Ἀλλ᾽ ὅτι μὲν χρῆμα καλὸν, καὶ τοῦ παντὸς ἄξιον, καὶ τὴν ἐπ᾽ ἀνδρείᾳ δόξαν καταπλουτοῦν, τὸ πορεύεσθαι μετὰ Κυρίου Θεοῦ σου, πῶς οὐκ ἂν γένοιτο σαφές; Τί δ᾽ ἂν εἴη πάλιν τὸ, ἕτοιμον εἶναι, φράσαις ἂν ἐθέλοντί μοι. ΚΥΡ. Πῶς γὰρ οὔ; τοῦ γὰρ φρονεῖν τε καὶ δρᾷν ἐπείγεσθαι τὰ Θεοῦ, παρὰ πόδας ἡμῖν κειμένου, καὶ ἀπείργοντος οὐδενὸς, οὔτε μὴν ἀνθέλκοντος εἰς ἀδόκιμον νοῦν, τοῦτο, οἶμαι, ἔστι τὸ ἕτοιμον εἶναι τοῦ πορεύεσθαι μετὰ Θεοῦ. ΠΑΛΛ. Τίνας δὲ ὅλως εἶναί φαμεν τοὺς ἀκολουθεῖν τῷ Θεῷ ἐθέλοντας, μὴ μὴν ἔτι καὶ ἐξ ὅλης τοῦτο δρᾷν ἑλομένους ψυχῆς, ὀκλάζοντας δὲ πρὸς τὸ ἄναλκι καὶ παραιτουμένους τὸ καρτερόν; ΚΥΡ. Τοὺς, οἵ γε βραδεῖς τέ εἰσι, καὶ μόλις ἱέντας μὲν ἐπὶ τὸ φρονεῖν ἐθέλειν τὰ ἐφ᾽ οἷς ἂν ἥδοιτο Θεὸς, οὐ μὴν ἔτι καὶ ἀντεχομένους ὁλοκλήρῳ διανοίᾳ πολιτείας ἁγιοπρεποῦς, οἳ μοῖραν μὲν ὥσπερ ὀλίγην τῆς ἐνούσης αὐτοῖς σπουδῆς τε καὶ προθυμίας ἀπονέμουσι τῇ εἰς Θεὸν ἀγάπῃ, τὸ δέ γε λοιπὸν ἅπαν ἀσωτότατά τε καὶ προαλῶς δαπανᾷν ἐγνώκασι τοῖς ἐν τῷδε βίῳ περισπασμοῖς, καὶ ἀνονήτοις ἱδρῶσι καὶ πικροῖς φροντίσμασιν, ὧν εἰς τύπον ἂν εἶεν οἱ ἐκ Ῥουβείμ τε καὶ Γάδ· γέγραπται γὰρ πάλιν ἐν τοῖς Ἀριθμοῖς· «Καὶ κτηνῶν πλῆθος ἦν τοῖς υἱοῖς Ῥουβεὶμ καὶ τοῖς υἱοῖς Γὰδ, πλῆθος πολὺ σφόδρα. Καὶ εἶδον τὴν χώραν Ἰαζὴρ, καὶ τὴν χώραν Γαλαὰδ, καὶ ἦν ὁ τόπος, τόπος κτήνεσι.
Μετάφραση
Αλλά το ότι το να συμπορεύεσαι με τον Κύριο τον Θεό σου είναι πράγμα καλό και άξιο των πάντων, και πλουτίζει τη δόξα της ανδρείας, πώς θα μπορούσε να μην είναι σαφές; Τι σημαίνει πάλι το «να είσαι έτοιμος», θα ήθελες να μου πεις εφόσον το ζητώ; ΚΥΡ. Πώς όχι; Διότι, εφόσον το να φρονούμε και να σπεύδουμε να πράξουμε τα του Θεού βρίσκεται στα χέρια μας, και τίποτε δεν μας εμποδίζει, ούτε μας παρασύρει σε αδόκιμο νου, αυτό, νομίζω, σημαίνει το να είναι κανείς έτοιμος να συμπορευθεί με τον Θεό. ΠΑΛΛ. Και ποιους λέμε ότι είναι εκείνοι που γενικά θέλουν να ακολουθούν τον Θεό, αλλά δεν επιλέγουν να το πράξουν αυτό με όλη τους την ψυχή, αλλά υποκύπτουν στη δειλία και αποφεύγουν την καρτερία; ΚΥΡ. Αυτούς που είναι βραδείς, και οι οποίοι με δυσκολία παρακινούνται στο να θέλουν να φρονούν αυτά στα οποία ευαρεστείται ο Θεός, και δεν προσκολλούνται με ολοκληρωμένη διάνοια σε έναν αγιοπρεπή τρόπο ζωής. Αυτοί αποδίδουν στην αγάπη προς τον Θεό ένα μικρό, θα έλεγε κανείς, μερίδιο του ζήλου και της προθυμίας που διαθέτουν, ενώ όλο το υπόλοιπο αποφασίζουν να το δαπανούν εντελώς άσωτα και επιπόλαια στους περισπασμούς του παρόντος βίου, σε ανώφελους κόπους και πικρές μέριμνες. Τύπος αυτών θα μπορούσαν να είναι οι απόγονοι του Ρουβήμ και του Γαδ· διότι έχει γραφτεί πάλι στο βιβλίο των Αριθμών: «Και οι γιοι του Ρουβήμ και οι γιοι του Γαδ είχαν πλήθος κτηνών, πλήθος πάρα πολύ μεγάλο. Και είδαν τη χώρα Ιαζήρ, και τη χώρα Γαλαάδ, και είδαν ότι ο τόπος ήταν κατάλληλος για κτήνη».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες