Ἐξείργει δὲ τοῦ τοιοῦδε παντελῶς ὁ νόμος, καὶ τῆς εἰς γονέας αἰδοῦς ἄμεινον τιθεὶς τὸ τῷ Θεῷ δοκοῦν. «Ἐπὶ πατρὶ γὰρ, φησὶ, καὶ ἐπὶ μητρὶ οὐκ εἰσελεύσεται.» Κατορθουμένης γὰρ ἀρετῆς, ἐῤῥέτω φιλοσαρκία, τῆς ἐξ αἵματος οἰκειότητος ἐν λόγῳ τῷ προὔχοντι καὶ ἀμείνονι ἔστω Θεός. Τοῦτό τοι καὶ αὐτὸς ἔφασκεν ὁ Χριστός· «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος, καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.» Ὅτι δὲ τὰ Θεοῦ, τῆς εἰς γονέας αἰδοῦς ἐν ἀμείνοσι, καὶ αὐτὸς ἡμᾶς ἐδίδαξεν ὁ Σωτήρ. Προσῄει μὲν γάρ τις τῶν ἤδη τελούντων ἐν μαθηταῖς, λέγων· «Κύριε, ἐπίτρεψόν μοι πρῶτον ἀπελθεῖν, καὶ θάψαι τὸν πατέρα μου.» Ὁ δὲ, «Ἀκολούθει μοι, φησὶ, καὶ ἄφες τοὺς νεκροὺς θάπτειν τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς·» νεκροὺς, οἶμαι, λέγων τοὺς τὰ ἐν κόσμῳ φρονεῖν ἑλομένους, καὶ τῶν τῆς νεκρότητος ἔργων οὐκ ἀπεσχημένους. ΠΑΛΛ. Ὧδε ἔχει. ΚΥΡ. Τρόπος μὲν γὰρ δὴ πολιτείας τῆς πανάγνου καὶ ἐξῃρημένης οὑτοσὶ, κατὰ τὸν νόμον, μᾶλλον δὲ ὡς ἐν πνεύματί τε καὶ ἀληθείᾳ· σκιὰ γὰρ ὁ νόμος. Ἀλλ᾽ εἰ γένοιτο, φησὶν, ἐπὶ νεκρῷ καταμιανθῆναί ποτε τὸν ἡγιασμένον, ἀποκειρέσθω δή ποτε, καὶ ψιλούσθω τὴν κεφαλὴν, ἀνίερον ἔχων ἤδη πως τὴν κόμην. Καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ οἴσει ζεῦγος τρυγόνων, ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν.
Μετάφραση
Ο νόμος όμως αποκλείει παντελώς κάτι τέτοιο, θέτοντας αυτό που είναι αρεστό στον Θεό υπεράνω του σεβασμού προς τους γονείς. «Διότι δεν θα εισέλθει», λέει, «ούτε για τον πατέρα ούτε για τη μητέρα του.» Διότι όταν κατορθώνεται η αρετή, ας παραμερίζεται η προσκόλληση στη σάρκα· ας βρίσκεται ο Θεός σε ανώτερη και καλύτερη θέση από την εξ αίματος συγγένεια. Αυτό ακριβώς έλεγε και ο ίδιος ο Χριστός: «Όποιος αγαπά πατέρα ή μητέρα περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου, και όποιος αγαπά γιο ή θυγατέρα περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου. Και όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν είναι άξιός μου.» Το ότι τα του Θεού είναι ανώτερα από τον σεβασμό προς τους γονείς, μας το δίδαξε και ο ίδιος ο Σωτήρας. Διότι τον πλησίασε κάποιος από εκείνους που ήδη συγκαταλέγονταν στους μαθητές, λέγοντας: «Κύριε, επίτρεψέ μου πρώτα να πάω και να θάψω τον πατέρα μου.» Και Εκείνος απάντησε: «Ακολούθει με, και άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς»· ονομάζοντας νεκρούς, νομίζω, εκείνους που επέλεξαν να φρονούν τα του κόσμου και δεν απέχουν από τα έργα της νεκρότητας. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Έτσι είναι. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Αυτός, λοιπόν, είναι ο τρόπος της πάναγνης και εξαιρετικής πολιτείας, σύμφωνα με τον νόμο, ή μάλλον εν πνεύματι και αληθεία· διότι ο νόμος είναι σκιά. Αλλά εάν συμβεί, λέει, να μιανθεί ποτέ ο αγιασμένος από νεκρό, ας κουρευτεί τότε, και ας ξυρίσει το κεφάλι του, καθώς η κόμη του έχει πλέον καταστεί ανίερη. Και την όγδοη ημέρα θα προσφέρει ένα ζεύγος τρυγονιών ή δύο νεοσσούς περιστεριών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες