αλλά το πρωτότοκο, και καταμετράται κάθε ένα από την ηλικία του ενός μηνός και άνω.

Και η μεν απαρίθμηση των βρεφών των Λευιτών ήταν είκοσι δύο χιλιάδες· η δε των πρωτοτόκων είκοσι δύο χιλιάδες και διακόσιοι εβδομήντα τρεις. Έπειτα, ο Θεός θεσπίζει ότι αντί για τους πρωτοτόκους έπρεπε να αφιερώνονται οι Λευίτες. Επειδή όμως βρέθηκε ο λαός να υπερτερεί, δηλαδή να πλεονάζει αριθμητικά κατά διακόσια εβδομήντα τρία άτομα, ο νομοθέτης έκρινε δίκαιο να προσκομιστούν λύτρα υπέρ αυτών στη φυλή του Λευί, ώστε να τελούν και υπέρ αυτών τις ιερουργίες και να προσφέρουν τις λατρείες, λαμβάνοντας αυτό από εκείνους ως ένα είδος μισθού για την απερίσπαστη αφοσίωσή τους. Ή μήπως δεν θεωρείς ότι σε αυτά βρίσκεται το βαθύτερο νόημα των προκειμένων; ΠΑΛΛ. Το θεωρώ. ΚΥΡ. Επομένως, θα πω το εξής: και πάλι ο λόγος μου δεν θα προχωρήσει άσκοπα, αλλά σύμφωνα με το εύλογο και το πιθανό. Διότι, όταν γινόταν ανάμνηση και τυπική αναζήτηση της ανδρείας και συνάμα της φρόνησης που νοείται εν Χριστώ, απογραφόταν το άρρεν, το οποίο δεν είχε αφανή τη σωματική ηλικία. Επειδή όμως, εκτός από αυτά, έπρεπε να καταδειχθεί πολύ καλά και η απογραφή που γίνεται με την πίστη και την αγάπη προς τον Χριστό, συμπεριλαμβανομένης και της διαφοράς την οποία μπορεί κανείς να διακρίνει σε όσους πιστεύουν.

«Και θα λάβεις τους Λευίτες για εμένα αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ». Έπειτα, επειδή κατά τη συγκριτική καταμέτρηση των πρωτοτόκων προς τον αριθμό των Λευιτών βρέθηκε πλεόνασμα, λέει: «Μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: Λάβε τα λύτρα εκείνων που πλεονάζουν πέραν των Λευιτών από τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, και θα λάβεις πέντε σίκλους κατά κεφαλήν σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο». Εάν, λοιπόν, σύμφωνα με το ιερό Γράμμα οι Λευίτες αποτελούν λύτρα για τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, όπως δηλώνει και η ακρίβεια της καταμέτρησης, ώστε για όσους πλεονάζουν ανάμεσά τους να δοθεί ως αντάλλαγμα ένα ορισμένο από τον νόμο νομισματικό βάρος, για ποιο λόγο ο νόμος διέταξε να δίνονται λύτρα για καθένα από τα πρωτότοκα; Διότι, όσον αφορά τα ζώα που είναι ακατάλληλα για θυσία, ο νόμος ορίζει είτε αυτά να ανταλλάσσονται, είτε να δίνονται λύτρα για αυτά· ενώ για τους ανθρώπους, μαθαίνουμε ότι και λύτρα δίνονται, και έχει ήδη γίνει η αντικατάσταση μέσω των Λευιτών. Αυτό φαίνεται να είναι ασύμφωνο και με το ίδιο το γράμμα του νόμου, όπως καταδεικνύει η νομοθεσία περί των ζώων, και όπως υποδεικνύει η ίδια η φύση του πράγματος. Διότι, εάν μετά την κλήρωση των Λευιτών για τη λειτουργία του Θεού αντί των πρωτοτόκων, διατάσσεται να δίνονται λύτρα αντί αυτών, είναι φανερό ότι οι Λευίτες δεν διέθεταν το ισοδύναμο και το αποδεκτό ως αντίλυτρο.