γέγραπται τοίνυν ἐπὶ τέλει τοῦ βιβλίου τοῦ καλουμένου τῶν ἀριθμῶν ὁ περὶ τοῦ φονεύοντος νόμος ἀκουσίως ἤγουν ἑκουσίως· διωρισμένης δὲ τῆς δίκης ἐναργῶς τῆς ἐπὶ τῷ κατὰ βούλησιν φονευτῇ, μέτεισιν εὐθὺς ὁ λόγος εἰς τὸν περὶ τοῦ φονεύοντος ἀκουσίως, εἶτα καὶ οὕτω φησὶ μεθ᾽ ἕτερα “Ἐὰν δὲ ἐξάπινα οὐ δι᾽ ἔχθραν ὡς ”αὐτὸν ᾖ, ἐπιῤῥίψῃ δὲ ἐπ᾽ αὐτὸν πᾶν σκεῦος οὐκ ἐξ ἐνέδρου, “ἢ ἐν παντὶ λίθῳ ἐν ᾧ ἀποθανεῖται ἐν αὐτῷ οὐκ εἰδὼς, καὶ ”πέσῃ ἐπ᾽ αὐτὸν, καὶ ἀποθάνῃ, αὐτὸς δὲ οὐκ ἐχθρὸς αὐτοῦ “ἦν οὐδὲ ζητῶν κακοποιῆσαι αὐτὸν, καὶ κρινεῖ ἡ συναγωγὴ ”ἀνὰ μέσον τοῦ πατάξαντος καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ ἀγχιστεύ- “οντος τὸ αἷμα κατὰ τὰ κρίματα ταῦτα, καὶ ἐξελεῖται ἡ ”συναγωγὴ τὸν φονεύσαντα ἀπὸ τοῦ ἀγχιστεύοντος τὸ “αἷμα, καὶ ἀποκαταστήσουσιν αὐτὸν ἡ συναγωγὴ εἰς τὴν ”πόλιν τοῦ φυγαδευτηρίου οὗ ἔφυγε.” τοιαύτης οὖν ἄρα γεγραμμένης ἐντολῆς, εἶτά τινων ὡς εἰκὸς τοῖς τοιούτοις περιπιπτόντων πταίσμασιν, ἵνα πως δοκοῖεν τῶν τῇδε τεθεσπισμένων οὐ παντελῶς ἀλογεῖν, κατὰ πληθὺν συνιόντες Ἰουδαῖοι, τῶν τοιούτων ἐξῄτουν ἕνα. ἔργον γὰρ ὅλης τοῦτο τῆς Συναγωγῆς ὁ νόμος γενέσθαι προσέταττεν. ἀπολύειν γεμὴν ἐξὸν αὐτοῖς, κατά γε τὸ δοκοῦν τῷ νόμῳ, τοῦτο δρᾶν αἰτοῦσι Πιλάτον. καταδεξάμενοι γὰρ ἅπαξ τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν, τὰ πλεῖστα λοιπὸν τῶν καθ᾽ ἑαυτοὺς τοῖς ἐκείνων παρεχώρουν νόμοις.
Μετάφραση
Έχει γραφτεί λοιπόν στο τέλος του βιβλίου που ονομάζεται Αριθμοί ο νόμος περί εκείνου που φονεύει ακούσια ή εκούσια. Και αφού έχει καθοριστεί ξεκάθαρα η ποινή για τον εκ προθέσεως φονιά, ο λόγος μεταβαίνει αμέσως σε εκείνον που φονεύει ακούσια, και στη συνέχεια λέει τα εξής, μεταξύ άλλων: «Εάν όμως ξαφνικά, χωρίς να υπάρχει έχθρα εναντίον του, ρίξει πάνω του οποιοδήποτε αντικείμενο χωρίς να του έχει στήσει ενέδρα, ή οποιαδήποτε πέτρα με την οποία μπορεί να πεθάνει, χωρίς να τον έχει δει, και πέσει πάνω του και πεθάνει, και αυτός δεν ήταν εχθρός του ούτε ζητούσε να του κάνει κακό, τότε η συναγωγή θα κρίνει ανάμεσα σε αυτόν που χτύπησε και στον εκδικητή του αίματος σύμφωνα με αυτές τις διατάξεις, και η συναγωγή θα γλιτώσει τον φονιά από τον εκδικητή του αίματος, και η συναγωγή θα τον επιστρέψει στην πόλη του καταφυγίου όπου είχε καταφύγει». Εφόσον λοιπόν είχε γραφτεί τέτοια εντολή, και έπειτα κάποιοι, όπως ήταν φυσικό, υπέπιπταν σε τέτοιου είδους σφάλματα, για να φαίνονται με κάποιο τρόπο ότι δεν παραμελούν εντελώς όσα είχαν θεσπιστεί εκεί, οι Ιουδαίοι, συγκεντρωμένοι σε πλήθος, ζητούσαν την απαλλαγή ενός τέτοιου ανθρώπου. Διότι ο νόμος πρόσταζε αυτό να είναι έργο ολόκληρης της Συναγωγής. Μολονότι δε τους επιτρεπόταν να τον απολύσουν, σύμφωνα με όσα όριζε ο νόμος, ζητούν να το κάνει αυτό ο Πιλάτος. Επειδή, έχοντας αποδεχθεί άπαξ την κυριαρχία των Ρωμαίων, παραχωρούσαν πλέον τα περισσότερα από τα δικά τους ζητήματα στους δικούς τους νόμους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες