Καὶ τοῦτο εἰδὼς ὁ θεῖος ἔφη Δαβίδ «Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃς, Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται;» Χίμαρος δὴ οὖν τὸ ὑπὲρ ἀφέσεως θῦμα, κατὰ τὸν πάλαι νόμον. Μετάγνωσις δὲ νυνὶ καὶ ἀμνηστίας αἴτησις τὸ καθ᾽ ἡμᾶς ἱερεῖον, τοὺς ἐν πνεύματί τε καὶ ἀληθείᾳ προσιόντας Θεῷ. «Λέγε γὰρ, φησὶ, σὺ τὰς ἁμαρτίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς.» Ψάλλει δέ που καὶ ὁ Δαβίδ· «Εἶπα, Ἐξαγορεύσω κατ᾽ ἐμοῦ τὴν ἁμαρτίαν μου τῷ Κυρίῳ, καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου.» Ἆρά σοι λοιπὸν σαφὴς ὁ λόγος περὶ τῆς τῶν ἀρχόντων δωροφορίας; ΠΑΛΛ. Πάνυ μὲν οὖν. ΚΥΡ. Χρῆναι δὲ οἶμαι κἀκεῖνο εἰπεῖν, προσκεκομισμένης γὰρ ἤδη τῆς παρ᾽ ἑκάστου καὶ ὡς ὑπὲρ πάντων θυσίας, ἀρχὴ τῶν θείων ἐγένετο λόγων ἐν τῇ ἁγίᾳ σκηνῇ πρὸς τὸν ἱεροφάντην Μωσέα. Γέγραπται δὲ οὕτω πάλιν ἐν τοῖς Ἀριθμοῖς· «Αὕτη ἡ ἐγκαίνισις τοῦ θυσιαστηρίου, μετὰ τὸ πληρῶσαι τὰς χεῖρας αὐτοῦ, καὶ μετὰ τὸ χρίσαι αὐτόν. Ἐν τῷ εἰσπορεύεσθαι Μωσῆν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, τοῦ λαλῆσαι αὐτῷ, καὶ ἤκουσε τὴν φωνὴν Κυρίου τοῦ Θεοῦ λαλοῦντος πρὸς αὐτὸν ἄνωθεν τοῦ ἱλαστηρίου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ μαρτυρίου, ἀνὰ μέσον τῶν δύο Χερουβὶμ, καὶ ἐλάλει πρὸς αὐτόν.» Τετελειωμένης γὰρ ὥσπερ τῆς ἁγίας σκηνῆς, καὶ ἀναδειχθέντος κόσμῳ τοῦ ἀληθοῦς ἁγιάσματος, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία, τότε δὴ τότε φωνὴ γέγονε πρὸς ἡμᾶς τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. «
Μετάφραση
Και γνωρίζοντας αυτό ο θείος Δαβίδ έλεγε: «Εάν παρατηρήσεις ανομίες, Κύριε, Κύριε, ποιος θα μπορέσει να σταθεί;» Ο τράγος λοιπόν ήταν η θυσία για την άφεση των αμαρτιών, σύμφωνα με τον παλαιό νόμο. Τώρα όμως, η μετάνοια και η αίτηση συγχώρεσης είναι η δική μας θυσία, για εμάς που προσερχόμαστε στον Θεό εν πνεύματι και αληθεία. Διότι λέγει: «Πες εσύ πρώτος τις αμαρτίες σου, για να δικαιωθείς». Ψάλλει δε κάπου και ο Δαβίδ: «Είπα, θα εξομολογηθώ εναντίον μου την αμαρτία μου στον Κύριο, και εσύ συγχώρησες την ασέβεια της καρδιάς μου». Σου είναι λοιπόν σαφής ο λόγος σχετικά με την προσφορά δώρων από τους άρχοντες; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Νομίζω δε ότι πρέπει να προσθέσω και εκείνο: αφού δηλαδή είχε ήδη προσκομιστεί η θυσία από τον καθένα σαν εκπροσώπηση για όλους, έγινε η αρχή των θείων λόγων μέσα στην αγία σκηνή προς τον ιεροφάντη Μωυσή. Έχει γραφτεί δε έτσι πάλι στους Αριθμούς: «Αυτός είναι ο εγκαινιασμός του θυσιαστηρίου, μετά την καθιέρωσή του και μετά τη χρίση του. Όταν εισερχόταν ο Μωυσής στη σκηνή του μαρτυρίου για να μιλήσει μαζί Του, άκουσε τη φωνή του Κυρίου του Θεού να του μιλάει πάνω από το ιλαστήριο, το οποίο βρίσκεται πάνω στην κιβωτό του μαρτυρίου, ανάμεσα στα δύο Χερουβείμ, και του μιλούσε». Διότι, όταν πλέον ολοκληρώθηκε κατά κάποιον τρόπο η αγία σκηνή και αναδείχθηκε στον κόσμο το αληθινό αγιαστήριο, που είναι η Εκκλησία, τότε ακριβώς ακούστηκε προς εμάς η φωνή του Θεού και Πατρός. «
Περισσότερα
Λεπτομέρειες