Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωσῆν, λέγων· Λάβε τοὺς Λευίτας ἀντὶ πάντων τῶν πρωτοτόκων τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ, καὶ τὰ κτήνη τῶν Λευιτῶν ἀντὶ τῶν κτηνῶν αὐτῶν, καὶ ἔσονται ἐμοὶ οἱ Λευῖται· ἐγὼ Κύριος· καὶ τὰ λύτρα τριῶν καὶ ἐβδομήκοντα καὶ διακοσίων οἱ πλεονάζοντες παρὰ τοὺς Λευίτας ἀπὸ τῶν πρωτοτόκων τῶν υἱῶν Ἰσραήλ· καὶ λήψῃ πέντε σίκλους κατὰ κεφαλὰς κατὰ τὸ δίδραχμα τὸ ἅγιον· λήψῃ εἴκοσιν ὀβολοὺς τοῦ σίκλου, καὶ δώσεις τὸ ἀργύριον Ἀαρὼν καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ, λύτρα τῶν πλεοναζόντων ἐν αὐτοῖς.» Ὡς βαθὺ τὸ χρῆμα καὶ δυσέφικτον, ὦ Παλλάδιε, τὸ προσβαλεῖν δύνασθαι, φημὶ δὴ τοῖς ὧδε διεσταλμένοις, λεπτῶς τε καὶ ἀκριβῶς. ΠΑΛΛ. Εὖ λέγεις· καθίει δ᾽ οὖν ὅμως τὸν νοῦν εἰς βάσανον, Χριστῷ τῷ παντὸς ἀγαθοῦ δοτῆρι πίσυνος. ΚΥΡ. Σύνες δὴ, ὅτι ἐν ἀπογραφῇ τῇ πρώτῃ, πᾶν μὲν ἦν ἄρσεν, καὶ εἰκοσαετὲς τὸ ζητούμενον, τουτέστι τὸ ἔμφρον τε καὶ ἀνδρεῖον, καὶ ἐν ἀκμαῖς τοῦ δύνασθαι κατορθοῦν, ἃ ἂν βούλοιτο Θεός. Ἐχέτω δὲ ἅλις ἡμῖν ὁ περὶ τοῦδε λόγος. Πεποίηται γὰρ, ὡς ἐγῷμαι λίαν ἀποχρώντως ἔχων. Ἔν γε ταυταινὶ ταῖν δυαῖν ἀπογραφαῖν, ἅπαν μὲν ἄρσεν τὸ ἐκ φυλῆς Λευῒ, ταῖς θείαις τε καὶ ἱεραῖς ἐντάττεται ψήφοις. Ἀπό γε τῆς ἑτέρας πληθύος, οὐκέτι πᾶν ἄρσεν ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ πρωτότοκον, ἀπὸ μηνιαίου δὲ σύμπαν καὶ ἐπάνω τὸ ἀριθμούμενον.
Μετάφραση
Και μίλησε ο Κύριος προς τον Μωυσή, λέγοντας: Λάβε τους Λευίτες αντί για όλα τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ, και τα κτήνη των Λευιτών αντί για τα κτήνη τους, και οι Λευίτες θα είναι δικοί μου· εγώ είμαι ο Κύριος· και ως λύτρα για τους διακόσιους εβδομήντα τρεις από τα πρωτότοκα των υιών Ισραήλ που πλεονάζουν σε σχέση με τους Λευίτες, θα λάβεις πέντε σίκλους κατά κεφαλήν, σύμφωνα με το άγιο δίδραχμο· θα λάβεις είκοσι οβολούς τον σίκλο, και θα δώσεις το αργύριο στον Ααρών και τους υιούς του, ως λύτρα για όσους πλεονάζουν μεταξύ τους.» Πόσο βαθύ είναι το ζήτημα και δυσπρόσιτο, ω Παλλάδιε, το να μπορέσει κανείς να προσεγγίσει αυτά που έχουν εδώ καθοριστεί, με λεπτομέρεια και ακρίβεια. ΠΑΛΛ. Σωστά μιλάς· κατεύθυνε όμως τον νου σου στην έρευνα, έχοντας εμπιστοσύνη στον Χριστό, τον δωρητή κάθε αγαθού. ΚΥΡ. Κατανόησε, λοιπόν, ότι κατά την πρώτη απογραφή, το ζητούμενο ήταν κάθε αρσενικό και μάλιστα εικοσαετές, δηλαδή το συνετό και ανδρείο, που βρίσκεται στην ακμή του ώστε να μπορεί να κατορθώνει όσα θα ήθελε ο Θεός. Ας είναι όμως αρκετός για εμάς ο λόγος περί αυτού. Διότι έχει διατυπωθεί, όπως νομίζω, με τρόπο λίαν επαρκή. Σε αυτές εδώ τις δύο απογραφές, κάθε αρσενικό από τη φυλή του Λευί εντάσσεται στις θείες και ιερές καταμετρήσεις. Από το υπόλοιπο πλήθος, όμως, δεν υπολογίζεται πλέον απλώς κάθε αρσενικό, αλλά το πρωτότοκο, και καταμετράται κάθε ένα από την ηλικία του ενός μηνός και άνω.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες