Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 5:20

Έχει γραφτεί επίσης και για το ύδωρ του ελεγμού, το οποίο επιφέρει κατάρα· και ο νόμος περί εκείνων που δίνουν ευχή να απέχουν από οίνο και να μην κουρεύουν την κεφαλή τους· και ότι, όταν παλαιότερα ο λαός γόγγυσε για κρέας, ο Θεός τού έδωσε ορτυγομήτρα, και όταν ο λαός δίψασε και γόγγυσε πάλι, τού έδωσε ύδωρ από την πέτρα, το οποίο ο Μωυσής ονόμασε ύδωρ αντιλογίας. Απέστειλε επίσης κατασκόπους, έναν από κάθε φυλή, μεταξύ των οποίων τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ του Ιεφονή. Εδώ επίσης η σύναξη του Κορέ επαναστάτησε κατά του Μωυσή και καταπόθηκαν ζωντανοί στη γη μαζί με τον Δαθάν και τον Αβειρών· τότε που και η Μαρία, η αδελφή του Ααρών, προσβλήθηκε από λέπρα, και η ράβδος του Ααρών εβλάστησε κάρυα. Και μετά από αυτά αποθνήσκει ο Ααρών στο όρος Ωρ, και τον διαδέχεται ο υιός του Ελεάζαρ. Εδώ ιστορείται επίσης ο Βαλαάμ και η όνος του που μίλησε με ανθρώπινη φωνή· και ότι ο μεν Βαλάκ, βασιλιάς του Μωάβ, ντροπιάστηκε· ενώ, όταν ο λαός βεβηλώθηκε καθ' υπόδειξη του Βαλαάμ, ο Φινεές διαπέρασε θανάσιμα τη Μαδιανίτισσα και τον Ισραηλίτη Ζαμβρή από τη φυλή Συμεών εξαιτίας της πορνείας τους, και έτσι έπαυσε η οργή. Επειδή δε ο λαός καταφέρθηκε προς τον Θεό εναντίον του Μωυσή, δαγκώνονταν από όφεις, και αργότερα, κατόπιν ικεσίας τους, ο Θεός προσέταξε να κατασκευαστεί ένας χάλκινος όφις και να αναρτηθεί, ώστε όποιος είχε δαγκωθεί, βλέποντάς τον, να ζήσει.

Σύνοψη των Αριθμών. Ο Μωυσής διατάσσεται να καταμετρήσει τον λαό από την ηλικία των είκοσι ετών και άνω, και ήταν εξακόσιες τρεις χιλιάδες εξακόσιοι πενήντα, χωρίς τους Λευίτες. Καταγράφεται η γενεαλογία των Λευιτών και καταμετρώνται, και ήταν είκοσι δύο χιλιάδες από ηλικίας ενός μηνός και άνω. Επειδή όμως οι πρωτότοκοι του Ισραήλ ήταν είκοσι δύο χιλιάδες διακόσιοι εβδομήντα τρεις, για τους επιπλέον ο Μωυσής έλαβε λύτρα, τα οποία δίνει στον Ααρών. Τα λύτρα αυτά ανέρχονταν σε χίλιους τριακόσιους εξήντα πέντε σίκλους, υπολογισμένα κατά κεφαλήν. Ορίζει ποιος πρέπει να ιερουργεί και ποιοι οφείλουν να είναι οι Λευίτες· διότι δεν είχαν όλοι αξιωθεί της ίδιας τιμής. Σε άλλους μεν ανατέθηκαν τα πολυτιμότερα σκεύη της σκηνής, ενώ σε άλλους τα λιγότερο σημαντικά. Οι Λευίτες από ηλικίας είκοσι ετών και άνω, οι οποίοι και υπηρετούσαν, έως την ηλικία των πενήντα ετών, ανήλθαν σε οκτώ χιλιάδες πεντακόσιους ογδόντα τρεις. Στη συνέχεια διατάσσει να απομακρυνθεί κάθε ακάθαρτος από το στρατόπεδο, ομιλεί περί της θυσίας υπέρ της πλημμελείας και θεσπίζει τον νόμο περί ζηλοτυπίας, ώστε να μη συκοφαντείται η γυναίκα για μοιχεία, αλλά και εάν έχει διαπράξει μοιχεία, να μην μπορεί να διαφύγει. Δίνει διατάξεις περί της ευχής του αγιασμού, και για το πώς πρέπει ο ιερέας να ευλογεί τους υιούς του Ισραήλ. Όταν δε στήθηκε η σκηνή, οι άρχοντες προσκόμισαν δώρα πολλά και μεγάλα.

Ότι δε διέταξε να γίνουν αυτά για να την εκφοβίσει, το αποδεικνύουν τα εξής: «Και θα την ορκίσει ο ιερέας, και θα πει στη γυναίκα: Εάν δεν έχει κοιμηθεί κάποιος μαζί σου, εάν δεν έχεις παραστρατήσει ώστε να μιανθείς ενώ βρίσκεσαι υπό την εξουσία του άνδρα σου, να είσαι αθώα από το νερό αυτού του ελέγχου που επιφέρει κατάρα· εάν όμως εσύ παραστράτησες, όντας έγγαμη» και τα εξής, μέχρι το «είθε να σε καταστήσει ο Κύριος παράδειγμα κατάρας και όρκου ανάμεσα στον λαό σου, κάνοντας ο Κύριος τον μηρό σου να σαπίσει και την κοιλιά σου να πρηστεί». Διέταξε επίσης να συναινέσει η γυναίκα με την κατάρα και να πει «γένοιτο, γένοιτο», και πρόσταξε να γραφτεί η κατάρα και να ξεπλυθεί με νερό, και να πιει η γυναίκα το νερό· αφού προηγουμένως προσφερθεί η θυσία, δηλαδή το κρίθινο αλεύρι. Έπειτα διδάσκει ότι, αν μεν είναι αθώα, θα διαφυλαχθεί υγιής, αν όμως είναι ένοχη και το κρύβει, θα γνωρίσει από την ίδια της την πείρα τη δύναμη της κατάρας, καθώς θα σκάσει η κοιλιά της και θα σαπίσει ο μηρός της· διότι με τα μέλη που διαπράχθηκε η αμαρτία, με αυτά έρχεται και η τιμωρία. Το δε «ενόρκιον» πρέπει να κατανοηθεί ως εξής: όταν κάποιος υποστεί δεινά και ανίατα κακά, συνηθίζουν ορισμένοι να ορκίζονται λέγοντας «μακάρι να μην πάθω όσα έπαθε ο τάδε».