Παραθήγει γὰρ εἴς γε δὴ τοῦτο ἡμᾶς οὐκ ἀπερισκέπτως ὁ νόμος, περὶ τοῦ τὴν τρίχα τρέφοντος Θεῷ· «Ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ ἐξάπινα, παραχρῆμα μιανθήσεται ἡ κεφαλὴ εὐχῆς αὐτοῦ, καὶ ξυρήσεται τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, ᾗ ἂν ἡμέρᾳ καθαρισθῇ, τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ξυρηθήσεται, καὶ τῇ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ οἴσει δύο τρυγόνας, ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν, πρὸς τὸν ἱερέα. Καὶ ἁγιάσει, φησὶ, τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐν ἐκείνῃ ἡμέρᾳ.» Προσάγειν δὲ καὶ ἐνιαύσιον ἀμνὸν ἐπετάττετο. ΠΑΛΛ. Ἐπαπορήσειε δ᾽ ἂν εἰκότως ὁ χριστομαθὴς, τί δ᾽ ἂν εἴη λοιπὸν τὸ αἴνιγμα· καὶ πρὸς τί βλέπει μαθητιῶντι φράσον. ΚΥΡ. Οὐκοῦν ἐρῶ μὲν, ὡς ἔνι· σὺ δὲ δὴ αὖ, εἴ τι παρεκθέοιμι τῆς ὁδοῦ, συγγνώμων ἔσο· δριμὺς γὰρ ὁ λόγος, καὶ ἀμυδρὸν τὸ αἴνιγμα. ΠΑΛΛ. Σύμφημι. ΚΥΡ. Ἀνατυπούσης ἡμῖν, ὦ Παλλάδιε, τῆς τοῦ σώματος κεφαλῆς, ὡς ἐφ᾽ ἑαυτῇ, τὸν νοῦν· ὧδε γὰρ ἐδόκει τῷ θείῳ τε καὶ ἱερῷ Γράμματι· τὰς ἐξ αὐτοῦ τε καὶ ἐν αὐτῷ φυσικῶς ἀνισχούσας ἐννοίας, δι᾽ ὧν εἰς εἴδησιν τὴν ἐφ᾽ ὅτῳ οὖν τῶν ὄντων χειραγωγούμεθα, θριξί τε καὶ κόμαις παρεικάζομεν. Ταυτὶ γὰρ ἡμῖν τὰ ἐκ κεφαλῆς ἀναβρύοντα. ΠΑΛΛ. Μεμνήσομαι. ΚΥΡ. Ἀκειρεκόμης οὖν ἄρα καὶ ἐν ἡμῖν οἱονείπως ὁ νοῦς, καὶ Θεῷ κατάκομος, ἐννοιῶν ὑπάρχων ἐπίμεστος ἀγαθῶν.
Μετάφραση
Διότι προς αυτό ακριβώς μας παρακινεί όχι απερίσκεπτα ο νόμος, σχετικά με αυτόν που αφήνει τα μαλλιά του να μακραίνουν για τον Θεό: «Εάν δε κάποιος πεθάνει ξαφνικά κοντά του, αμέσως θα μιανθεί η αφιερωμένη κεφαλή του, και θα ξυρίσει το κεφάλι του την ημέρα που θα καθαριστεί· την έβδομη ημέρα θα ξυριστεί, και την όγδοη ημέρα θα φέρει δύο τρυγόνια, ή δύο νεοσσούς περιστεριών, στον ιερέα. Και θα αγιάσει, λέει, το κεφάλι του εκείνη την ημέρα.» Προστάχθηκε δε να προσφέρει και έναν αμνό ενός έτους. ΠΑΛΛ. Εύλογα θα μπορούσε να απορήσει ο χριστομαθής για το ποιο είναι τελικά αυτό το αίνιγμα· και πες μου, που επιθυμώ να μάθω, πού αποσκοπεί. ΚΥΡ. Θα μιλήσω, λοιπόν, όσο μπορώ· εσύ πάλι, αν κάπου ξεφύγω από την πορεία, να είσαι συγκαταβατικός· διότι ο λόγος είναι οξύς και το αίνιγμα δυσδιάκριτο. ΠΑΛΛ. Συμφωνώ. ΚΥΡ. Εφόσον το κεφάλι του σώματος, ω Παλλάδιε, προτυπώνει για εμάς αφ' εαυτού του τον νου· διότι έτσι φάνηκε σωστό στη θεία και ιερή Γραφή· τις έννοιες που αναφύονται φυσιολογικά από αυτόν και μέσα σε αυτόν, μέσω των οποίων οδηγούμαστε στη γνώση του οποιουδήποτε από τα όντα, τις παρομοιάζουμε με τρίχες και μαλλιά. Διότι αυτά είναι που εκφύονται από το κεφάλι μας. ΠΑΛΛ. Θα το έχω υπόψη μου. ΚΥΡ. Άρα λοιπόν, με άκοπα μαλλιά κατά κάποιον τρόπο είναι και μέσα μας ο νους, και γεμάτος μαλλιά για τον Θεό, όταν είναι πλήρης αγαθών εννοιών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες