Ἅγιον ἔσται τῷ ἱερεῖ ἐπὶ τοῦ στηθηνίου τοῦ ἐπιθέματος, καὶ ἐπὶ τοῦ βραχίονος τοῦ ἀφαιρέματος, καὶ μετὰ ταῦτα, πίεται ὁ ηὐγμένος οἶνον. Οὗτος ὁ νόμος τοῦ εὐξαμένου, ὃς ἂν εὔξηται δῶρον αὐτοῦ Κυρίῳ περὶ τῆς εὐχῆς, χωρὶς ὧν ἂν εὕρῃ ἡ χεὶρ αὐτοῦ κατὰ δύναμιν τῆς εὐχῆς αὐτοῦ, ἣν ἂν εὔξηται κατὰ νόμον ἁγνείας.» Ἀποφορτισάμενος γὰρ ὥσπερ τῆς Μωσαϊκῆς ἱστορίας τὸ πάχος, καὶ λατρείας τῆς ἐν τύπῳ καὶ σκιαῖς, οἱονεί τινος κόμης μακρᾶς καὶ διαβριθοῦς, ἀπαλλάξας τὸν νοῦν, ὁ ἐποφλήσας Θεῷ τὴν εἴς γε τὸ δεῖν ἁγνίσασθαι προσευχὴν, τρίχα δὲ ὥσπερ ἀναβλαστοῦσαν ἔχων τῶν διὰ Χριστοῦ θεσπισμάτων τὴν ἁγνοποιὸν ἀληθῶς εἴδησίν τε καὶ παίδευσιν, ἅγιος ἔσται καὶ ἱερὸς, καὶ πρός γε δὴ τούτῳ καὶ ἀξιόληπτος. Ἀνοίσειε δ᾽ ἂν ἑαυτὸν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας τῷ Θεῷ, καὶ θυσίαν ὥσπερ ἀναθήσει δεκτὴν, τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας τὴν εὐκλεᾶ καὶ ἀμώμητον ἀστειότητα. «Προσοίσει γὰρ, φησὶ, τὸ δῶρον αὐτοῦ, ἀμνὸν ἐνιαύσιον, εἰς ὁλοκαύτωμα, καὶ ἀμνάδα πάλιν εἰς ἁμαρτίαν, καὶ μὴν καὶ κριὸν εἰς σωτήριον, καὶ κανοῦν ἀζύμων, ἐλαίῳ δεδευμένων, καὶ λάγανα ἄζυμα κεχρισμένα ἐλαίῳ.» Καὶ διὰ μὲν τοῦ ἀμνοῦ νοοῖτ᾽ ἂν εἰκότως τοῦ τὴν θυσίαν προσάγοντος ἡ ἐν Χριστῷ νηπιότης, διὰ δέ γε τοῦ κριοῦ τὸ ἐν φρεσί τε καὶ ὡς ἐν καρποφορίᾳ τέλειον. «Ἀδελφοὶ γὰρ, φησὶ, μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσὶν, ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε, ταῖς δὲ φρεσὶ τέλειοι γίνεσθε.»
Μετάφραση
«Άγιο θα είναι για τον ιερέα πάνω στο στήθος του επιθέματος, και πάνω στον βραχίονα του αφαιρέματος, και μετά από αυτά θα πιει ο ευγμένος κρασί. Αυτός είναι ο νόμος για εκείνον που έκανε την ευχή, ο οποίος θα τάξει το δώρο του στον Κύριο για την ευχή του, ανεξάρτητα από το τι θα βρει το χέρι του σύμφωνα με τη δύναμη της ευχής του, την οποία θα έχει ευχηθεί σύμφωνα με τον νόμο της αγνείας». Διότι, αφού αποβάλει τρόπον τινά το βάρος της μωσαϊκής ιστορίας και της λατρείας που συνίσταται σε τύπους και σκιές, απαλλάσσοντας τον νου του σαν από κάποια μακριά και βαριά κόμη, εκείνος που οφείλει στον Θεό την ευχή για την ανάγκη του εξαγνισμού του, και έχοντας σαν τρίχα που αναβλαστάνει την αληθινά αγνοποιό γνώση και παιδεία των θεσπισμάτων του Χριστού, θα είναι άγιος και ιερός, και επιπροσθέτως αξιαπόδεκτος. Και θα προσφέρει τον εαυτό του ως οσμή ευωδίας στον Θεό, και θα αναθέσει σαν δεκτή θυσία την ένδοξη και άμωμη λαμπρότητα του βίου του. «Διότι θα προσφέρει», λέει, «το δώρο του, έναν αμνό ενός έτους, για ολοκαύτωμα, και μία αμνάδα επίσης για την αμαρτία, και βεβαίως και έναν κριό για θυσία σωτηρίου, και ένα καλάθι με άζυμα ζυμωμένα με λάδι, και άζυμα λάγανα αλειμμένα με λάδι». Και διαμέσου μεν του αμνού θα μπορούσε ευλόγως να νοηθεί η εν Χριστώ νηπιότητα αυτού που προσφέρει τη θυσία, ενώ διαμέσου του κριού η τελειότητα ως προς τον νου και την καρποφορία. «Διότι, αδελφοί», λέει, «μη γίνεστε παιδιά στον νου, αλλά στην κακία να είστε νήπια, και στον νου να γίνεστε τέλειοι».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες