Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 7:17

«Και πρόσφερε το δώρο του, μία ασημένια πιατέλα εκατόν τριάντα σίκλων σε βάρος· μία ασημένια φιάλη εβδομήκοντα σίκλων, σύμφωνα με τον άγιο σίκλο. Και τα δύο ήταν γεμάτα με σιμιγδάλι ζυμωμένο με λάδι για θυσία, μία χρυσή θυΐσκη δέκα σίκλων, γεμάτη θυμίαμα, ένα μοσχάρι, έναν κριό, έναν αμνό ενός έτους για ολοκαύτωμα. Και έναν χίμαρο από τις κατσίκες για προσφορά περί αμαρτίας· και για θυσία σωτηρίου δύο δαμαλίδες, πέντε κριούς, πέντε τράγους, πέντε αμνάδες ενός έτους. Αυτό ήταν το δώρο του Ναασσών, γιου του Αμιναδάβ.» Προσέφεραν δε στη συνέχεια μέχρι και τον δωδέκατο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και με τις ίδιες απαράλλακτες προσφορές, αφού είχε οριστεί στον καθένα ξεχωριστά η καθορισμένη ημέρα του· διότι έτσι είχε διατάξει ο Θεός. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και ποιος είναι άραγε ο λόγος αυτής της τόσο πολυειδούς προσφοράς; ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Το πράγμα βέβαια είναι προσφορά καρπών, ω Παλλάδιε, αλλά νομίζω ότι έχει συνυφανθεί σε αυτήν και ένας μυστικός λόγος, ο οποίος ανάγει το αίνιγμα στον Εμμανουήλ και σε εμάς τους ίδιους· θα το εξηγήσω λοιπόν πάλι όσο καλύτερα μπορώ.

«Προσέφεραν δε επίσης ως θυσία σωτηρίου», λέει, «δύο δαμαλίδες, πέντε κριούς, πέντε τράγους, πέντε αμνάδες ενός έτους». ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Εξήγησε, λοιπόν, πρώτα από όλα, ποια είναι η σχέση και ποια θα έλεγε κανείς ότι είναι η διαφορά μεταξύ της θυσίας του σωτηρίου και του ολοκαυτώματος. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Άκουσε, λοιπόν. Τα μεν ολοκαυτώματα των ζώων κατακαίγονταν εξ ολοκλήρου με ιερό και άσβεστο πυρ, χωρίς να εξαιρείται απολύτως τίποτα, αλλά κατά κάποιον τρόπο κάθε μόριο και μέλος ανέβαινε ως οσμή ευωδίας στον Θεό· τα δε σφαζόμενα για τη θυσία του σωτηρίου δέχονταν μερική καθιέρωση, όπως στον δεξιό ώμο, στο κεφάλι και στα πόδια, στους νεφρούς και στο ήπαρ, και σε κάποια άλλα από τα εσωτερικά και τα εντόσθια. Το ολοκαύτωμα, λοιπόν, αρμόζει στον Χριστό· διότι Εκείνος είναι πράγματι εν όλω άγιος, εξ ολοκλήρου ευώδης και ιερός. Σε εμάς δε προσιδιάζει αυτό που δεν είναι εξ ολοκλήρου άγιο, και δεν είναι καθ' ολοκληρίαν ιερό, αφού σε εμάς υπάρχει και κάποιος μολυσμός εξαιτίας της αμαρτίας που βρίσκεται μέσα μας. «Διότι κανείς δεν είναι καθαρός από ρύπο», και «Ποιος θα κατανοήσει τα παραπτώματα;» σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. Για τον λόγο αυτόν ο νόμος πολύ σωστά πρόσταξε ότι η θυσία του σωτηρίου δεν πρέπει να είναι ολοκαύτωμα, αλλά μάλλον να καθιερώνεται μερικώς. Άραγε, λοιπόν, Παλλάδιε, είναι σαφής σε σένα και επαρκής για κατανόηση ο λόγος αυτός; ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και βέβαια. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Έλα, λοιπόν, ας προχωρήσουμε σε εκείνο, δηλαδή, εννοώ στο να πούμε κάτι για το καθένα από όσα προσφέρθηκαν, και μάλιστα να κατανοήσουμε τα όσα είναι αναγκαία για την ωφέλειά μας. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Προχώρα, λοιπόν.

Διότι, σύμφωνα με τον νόμο, το θύμα για την αμαρτία είναι ο τράγος· ο Εμμανουήλ όμως εισήλθε για εμάς στον θάνατο, και λυτρωθήκαμε από τα αρχαία αμαρτήματα, εξαιτίας της σφαγής που υπέμεινε για εμάς. Ή μήπως λες ότι δεν είναι και αυτό αλήθεια; ΠΑΛΛ. Πώς δεν είναι; ΚΥΡ. Παρατήρησε όμως ότι προσφέρθηκαν μεν οι μόσχοι, δόθηκαν δε για τα έργα της σκηνής, ώστε κατά τις μετακινήσεις να τους μεταφέρουν αυτοί πάνω σε άμαξες, απαλλάσσοντας τους ιερουργούς από τον κόπο και την ταλαιπωρία. Διότι η Εκκλησία αναπαύεται στον Χριστό, και Αυτός μας σηκώνει, μην επιτρέποντας στο ιερό και τίμιο γένος, και στον λαό που γνωρίζει τα άγια έργα, να περιπέσει σε κόπους πάνω από τις δυνάμεις του. Έτσι λοιπόν πρέπει να αναγάγουμε στον Χριστό όσα αναφέρθηκαν. Εκείνα δε που προσφέρονταν ως θυσία σωτηρίου, τα προσκόμιζαν, τρόπον τινά, οι άρχοντες αντί για τους εαυτούς τους, αφιερώνοντάς τα κατά κάποιον τρόπο στην αγία σκηνή και προσφέροντάς τα ως οσμή ευωδίας στον Θεό. Ήταν δε δύο δαμάλεις, πέντε κριοί, πέντε τράγοι, πέντε αμνάδες. Και μόσχος μεν είναι ο Χριστός, δαμάλεις δε είμαστε πάλι εμείς, και η αναλογία και για τα δύο δεν είναι άσχετη, αλλά μάλλον αληθινή και προφανής· διότι το αρσενικό είναι πάντοτε πιο ηγεμονικό, και βρίσκεται σε άριστη τιμή και δόξα ενώπιον του Θεού, και μάρτυρας είναι η ίδια η φύση που ομολογεί αυτό το πράγμα. Ενώ το θηλυκό είναι υποδεέστερο και υποταγμένο, και ακολουθεί, τρόπον τινά, τη δύναμη και τη δόξα των αρσενικών.