Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 6:26

Σύμφωνα λοιπόν με το ιστορικό νόημα, η δύναμη των όσων ειπώθηκαν δεν στερείται σκοπού. Αν όμως τα μεταφέρουμε πάλι στην πνευματική θεωρία, και αφού αποβάλουμε το παχύ σχήμα του τύπου, λέμε πλέον πιο ξεκάθαρα, ότι ο Θεός βλέπει από πριν αυτούς που τον αναζητούν με αγαθή προθυμία και πίστη, σαν από βουνό, δηλαδή από την υψηλή και θεοπρεπή πρόγνωσή του, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε από τον Παύλο: «Διότι εκείνους που προγνώρισε, αυτούς και προόρισε να γίνουν σύμμορφοι με την εικόνα του Υιού του, αυτούς και κάλεσε». Ο Χριστός, λοιπόν, υψώνει τα μάτια του, δείχνοντας ότι όσοι τον αγαπούν είναι άξιοι της θείας επισκέψεως· όπως ακριβώς, βέβαια, λεγόταν και ως ευλογία προς τον Ισραήλ: «Να υψώσει ο Κύριος το πρόσωπό του σε σένα και να σου δώσει ειρήνη». Αλλά η χάρη προς αυτούς που τον τιμούν δεν περιορίζεται μόνο στην επίσκεψη, αλλά προσθέτοντας και κάτι άλλο ο μακάριος Ευαγγελιστής, δείχνει τον Κύριο να μην προνοεί απλώς για τα πλήθη, αλλά να ετοιμάζεται ήδη για να τους προσφέρει τροφή και πλούσιο γεύμα· ώστε πάλι μέσα από αυτό να κατανοήσεις εκείνο που αναφέρεται στις Παροιμίες: «Ο Κύριος δεν θα αφήσει να πεθάνει από την πείνα μια δίκαιη ψυχή»· διότι προσφέρει τον εαυτό του, σαν άρτο από τον ουρανό, και θα θρέψει τις ψυχές εκείνων που τον φοβούνται· και ετοιμάζει για αυτούς όλα όσα συντηρούν τη ζωή, όπως ακριβώς λέει στους Ψαλμούς: «Ετοίμασας την τροφή τους, διότι έτσι είναι η ετοιμασία σου».

«Και θα θέσουν το όνομά μου επί τους υιούς Ισραήλ, και εγώ ο Κύριος θα τους ευλογήσω. Είθε να σε ευλογήσει ο Κύριος και να σε φυλάξει, είθε να επιφάνει ο Κύριος το πρόσωπό του σε εσένα, και να σου δώσει ειρήνη, και είθε να σε ελεήσει». Προστάζει λοιπόν όσους είναι εστεμμένοι με την ιεροσύνη να ευλογούν τον λαό, αλλά ωφέλιμα τους απομακρύνει από μάταιους λογισμούς, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι χέρι ανθρώπου αυτό που ευλογεί, αλλά ο ίδιος ως Κύριος. Διότι «κάθε καλή δόση και κάθε αγαθό δώρημα και κάθε ευλογία είναι άνωθεν, κατεβαίνοντας από τον Πατέρα των φώτων», σύμφωνα με τα γεγραμμένα.

Ο Χριστός είναι η οδός της ευλογίας, και αυτός είναι για εμάς ο διανομέας των επουράνιων αγαθών, εν αυτώ και δι' αυτού μας δίδονται τα πάντα από τον Πατέρα. Γι' αυτό και ο θεσπέσιος Παύλος λέει: «Χάρις σε σας και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας, και τον Κύριό μας Ιησού Χριστό». Ευλογούμαστε λοιπόν στο όνομα του Θεού, και υποδεικνύοντας με εύστοχο τρόπο πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, είπε ότι ο ιερέας που εύχεται πρέπει να λέει: «Ο Κύριος να σε ευλογήσει και να σε φυλάξει, ο Κύριος να επιφάνει το πρόσωπό του σε σένα και να σε ελεήσει, ο Κύριος να υψώσει το πρόσωπό του σε σένα και να σου δώσει ειρήνη». Φυλάσσει λοιπόν η ευλογία καταργώντας την κατάρα και αναπλάθοντας εκείνον που αμάρτησε, ώστε να είναι άξιος επαίνου εν Χριστώ. Και μάρτυρας αυτού είναι ο Παύλος που γράφει τα εξής: «Ευλογητός ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος μας ευλόγησε με κάθε πνευματική ευλογία στα επουράνια εν Χριστώ, καθώς μας εξέλεξε σε αυτόν πριν από τη δημιουργία του κόσμου, για να είμαστε άγιοι και άμωμοι ενώπιόν του. Από αγάπη μας προόρισε για υιοθεσία μέσω του Ιησού Χριστού σε αυτόν». Βλέπεις ότι η απόρριψη εξαιτίας της αμαρτίας έφυγε, και ο άνθρωπος γίνεται δεκτός στην υιοθεσία, ευλογούμενος εν Χριστώ μέσω της μετοχής στο Πνεύμα, το οποίο εξέχεε σε εμάς πλουσίως, αυτός που δεν το δωρίζει στους αγίους εν μέρει, αλλά το εναποθέτει από το δικό του πλήρωμα.

Σύνοψη των Αριθμών. Ο Μωυσής διατάσσεται να καταμετρήσει τον λαό από την ηλικία των είκοσι ετών και άνω, και ήταν εξακόσιες τρεις χιλιάδες εξακόσιοι πενήντα, χωρίς τους Λευίτες. Καταγράφεται η γενεαλογία των Λευιτών και καταμετρώνται, και ήταν είκοσι δύο χιλιάδες από ηλικίας ενός μηνός και άνω. Επειδή όμως οι πρωτότοκοι του Ισραήλ ήταν είκοσι δύο χιλιάδες διακόσιοι εβδομήντα τρεις, για τους επιπλέον ο Μωυσής έλαβε λύτρα, τα οποία δίνει στον Ααρών. Τα λύτρα αυτά ανέρχονταν σε χίλιους τριακόσιους εξήντα πέντε σίκλους, υπολογισμένα κατά κεφαλήν. Ορίζει ποιος πρέπει να ιερουργεί και ποιοι οφείλουν να είναι οι Λευίτες· διότι δεν είχαν όλοι αξιωθεί της ίδιας τιμής. Σε άλλους μεν ανατέθηκαν τα πολυτιμότερα σκεύη της σκηνής, ενώ σε άλλους τα λιγότερο σημαντικά. Οι Λευίτες από ηλικίας είκοσι ετών και άνω, οι οποίοι και υπηρετούσαν, έως την ηλικία των πενήντα ετών, ανήλθαν σε οκτώ χιλιάδες πεντακόσιους ογδόντα τρεις. Στη συνέχεια διατάσσει να απομακρυνθεί κάθε ακάθαρτος από το στρατόπεδο, ομιλεί περί της θυσίας υπέρ της πλημμελείας και θεσπίζει τον νόμο περί ζηλοτυπίας, ώστε να μη συκοφαντείται η γυναίκα για μοιχεία, αλλά και εάν έχει διαπράξει μοιχεία, να μην μπορεί να διαφύγει. Δίνει διατάξεις περί της ευχής του αγιασμού, και για το πώς πρέπει ο ιερέας να ευλογεί τους υιούς του Ισραήλ. Όταν δε στήθηκε η σκηνή, οι άρχοντες προσκόμισαν δώρα πολλά και μεγάλα.