Ἔπειτα, καὶ τοιοῦτόν τι εὕρηται ἐν τῇ Γραφῇ νομοθέτημα, ἀφ’ οὗ εἰκὸς ἦν ὁρμωμένους αὐτούς, τὰς τοιαύτας ἀπολύσεις τῶν κατακρίτων ἐν ἔθει σχεῖν. Γέγραπται γὰρ περὶ τοῦ ἀκουσίως φονεύοντος, ἐὰν μὴ δι’ ἔχθραν ἢ ἐπίτηδες θέλων κακοποιῆσαί τις τὸν πλησίον αὐτοῦ, ῥίψῃ σκεῦος, ἢ λίθον, τὸ δὲ πεσὸν κατάξει τὸν παρευρεθέντα, καὶ ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος, ἀκούσιος μὲν φονεὺς ὁ τοιοῦτος, κρινεῖ δὲ ἡ συναγωγὴ πᾶσα, καὶ ἀπολύσουσι μὲν τοῦτον τοῦ θανάτου (οὐ γὰρ κακοήθει γνώμῃ πεφόνευκε), καταστήσουσι δὲ αὐτὸν εἰς τὴν πόλιν τοῦ φυγαδευτηρίου, τουτέστι, φυγῇ ζημιώσουσιν. Ἐκ τούτου ἴσως ὁρμώμενοι, ὥς γε στοχάζεσθαι ἡμᾶς, ἔθος τοιοῦτον εἶχον, ἕνα ἀπολύειν τῶν ἐπὶ φονικῇ γνώμῃ κατακρινομένων.
Μετάφραση
Έπειτα, υπάρχει και κάποιο τέτοιο νομοθέτημα στην Αγία Γραφή, με αφορμή το οποίο ήταν επόμενο, ορμώμενοι από αυτό, να έχουν δημιουργήσει το έθιμο τέτοιων αποφυλακίσεων καταδίκων. Διότι είναι γραμμένο σχετικά με αυτόν που φονεύει ακούσια, πως εάν κάποιος, όχι από έχθρα ούτε επειδή ήθελε επίτηδες να βλάψει τον πλησίον του, ρίψει κάποιο σκεύος ή λίθο, και αυτό πέφτοντας χτυπήσει τον παρευρισκόμενο και πεθάνει ο άνθρωπος, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι μεν ακούσιος φονιάς, θα τον κρίνει δε όλη η συναγωγή, και θα τον απαλλάξουν μεν από την ποινή του θανάτου (διότι δεν φόνευσε με κακόβουλη πρόθεση), θα τον εγκαταστήσουν δε στην πόλη του καταφυγίου, δηλαδή θα τον τιμωρήσουν με εξορία. Ορμώμενοι ίσως από αυτό, όπως τουλάχιστον εικάζουμε εμείς, είχαν ένα τέτοιο έθιμο, να απολύουν έναν από εκείνους που είχαν καταδικαστεί για φόνο εκ προθέσεως.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες