γέγονε δὲ Σαλαθιὴλ υἱὸς Ζοροβάβελ. τοιγάρτοι καὶ ὑπονοστήσαντος τοῦ Ἰσραὴλ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, ἅτε δὴ καὶ ἐξ αἵματος ὢν τῆς τὸ βασιλεύειν λαχούσης φυλῆς, βεβασίλευκεν ἐπὶ τὸν Ἰούδαν. Ἰησοῦς γεμὴν ἐκ φυλῆς τε καὶ αἵματος ὢν τοῦ Λευὶ, καὶ ὡς ἐκ ῥίζης τοῦ Ἀαρὼν, τὴν ἐξῃρημένην τῶν ἄλλων καὶ ἀπόλεκτον ἀνῆπτο τιμὴν, καὶ μέγας ἦν ἱερεύς. οὕτω γὰρ ὁ νόμος τὸν τῶν ἱερῶν ταγμάτων ἡγεῖσθαι λαχόντα κατωνόμαζε λέγων, μὴ δεῖν ἀνεῖσθαι φυγῆς τοὺς ἐν ταῖς πόλεσι τῶν φυγαδευτηρίων· ἀλλ᾽ ἔνθαπερ ἂν εἶεν ἕκαστοι, μένειν αὐτοῦ, “ἕως οὗ ἀποθάνῃ ”ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας,” τουτέστιν, ὁ ἀρχιερεύς. γέγονε τοίνυν ὁ λόγος πρὸς ἄμφω, τόν τε βασιλέα φημὶ καὶ τὸν τῶν ἱερῶν ταγμάτων προεστηκότα. αὐτοὺς γὰρ ἦν καὶ εἰκὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασι περιαγγεῖλαι τὸ χρησμῳδούμενον. οὐκ ἠγνοηκόσι δὲ, οἶμαι, τὰς τῶν λαῶν σκήψεις, ἀπαγγεῖλαι προστέταχεν ὁ τῶν ὅλων Θεός· ἀλλ᾽ οἷον ἐπιμειδιῶν ἀναπίπτουσιν οὐκ ἐν καιρῷ πρὸς τὸ ῥᾴθυμον, καὶ ὧν ἦν εἰκὸς ἐσπουδασμένην ποιεῖσθαι φροντίδα, τούτων αὐτῶν οὐ μετρίως ἠφειδηκόσιν. ἦν γὰρ ἄμεινον ἐννοεῖν ὡς, εἴπερ ἦν αὐτοῖς ἐν προὐργιαιτέρῳ λόγῳ τὰ τοῦ Θεοῦ, πάντως που καὶ τῇ παρ᾽ αὐτοῦ φειδοῖ καὶ χάριτι πρὸς τὸ εὖ ἔχειν διακρατούμενοι, διήγαγον ἂν ἐν εὐημερίαις καὶ πλούτῳ, καὶ ἀμφιλαφῶς ἔχοντες τὰ ζωαρκῆ.
Μετάφραση
Και γιος του Σαλαθιήλ υπήρξε ο Ζοροβάβελ. Γι' αυτό, όταν ο Ισραήλ επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα, επειδή καταγόταν από το αίμα της φυλής στην οποία είχε λάχει η βασιλεία, βασίλευσε στον Ιούδα. Ο Ιησούς, από την άλλη πλευρά, όντας από τη φυλή και το αίμα του Λευί, και προερχόμενος από τη ρίζα του Ααρών, είχε περιβληθεί την εξαιρετική και διαλεχτή τιμή σε σχέση με τους άλλους, και ήταν μέγας ιερέας. Διότι έτσι ονόμαζε ο νόμος εκείνον στον οποίο είχε λάχει να ηγείται των ιερών ταγμάτων, λέγοντας ότι δεν πρέπει να απαλλάσσονται από τη φυγή όσοι βρίσκονται στις πόλεις των καταφυγίων· αλλά όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας, να μένει εκεί, «έως ότου πεθάνει ο μέγας ιερέας», δηλαδή ο αρχιερέας. Ο λόγος λοιπόν απευθύνθηκε και στους δύο, εννοώ και στον βασιλιά και στον προϊστάμενο των ιερών ταγμάτων. Διότι ήταν φυσικό αυτοί να αναγγείλουν σε όλους τους άλλους το μήνυμα της προφητείας. Και ο Θεός των όλων πρόσταξε να το αναγγείλουν, όχι επειδή αγνοούσαν, νομίζω, τις προφάσεις των λαών· αλλά τρόπον τινά χαμογελώντας για το ότι αφήνονται άκαιρα στη ραθυμία και αδιαφορούν υπέρμετρα για εκείνα ακριβώς που έπρεπε να φροντίζουν με μεγάλη σπουδή. Διότι θα ήταν καλύτερο να αντιληφθούν ότι, εάν είχαν ως πρωταρχικό τους μέλημα τα του Θεού, οπωσδήποτε, συγκρατούμενοι στην καλή κατάσταση από τη δική του προστασία και χάρη, θα ζούσαν με ευημερία και πλούτο, έχοντας άφθονα τα αναγκαία για τη ζωή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες