Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 3:46

Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Λάβε τους Λευίτες αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, και τα κτήνη των Λευιτών αντί για τα κτήνη τους, και οι Λευίτες θα είναι δικοί μου· εγώ είμαι ο Κύριος· και ως λύτρα για τους διακόσιους εβδομήντα τρεις από τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ που πλεονάζουν σε σχέση με τους Λευίτες, θα λάβεις πέντε σίκλους κατά κεφαλήν, σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο· θα λάβεις είκοσι οβολούς τον σίκλο, και θα δώσεις το αργύριο στον Ααρών και τους υιούς του, ως λύτρα για όσους πλεονάζουν μεταξύ τους.» Πόσο βαθύ είναι το ζήτημα και δυσπρόσιτο, ω Παλλάδιε, το να μπορέσει κανείς να προσεγγίσει αυτά που έχουν εδώ καθοριστεί, με λεπτομέρεια και ακρίβεια. ΠΑΛΛ. Σωστά μιλάς· κατεύθυνε όμως τον νου σου στην έρευνα, έχοντας εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον δωρητή κάθε αγαθού. ΚΥΡ. Κατανόησε, λοιπόν, ότι κατά την πρώτη απογραφή, το ζητούμενο ήταν κάθε αρσενικό και μάλιστα εικοσαετές, δηλαδή το συνετό και ανδρείο, που βρίσκεται στην ακμή του ώστε να μπορεί να κατορθώνει όσα θα ήθελε ο Θεός. Ας είναι όμως αρκετός για εμάς ο λόγος περί αυτού. Διότι έχει διατυπωθεί, όπως νομίζω, με τρόπο λίαν επαρκή. Σε αυτές εδώ τις δύο απογραφές, κάθε αρσενικό από τη φυλή του Λευί εντάσσεται στις θείες και ιερές καταμετρήσεις. Από το υπόλοιπο πλήθος, όμως, δεν υπολογίζεται πλέον απλώς κάθε αρσενικό, αλλά το πρωτότοκο, και καταμετράται κάθε ένα από την ηλικία του ενός μηνός και άνω.

«Και θα λάβεις τους Λευίτες για εμένα αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ». Έπειτα, επειδή κατά τη συγκριτική καταμέτρηση των πρωτοτόκων προς τον αριθμό των Λευιτών βρέθηκε πλεόνασμα, λέει: «Μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: Λάβε τα λύτρα εκείνων που πλεονάζουν πέραν των Λευιτών από τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, και θα λάβεις πέντε σίκλους κατά κεφαλήν σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο». Εάν, λοιπόν, σύμφωνα με το ιερό Γράμμα οι Λευίτες αποτελούν λύτρα για τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, όπως δηλώνει και η ακρίβεια της καταμέτρησης, ώστε για όσους πλεονάζουν ανάμεσά τους να δοθεί ως αντάλλαγμα ένα ορισμένο από τον νόμο νομισματικό βάρος, για ποιο λόγο ο νόμος διέταξε να δίνονται λύτρα για καθένα από τα πρωτότοκα; Διότι, όσον αφορά τα ζώα που είναι ακατάλληλα για θυσία, ο νόμος ορίζει είτε αυτά να ανταλλάσσονται, είτε να δίνονται λύτρα για αυτά· ενώ για τους ανθρώπους, μαθαίνουμε ότι και λύτρα δίνονται, και έχει ήδη γίνει η αντικατάσταση μέσω των Λευιτών. Αυτό φαίνεται να είναι ασύμφωνο και με το ίδιο το γράμμα του νόμου, όπως καταδεικνύει η νομοθεσία περί των ζώων, και όπως υποδεικνύει η ίδια η φύση του πράγματος. Διότι, εάν μετά την κλήρωση των Λευιτών για τη λειτουργία του Θεού αντί των πρωτοτόκων, διατάσσεται να δίνονται λύτρα αντί αυτών, είναι φανερό ότι οι Λευίτες δεν διέθεταν το ισοδύναμο και το αποδεκτό ως αντίλυτρο.

Σύνοψη των Αριθμών. Ο Μωυσής διατάσσεται να καταμετρήσει τον λαό από την ηλικία των είκοσι ετών και άνω, και ήταν εξακόσιες τρεις χιλιάδες εξακόσιοι πενήντα, χωρίς τους Λευίτες. Καταγράφεται η γενεαλογία των Λευιτών και καταμετρώνται, και ήταν είκοσι δύο χιλιάδες από ηλικίας ενός μηνός και άνω. Επειδή όμως οι πρωτότοκοι του Ισραήλ ήταν είκοσι δύο χιλιάδες διακόσιοι εβδομήντα τρεις, για τους επιπλέον ο Μωυσής έλαβε λύτρα, τα οποία δίνει στον Ααρών. Τα λύτρα αυτά ανέρχονταν σε χίλιους τριακόσιους εξήντα πέντε σίκλους, υπολογισμένα κατά κεφαλήν. Ορίζει ποιος πρέπει να ιερουργεί και ποιοι οφείλουν να είναι οι Λευίτες· διότι δεν είχαν όλοι αξιωθεί της ίδιας τιμής. Σε άλλους μεν ανατέθηκαν τα πολυτιμότερα σκεύη της σκηνής, ενώ σε άλλους τα λιγότερο σημαντικά. Οι Λευίτες από ηλικίας είκοσι ετών και άνω, οι οποίοι και υπηρετούσαν, έως την ηλικία των πενήντα ετών, ανήλθαν σε οκτώ χιλιάδες πεντακόσιους ογδόντα τρεις. Στη συνέχεια διατάσσει να απομακρυνθεί κάθε ακάθαρτος από το στρατόπεδο, ομιλεί περί της θυσίας υπέρ της πλημμελείας και θεσπίζει τον νόμο περί ζηλοτυπίας, ώστε να μη συκοφαντείται η γυναίκα για μοιχεία, αλλά και εάν έχει διαπράξει μοιχεία, να μην μπορεί να διαφύγει. Δίνει διατάξεις περί της ευχής του αγιασμού, και για το πώς πρέπει ο ιερέας να ευλογεί τους υιούς του Ισραήλ. Όταν δε στήθηκε η σκηνή, οι άρχοντες προσκόμισαν δώρα πολλά και μεγάλα.